We zullen het missen. Altijd lopen op blote voeten. Zwembroekje, t-shirtje, soms helemaal niks. Het gekabbel van het water. De sterrenhemel. De ruimte om je heen. De natuur. De tijd. De vrijheid. Onbereikbaar zijn. De intimiteit met ons gezin. De echtheid van de cruisersgemeenschap. Het genieten van de aankomst.

We zullen het niet missen. Continu de kinderen in het oog houden. Geen oppas. Kleine ruimtes. Altijd schommelen. Zeeziek. Alles gaat kapot. Altijd onderhoud. Continue verplichte zelfredzaamheid. Gemis van familie en je eigen cultuur.

Maar wat een machtige tijd en wat een prachtig project was het. De eerste blog ‘we gaan het gewoon doen’ dateert van december 2007. Vele avonturen volgden. Op hoogtijdagen zag Tangaroa.info meer dan honderd unieke bezoekers per dag. Het was leuk om te merken dat zoveel mensen mee leefden. Bedankt daarvoor.

Vandaag, 3½ jaar later, plaatsen we de laatste blog. Tangaroa heeft de verre bestemmingen in onze verbeelding bereikbaar gemaakt en Tangaroa.info is de verbeelding daarvan. Letterlijk en figuurlijk. Wij blijven onze verbeelding verbeelden. We hopen dat jullie dat ook doen.

Tangaroa out.

De verkoop van Tangaroa betekent het definitieve einde van onze zeiltrip. We pakken onze persoonlijke spullen in 14 dozen en zenden deze per containerschip terug naar Nederland. Op 30 mei 2011 dragen we Tangaroa over aan haar nieuwe eigenaars. Veel tijd voor emotie is er niet: het is een koude, regenachtige dag, Wierd is aan het werk en Caro heeft 3 kids te managen. Het is goed zo. De afgelopen maanden kwam het afscheid langzaam dichterbij. Het bootleven aan de wal is minder romantisch dan op zee. We nemen met een traditionele steiger-BBQ afscheid van onze cruiser-vrienden van Totem, Fine Gold, Kitani en Ben & Abbi; zeggen dag tegen collega orthopaeden & secretaresses, en groeten Sydney vrienden Shalome & Stefan en Tom & Berber. We verkopen onze Toyota stationwagon en pakken het vliegtuig naar Ayers Rock. Bye bye Sydney!

In Ayers Rock (Uluru) rijden we met een huurauto rond Australie’s meest befaamde rots. We pikken de sunset & sunrise mee, gekleed in bijna alle kleren die we nog hebben, want het vriest ‘s nachts en in onze tent staat geen dieselkachel meer. De verschillende tonen rood zijn schitterend en zo’n gigantische bak rots in the middle of nowhere is werkelijk buitenaards. In de twee dagen die volgen bekijken we de Olga’s en lopen de prachtige rim-walk van de King’s Canyon.

In Alice Springs, een dikke 500km verder, stappen we over op onze 6-persoons camperbus. Met dvd-speler! Ons kleine huis op wielen parkeren we op de Big-4 camping in Alice die voorzien is van alle gemakken: springkussen, zandbak, speeltuin, kinder-tv-kamer, en stroom voor de kachel… Dit is relaxed! Na een korte stop bij de Flying Doctors rijden we verder over de enige noord-zuid verbinding die Australie kent, de Stuart Highway.

Het rijden door de outback is zowel ontspannend als productief. De meiden kijken een filmpje en Wierd werkt aan zijn proefschrift. Als er weer eens gsm-bereik is regelen we via internet zaken in Nederland. We zitten met ons hoofd alweer in Nederland, het lijf voelt nog even het steeds warmer wordende zonnetje en geniet van de prachtige natuur van Australie. Hot pools, watervallen, uitzichtspunten, rotstekeningen, en veel BBQ’s. Het reizen met een camper heeft de vrijheid van het bootleven, maar is net ietsje comfortabeler. Jammer dat we nog geen 60+ zijn.

