Gelukkig voor de meiden blijkt op de avond van aankomst alles dicht, behalve – jawel – de McDonalds en de kermis, wat een feest! Ook de volwassenen genieten mee, er is namelijk espresso en wifi. Als toppunt van luxe parkeren we de Tangaroa in de marina – de eerste sinds 4 maanden. Dat betekent water om mee te spelen, een warme douche, en stroom zat.

Er worden wat bootklusjes afgetikt, de was wordt gedaan, de boot stofgezogen, en er volgt weer een bezoekje aan de consul voor het certificeren van documenten voor weer een andere Australische instantie. Als beloning trakteren we ons zelf op drie gangen French Cuisine bij La Chaumiere, fantastisch! We hebben de scheepskok op het hart gedrukt dat we tot nu niet slecht gegeten hebben, maar dat dit ongeveer is wat we van hem verwachten.Uitgebuikt doen we de lonely planet walking tour van het stadscentrum en bekijken het Tjibaou cultuurcentrum, een architectonisch hoogstandje van de ontwerper van het Centre Pompidou.

Van het land zien we niet veel, al ziet het er prachtig ruig uit met rode heuvels, groene begroeiing, fjord-achtige baaien en kleine eilandjes. In een van die baaien nemen we afscheid van ons strandleven. Als enige boot ankeren we in de stilte van fluitende vogels. Dan is het tijd om verder te gaan. Er is een goed weatherwindow voor de 800 mijl naar Brisbane. Vijf dagen lang een dikke 20 knopen wind uit het oostzuidoosten…

Aan wal ziet Tanna er niet minder werkloos uit dan de dorpjes in Gambia. Stoffig, armoedig, vervallen en vermoeid. De mensen net zo zwart en net zo vriendelijk als in Afrika. De reden van ons bezoek: een werkende vulkaan op de andere hoek van het eiland. Nou word je van het woord werkend een beetje sceptisch in dit soort landen. Internet is hier niet. Zelfs het mobieltje uit Nederland blijkt in lethargie verzeild. Maar de vulkaan werkt echt. Een lokale 4-wheeldriver brengt ons er naar toe en pakt nog een Franse school mee op de heenweg. De blonde haren van onze jongedames vallen in de smaak, evenals hun Europese capriolen bij het voetballen.

Voor Tamar is de vulkaan een beetje te veel van het avontuurlijke. Met enorme knallen uit de diepte van de krater spuiten vuurballen en dikke rookwolken over de rand. Het ruikt naar zwavel. Daar beneden lijkt het alsof Mephisto met enorme stalen platen aan het smijten is. Bij Opa op de arm, duimpje in de mond, bekijkt Tamar het indrukwekkende verschijnsel wat argwanend. Maar zoals alles, ook dit went, en op de weg terug krijgt ze al snel weer praatjes.

Het ankertje wordt naar boven gehaald door een paar fitte jongens van het plaatselijke soccerteam. Zo werkt dat hier. Gewoon met een snorkeltje tien meter naar beneden, haakje vast aan de ketting en hijsen maar.

Onderweg naar Nieuw Caledonie zien we de vulkaan weer terug. Een pikzwart laagje onderin de toch uitgebreid gewassen broccolisoep.

De tweede dag blijft hetzelfde. Opa geeft toe dat hij dit vervelende rollen op de Atlantic uit zijn geheugen had verdrongen. Maar zijn blauwe plekken zijn harde werkelijkheid. Als we de spinnaker eenmaal hebben staan ligt het eigenlijk weer veel beter en halen we in ieder geval 4 knopen. Vanuatu komt weer dichterbij. Onze normale eetlust ook. Kok opa is er blij mee. De mahi mahi aan onze vislijn iets minder. Die verdwijnt namelijk in opa’s lunchpan. Elf kilo schoon aan de haak – de kop alleen al vier kilo – onze grootste vangst tot nu toe.

Om een lang verhaal kort te maken: iets later dan gepland, maar desalniettemin met evenveel vreugde arriveren we bij het krieken van de 5e dag in Port Vila, de hoofdstad van Vanuatu. Grote schoonmaak, inklaren, speeltuin, ijsjes, boodschappen, internet, kortom het normale stadsprogramma. ‘s Avonds met de dinghy uit eten naast jachtclub Yachting World. Slapen op een echt stilliggend bed, wat een luxe.

