De eerste deadline was het huwelijk van een goede vriendin waar Caro ceremoniemeester was. Een weekje later moest er gespeeched worden tijdens een andere trouwceremonie door Wierd. Prachtige dagen, dat wel! Daarna volgde de ‘oplevering’ van ons huis. Dat wil zeggen alles leeghalen, schoonmaken en een manual maken voor onze huurders, een Duits-Engels expat stel. Gelukkig was het om half vijf (‘s ochtends) helemaal spik en span. We zijn die avond opnieuw verhuisd en zijn ingescheept met de meisjes aan boord. De volgende dag maakten we een prachtige relaxte tocht van Makkum naar Sneek.

Gelukkig had zusje Jikke zich al eerder in het zweet gewerkt om de hele boot schoon te poetsen, waardoor de Tangaroa er  voor het eerst sinds tijden weer als een echt bewoonbaar schip uitzag. Alle ‘spares’ waren al in etappes versleept naar de schuur in Sneek dus dat gaf ook al een ruimtelijk gevoel.  De laatste dagen voor het afscheidsfeest lagen Tineke & Jimmy naast ons aan de kade waardoor er weer wat van het kluslijstje afgestreept kon worden: voorraden aanleggen, 2e GPS aansluiten, via NMEA naar marifoon en PC, 12V socket opnieuw aansluiten, SSB & Pactor modem werkend maken, SSB-speakertje installeren, de thermokoppels van het gastoestel definitief fixen, een gasmonitor aansluiten, etc.  Opa legde de laatste hand aan het nieuwe formicablad van de keuken en lakte de mahoniehouten lijsten voor om de dekluiken en maakte en passant nog even een snijplakje dat precies in de afwasbakjes past. Oma piekte op het juiste moment in de strijd om het multi-tasken (flesjes, boodschappen, poepluiers, hoes naaien, koken) en kwam weer als glorieuze overwinnaar uit de bus.

Kortom: moe en voldaan – of eerder uitgeput en afgeleefd – was de Tangaroa-crew en haar pensionado-walteam toe aan een afscheidsfeestje… Om te vieren dat de deadlines gehaald zijn. Of om te vieren dat we eindelijk zouden vertrekken en de rust weer zou keren voor de pensionado’s? Wie zal het zeggen? Een gezellig feestje was het in ieder geval wel op 5 juli, met een grotere opkomst dan verwacht, een perfect zonnetje, schaduw van onze oude fokken die als zonwering dienden, koude biertjes, en de Tangaroa op 5 minuten lopen in een blinkende staat. Het was schitterend om zoveel goede vrienden, familie en collega’s bij elkaar te hebben, en om te kunnen laten zien waar we zo druk mee zijn geweest.

En nu gaan de dead ‘lines’ over in dead ‘wines’. We zijn samen met opa & oma op weg naar Zeeland via de Staande Mast Route door de Randstad en maakten in Haarlem in het zonnetje weer een wijntje op bij de BBQ die achterop het schip hangt…

Hoewel… Helemaal klaar met de deadlines zijn we klaarblijkelijk nog niet, want er moest nog even een ‘dead line’ van de gashendel (de morse-kabel) vervangen worden wegens draadbreuk. Geen zorgen: we hebben er gisteravond al weer één op gedronken, wachtend op de spoorbrug in Gouda.

Het lek wordt gelukkig snel gevonden: op de overgang van ankerkist naar voorhut. De oude koperen leiding wordt netjes doorgenomen en vervangen door een gloednieuw buisje met nette knelfittingen. We lopen alles opnieuw na met zeep en de manometer: dik in orde! Ook de electrische gasbeveiliging werkt nog steeds goed. Nu nog het gasfornuis nakijken en de gasmelder installeren.

Over méér gas gesproken: bij het testen van de gashendel tijdens het ijken van de nieuwe toerenteller bleef deze ineens vast zitten. Dat wil zeggen dat we niet konden schakelen tussen voor- en achteruit. We hebben dit probleem gelukkig nooit eerder gehad. En we hopen het ook nooit te hoeven meemaken. Om hier zeker van te zijn maken we korte metten met de oude morse-hendel. Die gaat eruit en bij de Volvo Penta dealer halen we een nieuwe. Die zit er in, en hij schakelt als een zonnetje. Gas Bas!

