Pacific

3 oktober
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Nieuw Caledonie is Frans en dat betekent voor de yachties eindelijk weer heerlijk boodschappen doen bij Casino en Carrefour. Stokbrood, pain-au-chocolat, brie, wijn, wat een weelde. We waren de dagelijkse portie linzen van de laatste dagen ook wel zat, maar ja het moet op voor Australie en verder was er niks meer. (meer…)

25 september
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Vanuatu, zo’n land waar je nooit van hebt gehoord, laat staan dat je weet waar het ligt. Toch is het er, een rijtje eilandjes tussen Fiji en Nieuw Caledonie. We hadden gehoopt op een bezeilde route, maar zelfs op z’n hoogst aan de wind komen we 20 mijl lager uit dan onze track. Dat betekent overstag aan lij van het eiland. Alsof de duivel er mee speelt, blaast de wind ook voor die slag ongunstig in. Al met al is het ruimschoots donker als het anker valt in de baai van Tanna. We liggen achter een rif met de kop in de wind maar de golven draaien bij het eind van het rif de baai binnen zodat we dwars op de golfslag liggen. Het tweede anker moet verlossing brengen. Dat helpt een klein beetje voor zolang het duurt. Blijkbaar is de ketting van het tweede anker niet lang genoeg om de nylon band waarmee het vast zit vrij van het koraal te houden. Bij opa’s ochtendsigaartje geeft ze het op en ligt eer een fraai aluminium anker ergens in de tien meter diepte naast het schip werkloos. (meer…)

24 september
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Hoewel er weinig wind voorspeld wordt besluiten we toch te vertrekken naar Vanuatu. We zeilen namelijk sinds kort weer met een deadline. Op 9 oktober landt Oma’s vliegtuig in Brisbane en we willen nog wel even langs Vanuatu en New Caledonia. We hebben niet genoeg diesel bij ons om het hele stuk (500 mijl) te motoren maar met een spinnaker kunnen we hopelijk nog wel wat vaart houden. De eerste dag valt het nog alles mee. We zeilen gewoon met vol tuig en halen de geplande 120 mijl (5 knopen gemiddeld). Het is ook nog wel comfortabel zo. In de nacht moet de motor helaas aan. Maar met de motor op de diesel-spaar-stand halen we de geplande 5 knopen en dus Vanuatu niet… Wierd en ik hebben al visioenen van dagen lang hobbelen totdat de wind weer opsteekt. De TTG van 80 uur wordt ineens oneindig en daar word ik nooit blij van.

De tweede dag blijft hetzelfde. Opa geeft toe dat hij dit vervelende rollen op de Atlantic uit zijn geheugen had verdrongen. Maar zijn blauwe plekken zijn harde werkelijkheid. Als we de spinnaker eenmaal hebben staan ligt het eigenlijk weer veel beter en halen we in ieder geval 4 knopen. Vanuatu komt weer dichterbij. Onze normale eetlust ook. Kok opa is er blij mee. De mahi mahi aan onze vislijn iets minder. Die verdwijnt namelijk in opa’s lunchpan. Elf kilo schoon aan de haak – de kop alleen al vier kilo – onze grootste vangst tot nu toe.

Om een lang verhaal kort te maken: iets later dan gepland, maar desalniettemin met evenveel vreugde arriveren we bij het krieken van de 5e dag in Port Vila, de hoofdstad van Vanuatu. Grote schoonmaak, inklaren, speeltuin, ijsjes, boodschappen, internet, kortom het normale stadsprogramma. ‘s Avonds met de dinghy uit eten naast jachtclub Yachting World. Slapen op een echt stilliggend bed, wat een luxe.

Lang niet gek dat Vanuatu. Aardige lui, niet opdringerig, en hoewel ietwat sloom toch betrouwbare werkers. We laten ons onderwaterschip (voor het eerst sinds vertrek) van waterlijn tot kiel schoonmaken door een zich aanbiedende snorkelaar en zijn daar reuze blij mee. Het resultaat mag er zijn. Onze EcoNautic onderwatercoating ziet er nog goed uit terwijl we in 14 maanden geen enkele maal het schip uit het water hebben hoeven halen. De snelheidswinst die deze actie moet opleveren kunnen we goed gebruiken bij onze trip naar Tanna, een van de zuidelijke vulkaan-eilanden van Vanuatu. Helaas is de koers niet pal voor, maar bijna pal tegen de stevige passaatwind in. Niks schommelen: hakken & stampen…