In Darwin ontmoeten we onze Belgische zeilvrienden van A Small Nest nog even. Het zijn de eerste en ook de laatste wereldcruisers die we zien en dat vinden we wel mooi symbolisch. We nemen net als hen met gemende gevoelens afscheid van Australie: “Het land en de natuur zijn wild, onmetelijk groot, super avontuurlijk en gevaarlijk, maar alles is overgereguleerd en strikt. De mensen zijn er warm, hartelijk, joviaal en zonder zorgen. En toch houden ze hun buurman, dorp- of stadsgenoot strikt in de gaten, en klikken ze elk gedrag dat niet aan de oneindige reeks regeltjes voldoet. En het is zo duur als het groot is”, schrijft Willem op zijn blog. Als je ook werkt in dit land, zie je ook andere dingen. Inderdaad (te)veel regels, maar eenmaal in het systeem heb je daar geen last meer van. Wie weet is het in Nederland niet anders. De werksfeer is collegiaal en beleefd, het is je en jij, voornaam in plaats van achternaam, en positief stimulerend zonder gezeur. Soms wat onecht voor stugge Nederlandse Noorderlingen, maar prima om in te werken zolang je presteert. Tijd is rekbaar en niet zo belangrijk, efficientie is een Nederlands streven. Iedere dokter heeft zijn eigen onderneming, en streeft dus klantenbinding en -tevredenheid na. De prijs mag er dan ook zijn, een factor 5-10 hoger. Kortom, een prima ervaring maar tijd om thuis verder te gaan.

De hotelvakantie in Bali is een prima afsluiting voor 2 jaar tropen. We zijn er 7 jaar geleden al eens geweest en met 3 kids vinden we 4 plaatsen en 4 hotels prima voor 11 dagen. Niks rondreizen met het lokale openbaar vervoer. Strand, zwembad, lekker eten en drinken, tv en wifi. Zittend aan de infinity-pool stuurt Wierd zijn concept-proefschrift weg. Klaar is Kees. Morgen staan we op Schiphol.

Begin februari krijgen we een telefoontje van een van onze brokers. Of we vanmiddag kijkers kunnen ontvangen. Hij heeft zelf al afspraken staan dus we moeten zelf het verkoopverhaal houden. Godzijdank zijn we allebei thuis, zetten de kids achter de dvd’s en gaan als een dolle opruimen en poetsen. Gestressed door tijdgebrek en met drie half-gederailleerde kids aan de hand staan we op de afgesproken tijd het nog-te-pensioneren potentiële kopersduo te woord. In ons shabby cruiserskloffie, want tijd om om te kleden was er niet. We dumpen de kids bij de zeilburen en doen met de aspirant-kopers een rondje Tangaroa. De mannen de techniek, de vrouwen de cosme- en logistiek. Na afloop kijken Caro en ik elkaar aan: ‘dit wordt niks’ denken we allebei. Twee dagen later gaat de telefoon. Of ze weer langs mogen komen. Voor wat aanvullende vragen. En een bod.

Of het het real-life verhaal is geweest van een gezin dat met kinderen succesvol de halve wereld bevoer, de staat van onderhoud, het ready-to-go-anywhere karakter van Tangaroa, de handboeken, de naam van Hallberg Rassy, gewoon geluk, of een goed verkoopverhaal, wie zal het zeggen. Ineens is er een bod. We weten het nog wat op te krikken dankzij de dreiging van een andere geïnteresseerde en de voorwaarde van een verlate overdracht. Wij kunnen op Tangaroa blijven wonen, zij kunnen nog even sparen, huurders voor hun huis vinden, en hun werk opzeggen. Everybody happy.

De volgende stap is het opstellen van een Offer to Purchase. Hierin staan de voorwaarden: een keuring, proefvaart en verstagingsinspectie. We bedingen dat de keuring niet gebruikt wordt om de prijs omlaag te drukken (veiligheidsaspecten daargelaten), en een non-refundable deposit. Voorafgaand aan de keuring lopen we alles na, het staand en lopend want, afsluiters, slangenklemmen, schimmel- en roestplekjes, de bilge, etc. We ankeren voor een strandje in Middle Harbour en schrapen schroef en onderwaterschip schoon met de duikfles. Via de marina horen we welke scheepskeurder de kopers mee gaan nemen. Hij is de kopers geadviseerd door onze verkoopmakelaar, maar volgens ingewijden een manke blinde. Op de dag des oordeels varen we het droogdok van Cammeray Marina op. Voor het eerst in twee jaar gaat Tangaroa het water uit. Haar onderwaterschip heeft wat oppervlakkige en onveranderde krasjes van een hippo-botsing in de Gambia-rivier, de anoden zijn aan vernieuwing toe, het roerblad heeft wat epoxyplamuur nodig, maar over het algemeen ziet ze er nog prima uit. De afsluiter in het toilet moet vernieuwd, de schroefasafdichting heeft onderhoud nodig maar lekt niet, en het is wat vochtig onder de gootsteen. Niets nieuws en vooral niets essentieels in elk geval. De verstaging stamt uit 2006 en krijgt ook het predikaat in orde. Rest nog de proefvaart. Op een stralende zaterdag zeilen we – zonder kids – in 20 knopen wind Sydney Harbour uit, de Pacific Ocean op. Het is prachtig zeilen. We nemen de diverse systemen door en ankeren nog even. Het is een uiterst gemoedelijke middag die we afsluiten met een koud flesje Tangaroa-wijn. We proosten gezamenlijk op de verkoop van de Tangaroa. Een dag later zijn alle handtekeningen gezet. It giet oan!

