Pacific

In Denarau Marina vieren we Tamar’s 2e verjaardag. De avond ervoor schepen we opa Ger nog even in. De meiden mogen extra lang opblijven, krijgen patatjes en ijs en zo is opa weer helemaal de held. ’s Ochtends vroeg ontdekken Tamar en Suze de enorme uitstalling kadootjes die opa namens het thuisfront heeft meegebracht. Ze worden helemaal wild en kunnen niet wachten alles open te maken. Kleurboeken, leesboeken, mobieltjes, een buggy, een paraplu, theeservies, prinsessejurkjes… ‘Fantastisch’ roept Suze en Tamar is er vooral stil van. Gekleed en opgetut in prinsessekostuum wordt er met de kinderbuggies taart gehaald aan de kade. Bewondering alom van de omstanders voor de schattige looks. (meer…)

De zuidkust van Fiji staat vol riffen en resorts. De Coral Coast heet het. Wij varen er in een nachttochtje heen vanuit Suva en ankeren voor het Robinson Crusoe Island. De meisjes gaan met hun bodyboard, schepjes en emmertjes weer los op het strand, wij chillen in de hangmat. Een dag later varen we met de dinghy de rivier op tot we bij de kustweg aankomen. Met het lokale vervoer reizen we naar Sigatoka en daarna naar het Kula Bird Park. Vooral de iguana’s en slangen maken indruk. Wij vinden het vooral lekker om weer een dagje ‘lonely planet style’ langs hoge zandduinen, suikkerrietplantages en stoffige roezemoesdorpjes te reizen in overvolle minibusjes met vrolijke muziek. (meer…)

Na 39 uur en 10 minuten wachten is het dan eindelijk zover: we mogen van boord! Om 02u zondagnacht zijn we in een soort scheepskerkhof geankerd in Suva, Fiji, maar inklaren kan op zondag alleen bij de gratie van heel veel overtime charges. We wachten dus tot maandag en melden ons keurig via marifoonkanaal 16 om 8u aan voor clearance. Geen gehoor. De Suva Yacht Club gebeld. Geen gehoor. De andere twee boten die wachten op clearance overkomt hetzelfde: geen gehoor. En dat terwijl ze express de hele nacht op zee gedobberd hebben om niet te vroeg binnen te komen. Om een lang verhaal kort te maken: na een hele morgen beurtelings oproepen komt er eindelijk een reactie: ‘we zijn onderweg en zijn er over 30 minuten’. Vier uur later komen de drie mannen dan toch eindelijk aan boord. Eerst Health. Nee, geen ziektes aan boord. Papiertje 1 binnen. Dan Agriculture. Nee, geen vlees meer, fruit is op, en nog een paar aardappelen over. Papiertje 2 binnen. Customs: ‘het is nogal laat, kom morgenochtend maar naar mijn kantoor’. Niks stempel binnen. Maar we mogen eindelijk aan land! Met een uiterst pissige Carolien die zich opwindt over zoveel inefficiëntie varen we naar de kant en laten de meiden uitrazen in de speeltuin. Wat is dit waardeloos geregeld hier, het is nog erger dan Afrika. (meer…)

Nog dertig mijl en dan zijn we in Suva, de hoofdstad van Fiji. Het is hier al avond dus we varen de haven vanacht binnen op de geleidelichten. De bijna volle maan helpt ook mee gelukkig. Suva ligt achter een rif dus daar zullen we doorheen moeten. Onze digitale kaart (MaxSea) schijnt een kleine (1/4 mijl) afwijking te hebben hier in Fiji, dus we moeten even scherp zijn zeg maar.

(meer…)

Afscheid nemen is nooit leuk. Maar het komt er toch altijd van. De Elena is gisteravond vertrokken naar het zuidelijke deel van Tonga, de Haapai groep. Wij varen vanacht naar Fiji. Small Nest blijft hier in Vavau. De afgelopen week stond dus bol van de sociale activiteiten. (meer…)