18 september
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Manta Rays snorkelen, heuveltoppen beklimmen en niet te vergeten tot diep in de nacht gin-tonics innemen bij de Quartermoon. Er kan af en toe weer even wat zonder kinderen. Sinds opa als scheepskok annex hondenwacht annex oppascentrale is ingevlogen nemen ze het er van. Nou ja het zijn nog steeds schaarse uurtjes. Zolang Opa het presteert om in de tijd die er voor hem overblijft ook nog opa te zijn kan aan ongeveer een kwart van de wensen van de jongedames worden voldaan. Als het onverhoopt tot muiterij zou komen is dat van opa niet te verwachten. Je zou eerder denken aan Tamar (twee!) als kwade genius achter een dergelijk oproer. Zij oefent zich al dagelijks met het overboord gooien van dingen. Als ze sterk genoeg is gaat de schipper er naar alle waarschijnlijkheid achter aan.

Voor opa is de (in het jargon van de dertigers) meest uitdagende taak de oppascentrale. Challenging betekent in gewoon Nederlands: stressopwekkend, slopend, onbegonnen werk waar je een gek voor moet vinden die er toch aan begint. Dus zit opa op gezette tijden met de kleintjes aan het strand. Door de ouders voorzien van doodgriezelige attributen zoals een bodyboard dat kan wegdrijven op de ebstroom, zwembandjes die van de armpjes kunnen afglijden, legoblokjes die in het mulle zand verdwijnen als sneeuw voor de zon etcetera. Een seconde onachtzaamheid kan de grootste rampen veroorzaken. Gewoon een zandkasteel bouwen met een schepje, dat zit er niet meer in bij de aanstormende nieuwe generatie. Zonovergoten witte palmenstranden en helderblauw water, anders is hier niet. In de verste verte geen frietkraam, draaimolen, springkussen of gelateria te bekennen. Opa staat met lege handen en twee kleinkinderen aan het strand.

Krabbetjes zoeken blijkt een redelijk compromis. Maar het eind van het liedje is dat ze de beestjes verzamelen in een klein plastic emmertje. En met dat emmertje heel hard gaan schudden om te voorkomen dat ze er uit klimmen. Moet je nou als opa gaan zeggen dat dat niet lief is voor die kleine beestjes? Opa heeft er niets van gezegd. Ze zouden het niet begrijpen. Voor mijn kleinkinderen is een klein plastic bakje de normale habitat. Het bakje is nu onderweg naar Vanuatu op een knobbelige zee met de wind recht van achter. Vier dagen schudden. Ze vinden het de normaalste zaak van de wereld.

16 september
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

We zijn op de Yasawa-eilanden want we hebben opa wat ‘bounty’ gevoel beloofd. Mooie witte stranden, helder blauw water, levend koraal, palmbomen, je kent het wel. Opa wilde er wel graag een biertje en een kopje koffie bij. Nou dat kon wel. Voor wat hoort wat. Opa dus met de twee kleine boefjes op het strand gedumpt. Wij lekker de hort op met zijn tweeen. (meer…)

15 september
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Petjes, blote benen en zonnebrillen worden niet gewaardeerd bij een sevusevu (begroeting, verzoek om te mogen ankeren) bij de eilandjes van Fiji. Onze jongedames krijgen jurkjes aan, Carolien hult zich in een recent ingevlogen positierokje. De heren trekken de lange broek aan. Daar hebben ze in Fiji goed over nagedacht. De tot de draad versleten en door de zon verbleekte zwemkledij waarmee de yachties de oceaan bedwingen blijft aan boord. Voor het geval er met de bezoekers iets te ruilen valt is men er dus zeker van dat de aangeboden kledingstukken vrijwel ongebruikt en in onberispelijke staat zijn. De dinghy wordt gelanceerd en de bemanning van de Tangaroa zet op haar paasbest voet in het smaragdkleurige water bij het zonovergoten witte palmenstrand. Het heeft nog wat voeten in aarde om de dinghy zo te manouvreren dat opa met behoud van decorum en een droge broek aan land kan stappen. Dankzij de inzet van allen, inclusief de dappere jongedames, slaagt dat vlekkeloos. Eerbiedig schrijdt het gezelschap met de kava, een in Fiji gewaardeerd maar in Nederland verboden middel, naar het huisje waar de vlag hangt. Daar woont de chief. Wij worden met alle egards en een ontroerend verhaal in het fijiaans onthaald. De aanwezige dorpsgenoten knikken instemmend en klappen af en toe in de handen zoals de chief dat ook doet. Wij klappen zo geruisloos mogelijk mee. Dan is het verhaal uit en de betovering verbroken. In het engels mag het dorp worden bekeken, foto’s gemaakt, in de baai geankerd. We zijn hartelijk welkom. Punt uit, petje af.