Lang niet gek dat Vanuatu. Aardige lui, niet opdringerig, en hoewel ietwat sloom toch betrouwbare werkers. We laten ons onderwaterschip (voor het eerst sinds vertrek) van waterlijn tot kiel schoonmaken door een zich aanbiedende snorkelaar en zijn daar reuze blij mee. Het resultaat mag er zijn. Onze EcoNautic onderwatercoating ziet er nog goed uit terwijl we in 14 maanden geen enkele maal het schip uit het water hebben hoeven halen. De snelheidswinst die deze actie moet opleveren kunnen we goed gebruiken bij onze trip naar Tanna, een van de zuidelijke vulkaan-eilanden van Vanuatu. Helaas is de koers niet pal voor, maar bijna pal tegen de stevige passaatwind in. Niks schommelen: hakken & stampen…

Voor opa is de (in het jargon van de dertigers) meest uitdagende taak de oppascentrale. Challenging betekent in gewoon Nederlands: stressopwekkend, slopend, onbegonnen werk waar je een gek voor moet vinden die er toch aan begint. Dus zit opa op gezette tijden met de kleintjes aan het strand. Door de ouders voorzien van doodgriezelige attributen zoals een bodyboard dat kan wegdrijven op de ebstroom, zwembandjes die van de armpjes kunnen afglijden, legoblokjes die in het mulle zand verdwijnen als sneeuw voor de zon etcetera. Een seconde onachtzaamheid kan de grootste rampen veroorzaken. Gewoon een zandkasteel bouwen met een schepje, dat zit er niet meer in bij de aanstormende nieuwe generatie. Zonovergoten witte palmenstranden en helderblauw water, anders is hier niet. In de verste verte geen frietkraam, draaimolen, springkussen of gelateria te bekennen. Opa staat met lege handen en twee kleinkinderen aan het strand.

Krabbetjes zoeken blijkt een redelijk compromis. Maar het eind van het liedje is dat ze de beestjes verzamelen in een klein plastic emmertje. En met dat emmertje heel hard gaan schudden om te voorkomen dat ze er uit klimmen. Moet je nou als opa gaan zeggen dat dat niet lief is voor die kleine beestjes? Opa heeft er niets van gezegd. Ze zouden het niet begrijpen. Voor mijn kleinkinderen is een klein plastic bakje de normale habitat. Het bakje is nu onderweg naar Vanuatu op een knobbelige zee met de wind recht van achter. Vier dagen schudden. Ze vinden het de normaalste zaak van de wereld.

Eerst een mooie wandeling gemaakt onder leiding van Tuie, een uiterst vriendelijke 65-plusser op het eiland Waya. We doen dat samen met onze toekomstige Sydney-buren Mike & Sammie van de Quartemoon. Op zijn flipflops leidt Tuie ons naar de top van de heuvel voor een prachtig 360 graden uitzicht over zijn eiland. We zien onze bootjes tevreden beneden in de baai voor het koraal liggen. Tuie plukt nog wat verse citroenen en kookhout. Blijkbaar heeft onze kava hem goed gedaan. Bij terugkomst zien we een mooi zandkasteel gevuld met heremietkreeftjes en twee vrolijk spelende kinderen. En opa? Die leeft nog, maar had wel trek in een bakje koffie. Daar was hij nog niet aan toe gekomen.

Bij het bounty gevoel hoort ook een snorkel- en dinghytoer. Nu is het zowaar gelukt opa het toch niet zo koude water in te krijgen. Met het hoofd dan: snorkel op, en op de knietjes vanuit de dinghy naar het koraal kijken. Prachtig toch. De dinghy landing van opa behoeft nog wel wat training. Suze en Tamar doen daar niet zo gewichtig over, die springen zo hups de zee in voor het strand. Daar heeft opa letterlijk en figuurlijk nog wel wat moeite mee.

Het volgende bounty eiland heet Naviti. We ankeren er vlakbij Manta Ray Island. Inderdaad, je kunt er met manta roggen snorkelen. ‘s Ochtends vroeg laten we opa weer uit met kids en koffie op het strand en dinghyen wij met Mike en Sammie naar de pas waar de manta’s gespot zijn. Het stroomt er flink dus we gaan beurtelings het water in om ze te zoeken. Maar het lukt. We zwemmen herhaaldelijk achter, boven en naast een duo gracieus bewegende manta rays. Ze hebben er blijkbaar ook lol in want ze maken 360s en zwemmen op de kop gewoon weer verder. Wat een schitterende dieren en wat een unieke ervaring!

Ons laatste bounty dorpje heet Somosomo. We bieden er onze kava aan aan de vrouwelijke chief die meer dan 10 jaar geleden ook de bemanning van de Gabber welkom heette. Niet dat zij dat nog wist, maar wij vinden het wel grappig. De kava gaat er bij haar in ieder geval nog steeds goed in zo te zien. In de rondleiding die volgt worden onze blonde dames platgeknuffeld door de dorpsbewoners – jong en oud. Of we ze niet even willen uitlenen?