Zo gezegd, zo gedaan: nou nee.  Ik durf me hier niet zelf aan te wagen en het vinden van een vakman valt tegenwoordig niet mee. Gelukkig waren de gouden handjes van Gert nog te koop, zo vlak voor zijn vakantie en de geboorte van zijn kleindochter. Na 45 jaar bij Scheepswerf Amels in Makkum weet hij wel wanneer het echt netjes is.

De hele mahonie wandbekleding gaat eruit en er komt een nieuw plan met handige inbouwvakken voor pilots, en netjes pas gemaakte vakken voor inbouw van GPS, marifoon, Pactor-modem en SSB. Het schakelpaneel en de gevers voor diesel en water worden overgezet op een nieuw deurtje. Alles natuurlijk wel in echt gestoken sipo mahonie. En met mooie ronde trims.

Boven het gasfornuis komt een houten afdekplaat bekleed met formica. En omdat de vergane kitnaden van het dashboard in de kuip ons storen, wordt ook hier een revisie verricht. Er komen twee teakplaten. En passant wordt het verweerde ventilatiekastje met walstroom en autopilot nog even omgetimmerd. Ik besteed samen met Maarten nog een lange dag om alles 3x in de Ijmodur BM zetten, licht op te schuren met korrel 360 en af te lakken met Goldspar Satin. Al met al een grotere klus dan beraamd, maar je moet nou eenmaal poetsen voor het gaat glimmen…

De eerste optie, het volledig opnieuw bekleden werd me al snel uit het hoofd gepraat. Dit zou zeker drie volle weken kosten als je dit zelf zou willen doen. En opa is wel lief maar niet gek! En wijzelf hebben er gewoon de tijd niet meer voor. Een tijdje heb ik dus met het idee rondgelopen om het dan maar zelf ergens onderweg te doen of om het in een lagelonenland eventueel uit te besteden. Totdat Wierd ineens met het lumineuse idee kwam om de binnenbekleding gewoon te verven. Door eerst een kleine test te doen op een klein stukje bleek dit eigenlijk heel goed te kunnen. Een nieuw plan wordt dus gesmeed.

Ger wordt ingeschakeld om de loszittende stukken opnieuw te plakken en de slechte stukken te vervangen door nieuwe binnenbekleding (de vorige eigenaar had gelukkig nog wat extra stukken achtergelaten). De overgangen tussen de oude en nieuwe stukken worden keurig met kit opgevuld. Het voorwerk is klaar.

En dan begint het echte werk. De camper van pa en ma wordt ingeschakeld om de plafondstukken naar Groningen te vervoeren. Tussen de bedrijven door verf ik ze ‘s avonds weer keurig roomwit. Op Hemelvaartsdag sjees ik ‘s ochtends vroeg weer naar Makkum om met wat hulp van Mam het plafond in de kajuit in de primer te zetten om om half één ‘s middags stipt Wierd weer “af te lossen” voor zijn voorlopig laatste dag- en nachtdienst. Ons geplande romantische weekend met z’n twee wordt opgeofferd om de rest van het schip te kunnen verven. Geen plek wordt overgeslagen, tot de binnenkant van alle kasten aan toe. Maar het resultaat mag er wezen. Nu de losse plafonddelen weer bevestigen met nieuwe niet geoxideerde kraalringen en ik heb toch mijn zin….. Het oog van de vrouw wil tenslotte ook wat!

De baan van Wierd in Sydney vanaf 1 januari 2011(!) is zo goed als rond. Hier komt trouwens meer bij kijken dan je zou denken. De australiërs houden wel van wat papierwerk. Zo moet er onder andere geslaagd worden voor een IELTS test (engelse taal). Wierd heeft hier afgelopen zaterdag examen voor gedaan en hem kennende heeft hij over twee weken het noodzakelijke papieertje in de bus. Ook moest hij langs de notaris voor een paar krabbels dat degene op de pasfoto toch echt hijzelf was….. De nodige credentials moesten verzameld worden bij hoogleraren en opleiders en weet ik wat nog meer. En dat allemaal voor een half jaartje werken. Maargoed, ook  dit punt lijken we binnenkort te kunnen afstrepen.

Verder hebben we alle abonnementen opgezegd, evenals de creche van de dames, zijn bazen ingelicht (mijn collega’s ga ik volgende week op de hoogte brengen), hebben we bij de notaris ons testament geregeld en een notariële machtiging laten opstellen (om mijn moeder, mocht dat nodig zijn,  de mogelijkheid te geven belangrijke dingen namens ons te kunnen regelen).