Nu de import nog. De aanbetaling gebruiken we om de import belasting te betalen. Deze is gebaseerd op de waarde van het schip en komt neer op ongeveer 15%. De douane hanteert ingeval van verkoop de verkoopprijs. Als er (nog) geen sprake is van verkoop, bepaalt een onafhankelijk scheepstaxateur de waarde. De truuk hier is om de juiste taxateur te vinden voor een zo laag mogelijke taxatie. Hiervoor dient je wel alle schijn van verkoop weg te nemen. Dus verwijderen we alle advertenties van het internet en saneren we zelfs tijdelijk onze eigen website. Wanneer de taxatie letterlijk en figuurlijk met de Franse slag is gedaan, vinden we nog wat leuke aftrekposten. En zo komen we met 9% in plaats van 15% import tax weg.

Ons deel van de deal is gedaan. De spanning glijdt van ons af. Nu is het wachten op de centen. We houden de wisselkoers scherp in de gaten en hebben geluk met de  sterke Australische dollar. Al met al houden we na aftrek van import en makelaarskosten meer over dan gehoopt. We hebben 94% van de aanschaf-, investerings- en onderhoudskosten teruggekregen. Een beetje doorrekenen leert ons dat we voor slechts 11 euro per dag twee jaar lang van de Tangaroa hebben mogen genieten.

Langzaam aan dringt het door dat dit grote genieten binnenkort echt voorbij is. Voor ons. Voor de nieuwe eigenaars gaat het hopelijk beginnen. We gunnen ze het van harte. Ze staan open voor avontuur. Fair winds Tangaroa!

Cairns is de hub voor Noord Queensland, maar achter het beachfront met hotels en restaurants is er bar weinig te beleven. Wel is er een prachtige lagune gemaakt zodat je ongestoord kan chillen zonder krokodillen. We rijden naar Cape Tribulation, volgens de folders het mooiste stukje strand omdat het geflankeerd wordt door regenwoud. Het is inderdaad mooi, maar niet mooier dan de vele Pacific strandjes die we het afgelopen jaar dagelijks frequenteerden – en dan zonder busladingen toeristen. We weten het, we zijn blasé, verwend, en hoog nodig toe aan weer wat harde realiteit. Hoewel, het land-leven op een boot met drie kleine kids in de herfst van Sydney is realiteit genoeg. En ook hard werken. De leefruimte van de camping en het lekkere weer doen de meiden en ons dan ook zeer goed.

We bezoeken Hartley’s Crocodile Farm, aaien wallabies, spotten koala’s en cassowaries, zien Mossman Gorge, eten chocolate cake in Cowboy dorpje Yungaburra, rijden de Waterfall route in de Atherton Tablelands, shoppen in Art Deco stadje Innisfail en zien daar de schade van het afgelopen orkaanseizoen. Na een korte stop in kinderwalhalla-camping South Mission Beach nemen we in Townsville de ferry naar Magnetic Island, vlakbij de Whitsundays.

Maggie, zoals dit eiland ook wel heet, heeft een heel relaxed backpacker-sfeertje, mooie baaitjes en dito strandjes, en een boscamping tussen de vogels en koala’s. Favoriet bij onze kids zijn het zwembad, de pizza’s en ijsjes en vooral de andere kids.

De laatste stop van de trip is Mackay. Caro’s lagere schoolvriendinnetje en huisarts Linda woont hier, samen met man (gastroenteroloog) en drie kids. We mogen een weekje bivakkeren in hun mega-villa aan het strand. Zwembad, springkussen, een dedicated playroom bezaait met kinderspeelgoed, twee auto’s, drie badkamers en veel Hollandse gezelligheid. Mmm, zo kan het dus ook: werken als Nederlandse arts in een Area of Need bij de Whitsunday eilanden. Misschien moeten we er nog twee jaartjes aan vast plakken….?