Helaas is dan de tijd op. De klok tikt, de buik groeit. We moeten verder. Inmiddels zijn we onderweg naar Port Vila in Vanuatu. Vijf dagen rollen op zee. Nu maar hopen dat opa dat bounty gevoel niet te letterlijk neemt en de kapitein overboord zet…

Inmiddels hebben we het vaste land verruild voor de eilanden van de Yasawa-groep, aan de westkant van Fiji. Het eerste eiland dat we aandoen heet Waya. We ankeren in een ronde baai omringd door hoge rotsachtige kliffen met warmgroene begroeiing. De wind giert over de hellingen. Het doet ons denken aan de prachtige baai van Fatu Hiva op de Marquesas. Er is een schitterend lang strand, mooi koraal en een klein dorpje gelegen tussen de palmbomen. We zullen morgen zien of de chief van het dorp onze meegebrachte ‘sevusevu’ kava goed genoeg vindt om toestemming te krijgen zijn dorp te mogen bezoeken…

Terug op de Tangaroa is er een pannekoekenlunch en wordt er koers gezet naar de Musket Cove Yacht Club. Gelegen aan een prachtig eiland en dito lagune wordt hier al 40 jaar lang goede service geboden aan bezoekende yachties. Voor de kids is er een mooi wit strand en een zwembad, voor de volwassenen douches, een bar en een bbq area. De topdag wordt door opa afgemaakt met zelf gevangen mahi mahi in een witte wijn roomsausje, ratatouille en gebakken aardappeltjes. De kids smullen en wij ook. Moe en voldaan steekt Tamar trots haar twee vingertjes de lucht in.

Dag 2. Om 8u30 staan er drie kapiteins bij Customs. Volgens de regels heeft een ieder de Advance Notification ingevuld en ge-emaild maar veel vragen moeten weer opnieuw ingevuld worden. Het kleine kantoortje ligt bezaaid met groene dossiermappen van alle schepen (variërend van visser tot containerschip tot yachtie). Anderhalf uur laten zijn we klaar. Dan kriskras de stad door naar het Ministerie van Health om te betalen voor de Health Clearance. Vervolgens naar het Ministerie van Indigenous Affairs aan de andere kant van de stad voor een Cruising Permit. En dan weer terug naar Customs om alvast weer uit klaren naar de volgende Fijiaanse haven… Zoveel nutteloos papierwerk hebben we lang niet gezien. Suriname kon er ook wat van maar dit spant wel de kroon.

Onze mening draait echter 180 graden om als we eindelijk kennismaken met het stadsleven van Suva. Het bruist hier van activiteit, vooral door de Indiers die vooral in de commercie en het transport zitten. De bussen (zonder ramen) rijden af en aan, de muziek hard aan. Over de straat lopen kleurrijke saris, polynesische bloemenjurken en agenten in een korte rok. Lopend met de meisjes in onze fietskar horen we om de haverklap ‘Bula!’ en kijken weer een lachend gezicht aan. Het stikt hier van de eettentjes met heerlijke curries en chinees voedsel. Gisteren zelfs uit eten geweest bij de Japanner met een heuse chef die met veel hak- en vuurwerk onze dames wist te imponeren en voor ons de heerlijkste hapjes wist te toveren. “Wat een geest he jongens!” (Suze heeft nog wat moeite met de fffff) hebben de afgelopen twee dagen veel gehoord. Wat wil je ook met al die speeltuinen, ijsjes, en een heuse kermis Fijian Style. Het is deze week namelijk Hibiscus week, een lokaal festival, dat vooral wordt vormgegeven door allerlei, in onze ogen ouderwetse, kermisattracties gefabriceerd van ijzerdraad en oude automotoren.

Het is ook voor het eerst dat er weer een overdaad aan verse groenten en fruit en niet- ingevroren vlees te krijgen is. Voor het eerst sinds Maart dus weer een sinaasappel (zonder pitjes) als toetje! Verder halen we op de lokale markt een paar pakketten Kava, oftewel de lokale drugs. Maak je geen zorgen, niet voor onszelf, maar om aan te bieden (Sevusevu) aan het dorpshoofd van de verschillende eilandjes die we na morgen zullen aandoen. Dit is een hele belangrijke traditie in Fiji. In feite vraag je op die manier toestemming om de grond van het dorp te mogen betreden. Wij zullen zien of een beetje samen high worden er nog in zit…….