Een kijkje in ons cruisersleven van afgelopen week. We beginnen met donderdag 5 augustus: ‘Mannetjes aan boord’. Hoe verder westwaarts, hoe serieuzer het hele inklaringsproces wordt, zo lijkt het tenminste. Bij aankomst in Tonga wordt verwacht dat je je gele Q vlag hijst en je eerst meldt aan de inklaringskade voordat je ook maar aan land komt. Dan begint het hele circus van mannetjes die bij je aan boord komen: douane, immigratie, een agriculture figuur die je alle verse producten laat weggooien en last but nog least een heuse arts die controleert of je geen enge ziektes meebrengt. Meer dan een formulietje invullen is het niet maar hij rekent daar wel keurig 50 euro voor af… Zodra iedereen heeft gedaan wat ie moet doen wordt van je verwacht dat je de officiele courtesy vlag hijst en je gele Q vlag weer naar beneden haalt. Wij hebben van Tineke en Jimmy een hele lading vlaggen, waaronder die van Tonga, meegekregen en voorkomen dus een vijfde mannetje aan boord die je voor veel te veel panga’s (lokale munteenheid) een zelfgemaakte vlag wil slijten. Wij vermakan ons de rest van de dag met een wandelingetje door het stadje Neiafu en maken schoon schip door de badkamer, keuken, kuip en vloerbedekking weer eens een grote beurt te geven. Nu de was nog en mijn (zwangersschaps) hormonen zijn weer tevreden. Wierd doet – inmiddels zeer ervaren – gewoon mee in mijn driften en gaat daarna nog even door met een grote beurt van zijn dieselmotor. (meer…)

Het grootste koraaleiland ter wereld heet Niue. Na een trip van 78 uur met bereiken we de klifachtige kust van dit kleine staatje tussen de Cooks en Tonga. De dag voor aankomst vangen we nog een tweetal prachtige mahi mahi’s (dorade). In 1774 landde Captain Cook hier ook, maar die werd direct weggejaagd door de locals. Sindsdien noemde hij het Savage Island. De huidige bevolking is daarentegen bijzonder aardig. (meer…)

In 1863 zet de Engelse avonturier en handelaar William Marsters voet aan wal op de atol Palmerston. In de daarop volgende 30 jaar maakt hij met zijn 3 Maori vrouwen 17 kinderen en 54 kleinkinderen. Dit afgelegen eiland is anno 2010 nog steeds onderverdeeld in 3 families, die allemaal afstammen van William. Iedereen draagt de naam Marsters, ook de aangetrouwden. Dat zijn er 67 op dit moment. Elke familie bezit precies een derde deel van het eiland, en ook de omliggende motu’s (eilandjes) zijn verdeeld. Er zijn ook 3 aparte begraafplaatsen. Er is maar 1 kerk, dat wel. Van oudsher zijn de eilanders zeer gastvrij voor zeevaarders. Dat moet ook wel, want er is geen vliegveld en geen ferry-verbinding voor aanvoer van producten. Wel stopt er een cargo-boot eens in de 6-7 maanden. Wij zijn hier een korte stop van plan, maar het gaat allemaal wat anders… (meer…)

In Aitutaki hopen we op een nachtje bijslapen. Daar komt echter niet veel van. De ‘ankerbaai’ ligt vlak buiten het rif, gewoon op de oceaan. Dat betekent rollen op de deining, een fluitende zuidoostendwind in de windgenerator en witte brekers op het rif vlak voor je neus. Hoewel ons anker ons prima houdt is het ’s nachts niet echt relaxed liggen. Met de dinghy varen we door een smalle ondiepe pas in het rif naar het eiland. De mensen zijn supervriendelijk en spreken engels met een Nieuw Zeelandse tongval. Iedereen rijdt op scooters en de menukaart staat vol engelse klassiekers als toasted cheese en bacon & eggs. Er is hier in maart nog een orkaan langs geraasd en de sporen daarvan zijn nog duidelijk zichtbaar. De 4 kerken zijn het eerst weer opgebouwd. Het geloof leeft hier sterk en zondag is een absolute rustdag. (meer…)

We liggen dan wel voor anker in de parel van de Pacific maar Bora Bora is ook maar gewoon een eiland. Dat is wel een beetje een deceptie. In je dromen maak je van droombestemmingen vaak iets magisch maar je vergeet dan dat er ook gewoon mensen wonen, scholen zijn, gewerkt wordt net als in de rest van de wereld. We hebben in een ochtend het eiland rondgefietst en komen tot de conclusie dat het met name heel mooi moet zijn als je in je eigen hutje op palen bivakkeert in een van de resorts en je verder gewoon laat verwennen door alle luxe die hier voorhanden is. Wij liggen minstens zo mooi vlak voor de Bora Bora Yacht Club (en dat verwennen doen we op onze eigen manier….). (meer…)