Petjes, blote benen en zonnebrillen worden niet gewaardeerd bij een sevusevu (begroeting, verzoek om te mogen ankeren) bij de eilandjes van Fiji. Onze jongedames krijgen jurkjes aan, Carolien hult zich in een recent ingevlogen positierokje. De heren trekken de lange broek aan. Daar hebben ze in Fiji goed over nagedacht. De tot de draad versleten en door de zon verbleekte zwemkledij waarmee de yachties de oceaan bedwingen blijft aan boord. Voor het geval er met de bezoekers iets te ruilen valt is men er dus zeker van dat de aangeboden kledingstukken vrijwel ongebruikt en in onberispelijke staat zijn. De dinghy wordt gelanceerd en de bemanning van de Tangaroa zet op haar paasbest voet in het smaragdkleurige water bij het zonovergoten witte palmenstrand. Het heeft nog wat voeten in aarde om de dinghy zo te manouvreren dat opa met behoud van decorum en een droge broek aan land kan stappen. Dankzij de inzet van allen, inclusief de dappere jongedames, slaagt dat vlekkeloos. Eerbiedig schrijdt het gezelschap met de kava, een in Fiji gewaardeerd maar in Nederland verboden middel, naar het huisje waar de vlag hangt. Daar woont de chief. Wij worden met alle egards en een ontroerend verhaal in het fijiaans onthaald. De aanwezige dorpsgenoten knikken instemmend en klappen af en toe in de handen zoals de chief dat ook doet. Wij klappen zo geruisloos mogelijk mee. Dan is het verhaal uit en de betovering verbroken. In het engels mag het dorp worden bekeken, foto’s gemaakt, in de baai geankerd. We zijn hartelijk welkom. Punt uit, petje af.

Na wat chill-dagen bij het zwembad en de palmenstrandjes van de Musket Cove Yacht Club zetten we koers naar het vasteland. We klaren in in Lautoka en scoren verse groente en vlees, en ijsjes en een speeltuin voor de chica’s. In Lautoka in het gehalte Indiers weer groter dan in Suva. Er zijn allerhande kleine winkeltjes, er is wat industrie, kortom de stad is vol bedrijvigheid. Maar wel smoezeliger dan Suva. We nemen de lokale bus naar het plaatsje Ba aan de noordkust. De bus heeft open ramen en de muziek staat hard aan dus het is een levendige boel. Vanuit Ba regelen we een pickup bergop en landinwaarts naar het dorpje Navala. De weg is een 4wd track door groene heuvels en de meiden vinden het rijden in de bak van de pickup-truck prachtig. Navala schijnt het enige dorp in Fiji te zijn waar alle huizen nog bestaan uit ‘bure’, een soort ronde hut met rieten dak. Omdat we vanuit Ba een van de Navalanen een lift geven, mogen we mee naar zijn huis en krijgen we een korte rondleiding. Als dank laten we onze kava-drugs achter en voor zijn kinderen wat speelgoeddiertjes.

(meer…)

In Denarau Marina vieren we Tamar’s 2e verjaardag. De avond ervoor schepen we opa Ger nog even in. De meiden mogen extra lang opblijven, krijgen patatjes en ijs en zo is opa weer helemaal de held. ’s Ochtends vroeg ontdekken Tamar en Suze de enorme uitstalling kadootjes die opa namens het thuisfront heeft meegebracht. Ze worden helemaal wild en kunnen niet wachten alles open te maken. Kleurboeken, leesboeken, mobieltjes, een buggy, een paraplu, theeservies, prinsessejurkjes… ‘Fantastisch’ roept Suze en Tamar is er vooral stil van. Gekleed en opgetut in prinsessekostuum wordt er met de kinderbuggies taart gehaald aan de kade. Bewondering alom van de omstanders voor de schattige looks. (meer…)

De zuidkust van Fiji staat vol riffen en resorts. De Coral Coast heet het. Wij varen er in een nachttochtje heen vanuit Suva en ankeren voor het Robinson Crusoe Island. De meisjes gaan met hun bodyboard, schepjes en emmertjes weer los op het strand, wij chillen in de hangmat. Een dag later varen we met de dinghy de rivier op tot we bij de kustweg aankomen. Met het lokale vervoer reizen we naar Sigatoka en daarna naar het Kula Bird Park. Vooral de iguana’s en slangen maken indruk. Wij vinden het vooral lekker om weer een dagje ‘lonely planet style’ langs hoge zandduinen, suikkerrietplantages en stoffige roezemoesdorpjes te reizen in overvolle minibusjes met vrolijke muziek. (meer…)

Na 39 uur en 10 minuten wachten is het dan eindelijk zover: we mogen van boord! Om 02u zondagnacht zijn we in een soort scheepskerkhof geankerd in Suva, Fiji, maar inklaren kan op zondag alleen bij de gratie van heel veel overtime charges. We wachten dus tot maandag en melden ons keurig via marifoonkanaal 16 om 8u aan voor clearance. Geen gehoor. De Suva Yacht Club gebeld. Geen gehoor. De andere twee boten die wachten op clearance overkomt hetzelfde: geen gehoor. En dat terwijl ze express de hele nacht op zee gedobberd hebben om niet te vroeg binnen te komen. Om een lang verhaal kort te maken: na een hele morgen beurtelings oproepen komt er eindelijk een reactie: ‘we zijn onderweg en zijn er over 30 minuten’. Vier uur later komen de drie mannen dan toch eindelijk aan boord. Eerst Health. Nee, geen ziektes aan boord. Papiertje 1 binnen. Dan Agriculture. Nee, geen vlees meer, fruit is op, en nog een paar aardappelen over. Papiertje 2 binnen. Customs: ‘het is nogal laat, kom morgenochtend maar naar mijn kantoor’. Niks stempel binnen. Maar we mogen eindelijk aan land! Met een uiterst pissige Carolien die zich opwindt over zoveel inefficiëntie varen we naar de kant en laten de meiden uitrazen in de speeltuin. Wat is dit waardeloos geregeld hier, het is nog erger dan Afrika. (meer…)