8 september
2010
geschreven door Tangaroa

Na wat chill-dagen bij het zwembad en de palmenstrandjes van de Musket Cove Yacht Club zetten we koers naar het vasteland. We klaren in in Lautoka en scoren verse groente en vlees, en ijsjes en een speeltuin voor de chica’s. In Lautoka in het gehalte Indiers weer groter dan in Suva. Er zijn allerhande kleine winkeltjes, er is wat industrie, kortom de stad is vol bedrijvigheid. Maar wel smoezeliger dan Suva. We nemen de lokale bus naar het plaatsje Ba aan de noordkust. De bus heeft open ramen en de muziek staat hard aan dus het is een levendige boel. Vanuit Ba regelen we een pickup bergop en landinwaarts naar het dorpje Navala. De weg is een 4wd track door groene heuvels en de meiden vinden het rijden in de bak van de pickup-truck prachtig. Navala schijnt het enige dorp in Fiji te zijn waar alle huizen nog bestaan uit ‘bure’, een soort ronde hut met rieten dak. Omdat we vanuit Ba een van de Navalanen een lift geven, mogen we mee naar zijn huis en krijgen we een korte rondleiding. Als dank laten we onze kava-drugs achter en voor zijn kinderen wat speelgoeddiertjes.

(meer…)

3 september
2010
geschreven door Tangaroa

In Denarau Marina vieren we Tamar’s 2e verjaardag. De avond ervoor schepen we opa Ger nog even in. De meiden mogen extra lang opblijven, krijgen patatjes en ijs en zo is opa weer helemaal de held. ’s Ochtends vroeg ontdekken Tamar en Suze de enorme uitstalling kadootjes die opa namens het thuisfront heeft meegebracht. Ze worden helemaal wild en kunnen niet wachten alles open te maken. Kleurboeken, leesboeken, mobieltjes, een buggy, een paraplu, theeservies, prinsessejurkjes… ‘Fantastisch’ roept Suze en Tamar is er vooral stil van. Gekleed en opgetut in prinsessekostuum wordt er met de kinderbuggies taart gehaald aan de kade. Bewondering alom van de omstanders voor de schattige looks. (meer…)

3 september
2010
geschreven door Tangaroa

De zuidkust van Fiji staat vol riffen en resorts. De Coral Coast heet het. Wij varen er in een nachttochtje heen vanuit Suva en ankeren voor het Robinson Crusoe Island. De meisjes gaan met hun bodyboard, schepjes en emmertjes weer los op het strand, wij chillen in de hangmat. Een dag later varen we met de dinghy de rivier op tot we bij de kustweg aankomen. Met het lokale vervoer reizen we naar Sigatoka en daarna naar het Kula Bird Park. Vooral de iguana’s en slangen maken indruk. Wij vinden het vooral lekker om weer een dagje ‘lonely planet style’ langs hoge zandduinen, suikkerrietplantages en stoffige roezemoesdorpjes te reizen in overvolle minibusjes met vrolijke muziek. (meer…)

25 augustus
2010
geschreven door Tangaroa

Na 39 uur en 10 minuten wachten is het dan eindelijk zover: we mogen van boord! Om 02u zondagnacht zijn we in een soort scheepskerkhof geankerd in Suva, Fiji, maar inklaren kan op zondag alleen bij de gratie van heel veel overtime charges. We wachten dus tot maandag en melden ons keurig via marifoonkanaal 16 om 8u aan voor clearance. Geen gehoor. De Suva Yacht Club gebeld. Geen gehoor. De andere twee boten die wachten op clearance overkomt hetzelfde: geen gehoor. En dat terwijl ze express de hele nacht op zee gedobberd hebben om niet te vroeg binnen te komen. Om een lang verhaal kort te maken: na een hele morgen beurtelings oproepen komt er eindelijk een reactie: ‘we zijn onderweg en zijn er over 30 minuten’. Vier uur later komen de drie mannen dan toch eindelijk aan boord. Eerst Health. Nee, geen ziektes aan boord. Papiertje 1 binnen. Dan Agriculture. Nee, geen vlees meer, fruit is op, en nog een paar aardappelen over. Papiertje 2 binnen. Customs: ‘het is nogal laat, kom morgenochtend maar naar mijn kantoor’. Niks stempel binnen. Maar we mogen eindelijk aan land! Met een uiterst pissige Carolien die zich opwindt over zoveel inefficiëntie varen we naar de kant en laten de meiden uitrazen in de speeltuin. Wat is dit waardeloos geregeld hier, het is nog erger dan Afrika. (meer…)

Previous