Na een hartelijke welkomstavond met Australische wijn en Nederlandse drop en een prachtige wandeling rond South Head and Bondi beach worden de plannen gesmeed door de vrouwen. De enige man aanwezig moet namelijk gewoon werken. Niet getreurd, hij heeft een tweedaags congres in Manley. Reden genoeg om met de Tangaroa te ankeren aan het strand bij de congreslocatie, en ‘s ochtends met de dinghy naar je werk te gaan. De meiden wisselen de beach af met shoppen en slenteren door dit hang-loose surfwijkje. In het weekend volgen twee mooie zeildagen: één ruig voor de wind, en één rustig in het zonnetje op de motor.  Zo was het inderdaad, we zijn het al bijna weer vergeten…

Door de week is de Tangaroa een gezellige vrouwenboot. Ina’s make-up koffertje wordt rijkelijk geplunderd en het haarvlechten krijgt nieuwe impulsen. Ook volgen trips naar The Rocks downtown, Opera House, Botanical Gardens, Oceanworld aquarium, Royal National Park, Palm Beach, Kuringai Chase National Park,  de beroemde Spit-to-Manley walk en een trip naar de wijnvelden van Hunter Valley.

De Blue Mountains moeten ook nog even gescoord worden en het geniale plan wordt gesmeed om de schipper direct na afloop van zijn wat lange werkdag op de allerlaatste trein te zetten zodat deze om 00u30 opgepikt kan worden door zijn ega voor een klein nachtelijk off-road tripje naar de inmiddels opgezette tent aan de rand van de canyon. Het moet gezegd: de logistiek was weer briljant en het uitzicht de volgende ochtend fenomenaal. Er volgt een stoere wandeling door de dames-caravaan langs de hellingen van de Blue Mountains en menig uitzichtspunt en waterval wordt op de gevoelige plaat vastgelegd. Als de regen intreedt gaat de trip overdekt verder in de Jenolan Caves.

Moe en voldaan kijken Ina en wij terug op een volgepompt tour-programma. Heel veel Sydney. Ter land, ter zee, en in de lucht. Ina zit namelijk alweer in het vliegtuig. En wij ook…?

Carolien loopt naar het wiegje van Evie om haar mee te nemen, maar Evie is weg. Er ligt alleen nog maar een banaan. En een briefje onder de verjaardagstaart: de noughty wizard heeft een foutje gemaakt. Hij heeft Evie omgetoverd, maar weet de toverspreuk niet meer. Wie wil er helpen de spreuk en toverstaf weer te vinden? De kids gaan op pad, vastberaden om Evie weer terug te toveren. Onderweg in de bush track moeten ze moeilijke opdrachten en puzzels oplossen. Elke keer dat ze het goed doen, kunnen ze weer een letter van de spreuk verdienen. Ondertussen gaat het al schemeren en begint het op zijn Hollands te hozen. De kids zetten door en vinden uiteindelijk de glow-in-the-dark toverstokjes en het juiste toverwoord: Tangaroa! Doorweekt lopen ze snel terug naar de marina. Evie is weer terug! Suze breekt in tranen uit, gelukkig! Warm worden bij de BBQ, lekker eten en uitgeteld om 10u naar bed. ‘Wat een feest!’

Ondertussen vullen we de weekenden met een wandeltripje over de Sydney Harbour Bridge (Wierd’s 1e keer sinds aankomst in oktober), een fotoshoot bij het Opera House, een ferry ride naar Taronga Zoo, een zeildag met Peninsula Orthopaedics (Wierd’s werkgever), een BBQ bij Cammeray-speeltuin-pickups Shalome en Stefan thuis, en een borreltje op de Tangaroa, nu het nog kan…

Suze heeft geen speen meer in en Tamar draagt geen luiers meer. En Evie? Die kan al rollen, bekken trekken en brabbelen. Het hele gespuis bij elkaar is soms wel too hot to handle maar voorlopig houdt Carolien het nog vol. Op dinsdag en woensdag gaat Suus naar pre-school en Tamar naar playgroup en op vrijdag is er gezamenlijk zwemles in de North Sydney Olympic Pool aan de voet van de Harbour Bridge. Met een uitzicht om koude rillingen van te krijgen.

Wonen doen we nog steeds aan boord van de Tangaroa en dat vinden we wel prima. De locatie hier in Cammeray is mooi centraal, gunstig qua spits, er zijn 3 speeltuinen en Suze’s pre-school is een kort busritje hier vandaan. Bovendien hebben we erg gezellige buren: Hokus Pokus met 2 pensionado’s uit Zweden, Totem uit Seattle met 3 kids en Fine Gold die we nog kennen van de Pacific. The heat is on elke vrijdag, want dan wordt er geborreld en gebarbequed op de veranda van de marina en rousen de kids lekker met zwemvest over de steigers.

