Pacific

Tahaa staat bekend om haar vanille en een bezoek aan een vanilleboerderij kan dus eigenlijk niet worden overgeslagen. We combineren het met een mooie ochtendwandeling er naar toe vanuit Hameene Baai samen met de Elena. Dezelfde middag nog gaan we anker op naar een kleine motu (koraaleiland) vlak buiten de baai. De dames kunnen dan mooi naar het strand  terwijl Wierd en Adam met de Sammy (bijboot van de Elena) opnieuw naar Raiatea varen op zoek naar bootonderdelen. Met een bijboot van 15 PK is zo’n tochtje in bijna 20 minuten gepiept. De Elixir (Australiers met twee jongens in dezelfde leeftijd) is inmiddels ook gearriveerd dus het is een groot kindergebeuren op onze motu. (meer…)

Het is niet dat we er geen zin meer in hebben. In tegendeel. Maar eens komt er een eind aan dit prachtige avontuur. We moeten nou eenmaal vooruit kijken. Geheel volgens plan zullen we de Tangaroa in Australie gaan verkopen. Wierd heeft inmiddels de bureaucratie van Australie mogen ervaren in zijn fellowshiptraject. Het verkopen van een boot zal niet met minder regels gepaard gaan. Onze Australische mede-cruisers beamen dat. Vandaar dat we dus maar tijdig beginnen met dit hele traject. We willen er nog helemaal niet aan denken maar de advertentie staat inmiddels op de Australische botenbank. We hebben een Australische ex-broker annex mede-cruiser mee laten kijken. Hij was minstens zo positief over ons ‘schatje’ als wij. Nu maar kijken of de rest van de Aussies dat ook is.

Ook Polynesie kent zijn schaduwzijdes. In de stromende regen en striemende wind verlaten we Huahine en zetten koers naar Raiatea. Eenmaal buiten het rif van het eiland is de wind echter volledig weg, de deining en regen echter niet. Carolien ligt in het vooronder naast Tamar, die weigert te gaan slapen rond het middaguur. We zijn blij hoor met haar goed ontwikkelende driftleven, maar ietje minder had ook best gemogen. Haar huidige ‘alles gaat overboord’ passie maakt het geheel er niet eenvoudiger op. (meer…)

Er waren eens vier bootjes. Ze lagen in een baai. Een had een yoghurtmachine. De rest vond dat wel fraai……. (meer…)

Al een week liggen we hier. Dezelfde baai in Moorea, met elke dag hetzelfde strand, uitermate geschikt voor borrels en bbq’s en pannenkoekfeestjes met dezelfde mensen (Elena, A small Nest en nu ook weer Flash 5). Het lijkt wel of iedereen een beetje aan het uitrusten is van het harde werk in Papeete. Steigerstress noemen wij dat tegenwoordig. Want zodra je in een plaats komt waar alles voorhanden is moet je aan de bak. Hier in de baai Opunohu in Moorea is verder niks. Er is een klein winkeltje waar je, mits je de dag van te voren reserveert, verse baguettes kunt kopen en er is wat diepvriesvlees wat het prima doet op onze Cobb bbq. De dagprogramma’s worden op elkaar afgestemd. (meer…)

We hebben drie dagen in Papeete tot de start van de zeilrally naar Moorea. Ze zijn tot de nok toe gevuld. Er is zelfs een schema gemaakt met 3 dagdelen per dag. Op dag 0 staat – na aankomst vanuit Moorea – diesel en water tanken in de planning. Door de staking kunnen we de diesel vergeten, water is er gelukkig wel. We vertrekken vervolgens volstrekt onverantwoord in de schemering met fietsjes en fietskar langs de snelweg naar het vliegveld om een 4×4 te huren voor de volgende dag. Dat lukt. Eten bij de Mac en tukken. Om 6u op, om 7u rijden, gelukkig de spits uit ipv in. We mikken op de 4×4 track die dwars over het eiland loopt en door touroperators als dagexcursie wordt aangeboden. Er zijn ook verhalen dat de weg inmiddels onbegaanbaar is. We zullen het wel zien. (meer…)

Moorea ligt zo’n 20 mijl van Tahiti. Een klein tochtje varen dus. We zijn van plan om het eiland alvast wat te verkennen voordat we er volgende week met een zeilrally vanuit Tahiti weer heen zullen varen. Bovendien hangen we alweer twee weken rond in Tahiti en zijn wel weer even toe aan wat afwisseling. We varen er samen met de Elixir, de Australische kidsboat, tijdens de middagslaap heen. Moorea combineert de prachtige ruige groene bergen van de Marqueses met het rif van de Tuamotu’s dus het is deiningsloos liggen met schitterend uitzicht. (meer…)

We liggen alweer meer dan een week in Papeete (hoofdstad van Tahiti) en vinden het heerlijk om even niet te varen en gewoon wat aan te rommelen. Nou ja, aanrommelen is er nog steeds niet bij want er was een behoorlijke lijst klussen maar we vorderen gestaag. We hebben de kuip geschuurd en in de lak gezet (ziet er weer des Hallbergs uit), de kapotte ankerlier doet het weer, filters zijn verwisseld, de oven is schoon en gemaakt, de buitenkussens zijn opnieuw gestikt en nog veel meer), we zijn best tevreden. We wisselen elkaar af tussen klussen en speeltuinen. Het is wel weer even wennen nu Fleur er niet meer is. De eerste 5 dagen lagen we in een marina en vlakbij twee fantastische speeltuinen en midden in de stad. Nu pas merken hoezeer we het stadse leven hebben gemist. Heerlijk al dat gekrioel om je heen. Jammer dat het hier niet gratis liggen is….. (meer…)

We hebben een nieuwe opstapper. Fleur is ons zo goed bevallen dat we er niet over twijfelden om nog weer iemand mee te nemen. Eigenlijk heeft ie zich zelf aangemeld. Ineens was ie er……of eigenlijk nog niet helemaal in levende lijve……dat moet nog komen. Wat wel jammer is, is dat we hem nog niet zo goed kennen, al laat hij wel steeds meer van zich horen. We hebben al wel een foto van hem gezien. Dat was op de Marquesas. Echt een heel leuk koppie vinden we. Suze was gelijk gek op zijn foto. Ons gevoel zegt dat hij wel bij ons past. Een echte Tangaroa. (meer…)

‘s Ochtends vreselijk vroeg stapt La Fleur in de taxi naar het vliegveld. Aan de kade van Papeete nemen we met weemoed in het hart afscheid van elkaar. Drie maanden zijn voorbij gevlogen. In die tijd zijn alle aspecten van het zeezeilen wel de revue gepasseerd. De logistiek van het bevoorraden, de paperassen van het in- en uitklaren, ankeren & barbequen aan het strand, hardnekkige stroomproblemen, motoren door de doldrums, hakken door de oceaangolven onder gereefd tuig, dolfijnen, jengelende peuters, zeeziekte, kokkerellen op de Pacific, schatteboutjes van kindjes, groente- en fruitloosheid, en aankomen en genieten in de volgende haven. Diepe dalen, hoge pieken. Het is geweldig om zo’n sociale, handige, positieve en gezellige crewmember aan boord gehad te hebben. La Fleur, merci!