Main image
16 oktober
2010
geschreven door Tangaroa

Met een angstaanjagend weerbericht op de hielen gooien we bij hoogtij van de mooring bij Brisbane los. Het is woensdagmiddag en vrijdagavond gaat de hel los bij Point Danger en omstreken. We hebben ongelofelijke haast. De bestemming is Coffs Harbour en dat is inclusief het ommetje stroomafwaarts de rivier ongeveer 270 mijl. Past precies voor de storm, mits we snel genoeg kunnen varen. (meer…)

15 oktober
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

A vigorous cold front on the New South Wales south coast is expected to reach northern parts early Saturday morning. Strong to gale force northerly winds ahead of the front are turning west to southwesterly behind it. Gale warning for New South Wales waters between Point Danger and Gabo Island: Northerly winds up to 35 to 40 knots, tending west to northwesterly and then west to southwesterly. Combined sea and swell: Increasing up to 5 metres. Please be aware: Wind gusts can be 40 percent stronger than the averages given here, and maximum waves may be up to twice the height.

12 oktober
2010
geschreven door Tangaroa

Het brugje van ons dinghy-steigertje komt uit op de oprit van Stamford Plaza. Wij worden daar eerbiedig opgewacht door een rijtje piccolo’s. Het onderscheid tussen een gast van het Stamford en een shabby yachtie is onmiskenbaar. Ze doen geen enkele moeite ook maar iets van de doorleefde spullen die wij aan land brengen aan te pakken. Maar Edward Street ligt aan onze voeten en brengt ons naar het hart van Brisbane City. (meer…)

7 oktober
2010
geschreven door Tangaroa

We zijn in Brisbane! Wel een inspannende tocht. In de voorlaatste nacht moeten we in allerijl de zeilen reven in verband met onweer en een squall. Daarna draaien wind en swell naar pal van voren dus gaat de motor aan en wordt het weer ‘hakken’. De laatste nacht motoren we door lichte winden en om 05u bereiken we precies getimed de aanloopton. Ondanks alle beschikbare informatie en een 2009 zeekaart blijken de tonnen in dit ‘wadden’ gebied veranderd. (meer…)

5 oktober
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Het gaat hard. Met een rif in het grootzeil en een stukkie fok jaagt de Tangaroa met 6, 7 soms 8 knopen richting Australie. Een heel comfortabel tochtje is het niet. De eerste dagen houden we het bij crackers en kopjes thee. Opa heeft nergens last van. Kopje koffie, sigaartje, alle kits. Het kombuiswerk is dus voor hem. De meiden vermaken zich met filmpjes, boekjes en tenten bouwen. Voor succesnummers als met water spelen in de kuip is het te koud. We hebben de zeilpakken weer aan, en de laarzen ook. Het tropische zeilen lijkt definitief voorbij. (meer…)

3 oktober
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Nieuw Caledonie is Frans en dat betekent voor de yachties eindelijk weer heerlijk boodschappen doen bij Casino en Carrefour. Stokbrood, pain-au-chocolat, brie, wijn, wat een weelde. We waren de dagelijkse portie linzen van de laatste dagen ook wel zat, maar ja het moet op voor Australie en verder was er niks meer. (meer…)

25 september
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Vanuatu, zo’n land waar je nooit van hebt gehoord, laat staan dat je weet waar het ligt. Toch is het er, een rijtje eilandjes tussen Fiji en Nieuw Caledonie. We hadden gehoopt op een bezeilde route, maar zelfs op z’n hoogst aan de wind komen we 20 mijl lager uit dan onze track. Dat betekent overstag aan lij van het eiland. Alsof de duivel er mee speelt, blaast de wind ook voor die slag ongunstig in. Al met al is het ruimschoots donker als het anker valt in de baai van Tanna. We liggen achter een rif met de kop in de wind maar de golven draaien bij het eind van het rif de baai binnen zodat we dwars op de golfslag liggen. Het tweede anker moet verlossing brengen. Dat helpt een klein beetje voor zolang het duurt. Blijkbaar is de ketting van het tweede anker niet lang genoeg om de nylon band waarmee het vast zit vrij van het koraal te houden. Bij opa’s ochtendsigaartje geeft ze het op en ligt eer een fraai aluminium anker ergens in de tien meter diepte naast het schip werkloos. (meer…)

24 september
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Hoewel er weinig wind voorspeld wordt besluiten we toch te vertrekken naar Vanuatu. We zeilen namelijk sinds kort weer met een deadline. Op 9 oktober landt Oma’s vliegtuig in Brisbane en we willen nog wel even langs Vanuatu en New Caledonia. We hebben niet genoeg diesel bij ons om het hele stuk (500 mijl) te motoren maar met een spinnaker kunnen we hopelijk nog wel wat vaart houden. De eerste dag valt het nog alles mee. We zeilen gewoon met vol tuig en halen de geplande 120 mijl (5 knopen gemiddeld). Het is ook nog wel comfortabel zo. In de nacht moet de motor helaas aan. Maar met de motor op de diesel-spaar-stand halen we de geplande 5 knopen en dus Vanuatu niet… Wierd en ik hebben al visioenen van dagen lang hobbelen totdat de wind weer opsteekt. De TTG van 80 uur wordt ineens oneindig en daar word ik nooit blij van.