Maar de hittegolf lijkt – letterlijk & figuurlijk – nog niet voorbij…

Het aller-allerlaatste euvel van de motor lijkt nu toch gefikst, dus gaan met die banaan. Bij het omhoog zetten van de windvaan blijkt dat het wekenlang in de haven liggen zijn tol heeft geeist. Een maanlandschap van kokkels en andere meuk heeft zich gevestigd op alles onder de waterlijn. Wekenlang dagelijks voorzien van verse mest is er een samenleving van schelpdieren ontstaan waarin al wegen, dorpen en kleine steden kunnen worden herkend. Zo ook op de schroef blijkt even buiten de Spit Bridge. De motor heeft het er zichtbaar moeilijk mee. De diagnose wordt snel gesteld. De schroef heeft een facelift nodig. En snel. Dus de dokter op huisbezoek. Gekleed in snorkelset en boxer (soort: strak, kleur: roze) en gewapend met botte beitel gaat de dokter aan de slag. Voor het eerst sinds de reis moet de duikfles er aan te pas komen. Met Pieter op de sharkwatch is het klusje snel geklaard. Alles draait weer als vanouds en dat blijft gelukkig zo. Een paar honderd meter verder wordt een vin in het water gezien. Een haaievin. En best wel groot. Gelukkig staat pezige man in roze short niet op het menu. Zo zie je maar dat een ogenschijnlijk simpele beslissing – welke onderbroek trek je aan? – toch grote gevolgen zou kunnen hebben.

De omgeving van Sydney is geweldig. Pittwater, een zijtak van de Hawksbury rivier, is een eldorado voor watersport en bushwalking. The Basin is een lagune waarin de kleintjes zonder gevaren in elke kleur zwembroek kunnen spartelen. Het cruise-gevoel is weer terug van weggeweest. Op de 30^e wordt ’s avonds alvast een mooie ankerplaats voor het vuurwerk ingenomen. De ondergaande zon tegen de skyline van Sydney is adembenemend. Vierentwintig uur en vele andere boten later zien we het meest fantastische vuurwerk. Wat een geweldige afsluiting van een fenomenaal jaar. We wensen elkaar het allerbeste en zijn het al snel eens: onze roze bril houden we ook in 2011 maar weer op.

Op eerste kerstdag natuurlijk een relaxed kerst ontbijt op de Tangaroa met klassieke muziek. Daarna verzamelen de yachties zich in Tunks Park voor (weer) een bring-your-own BBQ. Er wordt cricket gespeeld op het grasveld, gevliegerd, tikkertje gespeeld, geknuffeld met Evie voor de liefhebbers, en natuurlijk worst en haai gegeten en bier gedronken. Het is een mooie dag vinden de dametjes.

Op Boxing Day (2^e kerstdag) is de start van de Sydney to Hobart zeilrace. Zo’n duizend mijl over de Tasman zee en dat is voorwaar geen kattepis, zeker niet met de weersvoorspelling van squalls en 40 kopen tegenwind. Wat een enorme racejachten. We mogen mee aan boord bij Brian van motorjacht Further; luxe om gast in plaats van bemanning te zijn. Samen met Mike & Sammy, Greg & Leisha en de Totem crew bekijken we de start in de baai van Sydney. Wat een bootjes en wat een gekkenwerk als iederen de zeiljachten achterna vaart de zee op!

De dagen tussen kerst en oud en nieuw worden traditioneel gevuld met cruisen in Broken Bay, noord van Sydney. Op de valreep klust Wierd de uit Harlingen ingevlogen nieuwe opvoerpomp op de motor en vindt het luchtlekje dat voor de laatste haperingen van onze trouwe diesel zorgde. De Tangaroa vaart weer. Carolien’s broer Pieter ziet dit cruisen wel zitten en vliegt even over uit Nederland. Of het de 30 uur durende vlucht waard is…?

In een vorig kampeerleven gingen we nog voor de afgelegen plekjes, het liefst midden in de natuur met zo weinig mogelijk mensen en facilities. Nu gaan we voor quality time voor de kindjes en dus voor onszelf. We hebben behoefte aan een tuin waar we ze kunnen loslaten zonder ons af te vragen of het wel veilig is. Bovendien woont Tim in Kiama aan wie we graag Evie willen showen. Tim was de echoscopist die in de Cook Islands de 25 weken echo van Evie had gemaakt. Hij had ons toen al uitgenodigd om langs te komen als we in de buurt zouden zijn.

Het experiment pakt goed uit. De meiden vinden rap vriendinnetjes waar ze zich met handen en voeten goed mee vermaken. Evie past zich moeiteloos aan het kampeerleven aan. En wij genieten. Even geen water om ons heen, en dus geen continue surveilance, echt vakantie. We bezoeken Tim en zijn vrouw met hun drie zonen. Het klikt goed en het is leuk om op deze manier een insiders view te krijgen van Australie.