Nog dertig mijl en dan zijn we in Suva, de hoofdstad van Fiji. Het is hier al avond dus we varen de haven vanacht binnen op de geleidelichten. De bijna volle maan helpt ook mee gelukkig. Suva ligt achter een rif dus daar zullen we doorheen moeten. Onze digitale kaart (MaxSea) schijnt een kleine (1/4 mijl) afwijking te hebben hier in Fiji, dus we moeten even scherp zijn zeg maar.

(meer…)

Afscheid nemen is nooit leuk. Maar het komt er toch altijd van. De Elena is gisteravond vertrokken naar het zuidelijke deel van Tonga, de Haapai groep. Wij varen vanacht naar Fiji. Small Nest blijft hier in Vavau. De afgelopen week stond dus bol van de sociale activiteiten. (meer…)

Een kijkje in ons cruisersleven van afgelopen week. We beginnen met donderdag 5 augustus: ‘Mannetjes aan boord’. Hoe verder westwaarts, hoe serieuzer het hele inklaringsproces wordt, zo lijkt het tenminste. Bij aankomst in Tonga wordt verwacht dat je je gele Q vlag hijst en je eerst meldt aan de inklaringskade voordat je ook maar aan land komt. Dan begint het hele circus van mannetjes die bij je aan boord komen: douane, immigratie, een agriculture figuur die je alle verse producten laat weggooien en last but nog least een heuse arts die controleert of je geen enge ziektes meebrengt. Meer dan een formulietje invullen is het niet maar hij rekent daar wel keurig 50 euro voor af… Zodra iedereen heeft gedaan wat ie moet doen wordt van je verwacht dat je de officiele courtesy vlag hijst en je gele Q vlag weer naar beneden haalt. Wij hebben van Tineke en Jimmy een hele lading vlaggen, waaronder die van Tonga, meegekregen en voorkomen dus een vijfde mannetje aan boord die je voor veel te veel panga’s (lokale munteenheid) een zelfgemaakte vlag wil slijten. Wij vermakan ons de rest van de dag met een wandelingetje door het stadje Neiafu en maken schoon schip door de badkamer, keuken, kuip en vloerbedekking weer eens een grote beurt te geven. Nu de was nog en mijn (zwangersschaps) hormonen zijn weer tevreden. Wierd doet – inmiddels zeer ervaren – gewoon mee in mijn driften en gaat daarna nog even door met een grote beurt van zijn dieselmotor. (meer…)

Er gebeurt nog wel eens wat op de oceaan. Tussen Tahiti en Moorea werd een zeilschip vermist met 2 jonge kinderen aan boord. Vlakbij onze ankerplaats werden we ondervraagd door de gendarme of wij er iets van wisten. Van het schip en zijn opvarenden ontbreekt sindsdien elk spoor. Een dikke week geleden hoorden we van een schip bij de Cook eilanden dat zijn mast brak en schade had aan zijn romp die zodanig was dat het schip verlaten moest worden. De bemanning is gered door een marineboot van de Cook’s. Afgelopen zaterdag is een 57ft catamaran omgeslagen tussen Niue en Tonga. Die nacht werd ook onze ankerplaats geteisterd door squalls en windvlagen. Het verhaal gaat dat de wind ineens van 18 naar 60 knopen schoot en daarmee de cat omsloeg. Het vrachtschip dat verse producten naar Nuie brengt heeft de 2-koppige crew weten te redden, nadat ze een hele nacht om haar heen gecirkeld heeft, wachtend op het daglicht. Op onze dag van vertrek kwam het schip Niue binnenlopen. De catamaran drijft nog ergens. Zij werd verlaten op 19.32.3S en 172.14.2W en drijft in de richting 325gr met 1 tot anderhalve knoop snelheid. Onze huidige positie is 18.42.2S en 172.53.3W en dat is precies de tijd en plaats waar de koerslijn van de cat de onze, op weg naar Tonga, kruist… Het is stikdonker en de kiel van de cat steekt maar 80cm uit dus van onze radar hoeven we weinig te verwachten. Er is gelukkig 1 redding: we kruisen de datumgrens en gaan van UTC -11 naar UTC +13 en slaan daarmee een hele dag over. Dus: wat er ook gebeurt vandaag, vandaag heeft gelukkig nooit bestaan!

Het grootste koraaleiland ter wereld heet Niue. Na een trip van 78 uur met bereiken we de klifachtige kust van dit kleine staatje tussen de Cooks en Tonga. De dag voor aankomst vangen we nog een tweetal prachtige mahi mahi’s (dorade). In 1774 landde Captain Cook hier ook, maar die werd direct weggejaagd door de locals. Sindsdien noemde hij het Savage Island. De huidige bevolking is daarentegen bijzonder aardig. (meer…)