De tweede dag blijft hetzelfde. Opa geeft toe dat hij dit vervelende rollen op de Atlantic uit zijn geheugen had verdrongen. Maar zijn blauwe plekken zijn harde werkelijkheid. Als we de spinnaker eenmaal hebben staan ligt het eigenlijk weer veel beter en halen we in ieder geval 4 knopen. Vanuatu komt weer dichterbij. Onze normale eetlust ook. Kok opa is er blij mee. De mahi mahi aan onze vislijn iets minder. Die verdwijnt namelijk in opa’s lunchpan. Elf kilo schoon aan de haak – de kop alleen al vier kilo – onze grootste vangst tot nu toe.

Om een lang verhaal kort te maken: iets later dan gepland, maar desalniettemin met evenveel vreugde arriveren we bij het krieken van de 5e dag in Port Vila, de hoofdstad van Vanuatu. Grote schoonmaak, inklaren, speeltuin, ijsjes, boodschappen, internet, kortom het normale stadsprogramma. ‘s Avonds met de dinghy uit eten naast jachtclub Yachting World. Slapen op een echt stilliggend bed, wat een luxe.

Lang niet gek dat Vanuatu. Aardige lui, niet opdringerig, en hoewel ietwat sloom toch betrouwbare werkers. We laten ons onderwaterschip (voor het eerst sinds vertrek) van waterlijn tot kiel schoonmaken door een zich aanbiedende snorkelaar en zijn daar reuze blij mee. Het resultaat mag er zijn. Onze EcoNautic onderwatercoating ziet er nog goed uit terwijl we in 14 maanden geen enkele maal het schip uit het water hebben hoeven halen. De snelheidswinst die deze actie moet opleveren kunnen we goed gebruiken bij onze trip naar Tanna, een van de zuidelijke vulkaan-eilanden van Vanuatu. Helaas is de koers niet pal voor, maar bijna pal tegen de stevige passaatwind in. Niks schommelen: hakken & stampen…

18 september
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Manta Rays snorkelen, heuveltoppen beklimmen en niet te vergeten tot diep in de nacht gin-tonics innemen bij de Quartermoon. Er kan af en toe weer even wat zonder kinderen. Sinds opa als scheepskok annex hondenwacht annex oppascentrale is ingevlogen nemen ze het er van. Nou ja het zijn nog steeds schaarse uurtjes. Zolang Opa het presteert om in de tijd die er voor hem overblijft ook nog opa te zijn kan aan ongeveer een kwart van de wensen van de jongedames worden voldaan. Als het onverhoopt tot muiterij zou komen is dat van opa niet te verwachten. Je zou eerder denken aan Tamar (twee!) als kwade genius achter een dergelijk oproer. Zij oefent zich al dagelijks met het overboord gooien van dingen. Als ze sterk genoeg is gaat de schipper er naar alle waarschijnlijkheid achter aan.

Voor opa is de (in het jargon van de dertigers) meest uitdagende taak de oppascentrale. Challenging betekent in gewoon Nederlands: stressopwekkend, slopend, onbegonnen werk waar je een gek voor moet vinden die er toch aan begint. Dus zit opa op gezette tijden met de kleintjes aan het strand. Door de ouders voorzien van doodgriezelige attributen zoals een bodyboard dat kan wegdrijven op de ebstroom, zwembandjes die van de armpjes kunnen afglijden, legoblokjes die in het mulle zand verdwijnen als sneeuw voor de zon etcetera. Een seconde onachtzaamheid kan de grootste rampen veroorzaken. Gewoon een zandkasteel bouwen met een schepje, dat zit er niet meer in bij de aanstormende nieuwe generatie. Zonovergoten witte palmenstranden en helderblauw water, anders is hier niet. In de verste verte geen frietkraam, draaimolen, springkussen of gelateria te bekennen. Opa staat met lege handen en twee kleinkinderen aan het strand.

Krabbetjes zoeken blijkt een redelijk compromis. Maar het eind van het liedje is dat ze de beestjes verzamelen in een klein plastic emmertje. En met dat emmertje heel hard gaan schudden om te voorkomen dat ze er uit klimmen. Moet je nou als opa gaan zeggen dat dat niet lief is voor die kleine beestjes? Opa heeft er niets van gezegd. Ze zouden het niet begrijpen. Voor mijn kleinkinderen is een klein plastic bakje de normale habitat. Het bakje is nu onderweg naar Vanuatu op een knobbelige zee met de wind recht van achter. Vier dagen schudden. Ze vinden het de normaalste zaak van de wereld.

16 september
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

We zijn op de Yasawa-eilanden want we hebben opa wat ‘bounty’ gevoel beloofd. Mooie witte stranden, helder blauw water, levend koraal, palmbomen, je kent het wel. Opa wilde er wel graag een biertje en een kopje koffie bij. Nou dat kon wel. Voor wat hoort wat. Opa dus met de twee kleine boefjes op het strand gedumpt. Wij lekker de hort op met zijn tweeen. (meer…)

Vorige
Volgende