Op verzekeringgebied zijn we ook aardig op weg. Qua bootverzekering zijn er eigenlijk niet veel mogelijkheden. Er is één aanbieder waar vrijwel iedereen zaken mee doet (Unigarant). Je kunt deze verzekering via verschillende tussenpersonen afsluiten maar bij nader onderzoek blijkt hier qua prijs eigenlijk geen verschil te zijn. We twijfelen momenteel nog over Intramar en Assumair. De keuze voor de één of de ander  is gebasseerd op bekendheid in de zeilerswereld (Intramar) of verbintenis met onze huidige verzekeraar DOV en de behulpzaamheid tot nu toe bij het beantwoorden van vragen (Assumair). Hier zullen we de komende week ook een knoop over moeten doorhakken aangezien er nog een keuring vereist is die we niet één week van de voren kunnen aanvragen. Zoals het nu lijkt wordt het de laatste (en het maakt ook eigenlijk niks uit van uiteindelijk zijn we toch verzekerd bij Unigarant). Qua reis- en ziektenkostenverzekering zijn we er eigenlijk ook wel uit. Het was trouwens nog niet zo makkelijk om een geschikte en betaalbare partij te vinden die ons wil verzekeren voor de werkelijke kostprijs ipv europese kostprijs. Met name dit laatste punt vinden wij heel erg belangrijk omdat in geval van een amerikaanse ziekenhuisopname je met een verzekering die gebasseerd is op een europese kostprijs redelijk het schip in kan gaan. Nu zijn we zelf niet van plan om naar Amerika te varen maar bij ernstig letsel in bv het Caraïbisch gebied wordt je waarschijnlijk eerder naar Amerika ingevlogen dan naar Europa. De partij die wel tegen werkelijke kostprijs vergoed is de Global Traveler van OOM verzekeringen.

En dan nog het aanschaffen van allerhande zaken. Ik ben begonnen met het afstruinen van marktplaats voor speciale opvouwbare kinderbadjes (Biba bad), een slaaptentje voor Tamar (Travel Cot) en een handwasmachine (wonderwash). De Bromton vouwfietstjes worden morgen besteld (onze fietskar gaat ook mee en we hopen op deze manier ook op land iets mobieler te zijn). Kinderschoentjes zijn al op de groei gekocht enzo meer.

En dan nog mijn lijstje To Do…..

DVD’s en luisterboeken downloaden, fotoboeken met herinneringen voor kids maken, moltons naaien, afscheidsfeestje organiseren, ceremoniemeester spelen bij trouwerij van beste vriendin, speelgoed uitzoeken, huis verhuurklaar maken, auto verkopen, internationaal rijbewijs, ICC en ICP vernieuwen, ach laat ik hier ook maar stoppen, ik wil tenslotte nog lekker slapen vanacht! 

Twee van de vier luiken lekken wat en de kitrand is nogal uitgedroogd door de UV van Tangaroa’s eerdere verblijf in de Carieb. Met een mes snijden en pulken we de oude rand eruit en na een ontvettings- en afplakronde gaat de Sikaflex 295 UV erin. Met het zwart nog aan de vingers schuif ik ‘s avonds aan bij het paasdiner. ‘Bies’ roept Suze die godzijdank haar vader nog wel herkent.

Een dag later gaan de inspectieluiken van de tank los en voeren we een kleine orthopaedische infectiebehandeling uit. De biofilm moet er immers af, of het nou een watertank of een heupprothese is. Schrobben met een RVS- en afwasborstel, naspuiten, chloor erin, tank vullen en een nacht laten staan (doseringen met dank aan de link van de Mjölner).

Samen met Arjan loop ik alle waterleidingen na. De lage druk die we soms in de keuken hadden blijkt niet in de waterpomp maar in de kraan(knop) te zitten. Dat scheelt gelukkig weer een nieuwe pomp. De andere pomp is voor het zoute water. Dat deze ook prima werkt ontdekken we nadat we de enige overgebleven schakelaar – waar ook Jimmy de betekenis nog niet van wist – aan zetten. We hebben nu dus naast een zoetwater- ook een zoutwater dekdouche! Verder werkt onze koelunit op zoutwaterkoeling en blijkt de handpomp in de keuken op het buitenwater aangesloten. Prima!

Op watergebied blijven er dan nog drie klussen staan: het Norit waterfilter installeren, de watermaker testen of weer aan de praat krijgen, en nog een maal een tankbehandeling met Hadex (70ml voor 350l), dat volgens de test in de laatste waterkampioen het beste werkt.

Eerst maar weer even papa zijn.