SSB Radio

Er gebeurt nog wel eens wat op de oceaan. Tussen Tahiti en Moorea werd een zeilschip vermist met 2 jonge kinderen aan boord. Vlakbij onze ankerplaats werden we ondervraagd door de gendarme of wij er iets van wisten. Van het schip en zijn opvarenden ontbreekt sindsdien elk spoor. Een dikke week geleden hoorden we van een schip bij de Cook eilanden dat zijn mast brak en schade had aan zijn romp die zodanig was dat het schip verlaten moest worden. De bemanning is gered door een marineboot van de Cook’s. Afgelopen zaterdag is een 57ft catamaran omgeslagen tussen Niue en Tonga. Die nacht werd ook onze ankerplaats geteisterd door squalls en windvlagen. Het verhaal gaat dat de wind ineens van 18 naar 60 knopen schoot en daarmee de cat omsloeg. Het vrachtschip dat verse producten naar Nuie brengt heeft de 2-koppige crew weten te redden, nadat ze een hele nacht om haar heen gecirkeld heeft, wachtend op het daglicht. Op onze dag van vertrek kwam het schip Niue binnenlopen. De catamaran drijft nog ergens. Zij werd verlaten op 19.32.3S en 172.14.2W en drijft in de richting 325gr met 1 tot anderhalve knoop snelheid. Onze huidige positie is 18.42.2S en 172.53.3W en dat is precies de tijd en plaats waar de koerslijn van de cat de onze, op weg naar Tonga, kruist… Het is stikdonker en de kiel van de cat steekt maar 80cm uit dus van onze radar hoeven we weinig te verwachten. Er is gelukkig 1 redding: we kruisen de datumgrens en gaan van UTC -11 naar UTC +13 en slaan daarmee een hele dag over. Dus: wat er ook gebeurt vandaag, vandaag heeft gelukkig nooit bestaan!

In een flinke bries verlaten we Bora Bora voor een tocht van 4 nachten en 4 dagen. We mikken op de Cook-eilanden. We moeten weer als vanouds wennen aan de zeegang en voeren alle vier de visjes. We zijn ook weinig meer gewend: de laatste 2 maanden maakten we slechts dagtochtjes en lagen steeds lekker rustig voor anker lagen binnen het rif. Hard gaan we gelukkig wel. Een brakke nacht en dag later snakken we naar rust en we overwegen het eiland Maupelia aan te lopen. Er is een pas door het rif naar de lagune, en het schijnt er nog ongerept mooi te zijn. In een oude pilot lezen we dat het stevig kan stromen in de smalle niet-betonde pas (tot 5 knopen) maar dat je er voor 12u ’s middags moet zijn en dat bij een stevige zuidoost passaatwind de uitgaande stroming des te sterker is. We hebben 25 knopen ZO en kunnen er pas om 16u zijn… Hoe aanlokkelijk een korte stop ook is, we besluiten op zee te blijven en door te varen naar Aitutaki, 3 nachten verder. Later horen we van Belgische medezeilers dat ze met hun catamaran nog maar net door deze pas pasten, de brekers angstaanjagend waren en ze hun beide motoren tot aan de geur van verbranding toe aan hebben moeten zetten om de tegenstroom van 5 knopen te overwinnen (en dat nog ruim voor 12u!). Na anderhalve dag hebben we ons normale zeeritme weer te pakken. Dat betekent onder andere ’s nachts hazeslaapjes van 15-20min, omdat er dan weer even naar buiten gekeken moet worden. Dat blijkt ook in een lege oceaan als deze nog steeds nuttig. Zo treffen we een (Chinese?) grote visser op ramkoers. Wanneer we hem oproepen op kanaal 16 is het enige dat we bij herhaling horen iets als ‘port port’. We zijn elkaar dus maar bakboord-bakboord gepasseerd. Onze volgende nachtelijke escape is het vervangen van een doorgeschavielde fokkeschoot in de boom. Affijn, na 4 dagen en nachten op zee zijn we blij weer vaste wal binnen bereik te hebben. We liggen momenteel buiten het rif van Aitutaki, een van de zuidelijke Cook-eilanden, voor anker. We hebben wel weer trek in een nachtje lekker doorslapen.

De Tuamotu’s naderen. Na ons nachtelijk vertrek uit de Marquises kunnen we een goede nacht en dag zeilen. Daarna valt de wind helemaal weg, tegen de weersvoorspellingen in. De motor gaat aan, maar zo zuinig mogelijk want we hebben de tanks na de Pacific nog niet bij kunnen vullen. We slaan druk aan het rekenen. Tenminste 100 liter in de 2e tank en waarschijnlijk 100 in de hoofdtank. Hoeveel er precies in zit blijft een raadsel want uit veiligheidsoverwegingen zit er nog ruim diesel in de tank als de meter 0 aangeeft. Peilingen met een ouderwetse duimstok bieden uitkomst. Het valt mee. Met 1400 toeren kunnen we zeker uitkomen met 2 liter per uur, we lopen dan zo’n 3.5 tot 4 knopen. Met een kleine 300 mijl te gaan ben je dus wel even onderweg. Twee dagen en vele weerberichten later is er nog geen bal veranderd. We motoren nog steeds – op 4 uurtjes zeilen na vanmorgen. We draaien de watermaker en vullen zo mooi de tank, en de accu’s. De verse mango’s en pompelmoezen vinden gretig aftrek en er is tijd om te borrelen met tacochips en quacemole van zelf geplukte avocado’s. ’s Avonds kleurt de horizon prachtig roze en oranje. De spiegelgladde zee kleurt schitterend mee. Morgenochtend bereiken we Manihi, een van de eerste atollen van de Tuamoto’s en de eerste met (mogelijk) diesel. We moeten een smalle pas door om tussen de riffen door de ‘lagoon’ te bereiken. Omdat het hard kan stromen in zo’n pas proberen we er met de kentering van het tij op hoogwater te zijn. We zijn benieuwd!

We zijn er! Om 8u lokale tijd varen we de ankerbaai van Hanavave op Fatu Hiva binnen. Majestueus steile rotswanden doemen aan op, begroeid met palmbomen. Intens groen overal. De wind giert langs de hellingen. Tussen twee ruige rotskliffen ligt de ankerbaai. Wat een plek om na 22 dagen aan te komen! Dat denken er meer, want er liggen nogal wat bootjes voor anker. Een stuk of 20. We vinden een plekje met ruimte, weliswaar op 30m diepte, en gooien ons anker uit. Helaas komen we bij het vast trekken in de lange ankerketting van de buurman terecht. Met veel moeite en lierend op de hand halen we zijn ketting van ons anker. We herankeren en liggen nu mooi vooraan in het veld op 9m diepte. Het uitzicht op de rotswanden is hier fenomenaal. De wind blaast hier nog steeds en onze windgenerator maakt lekker stroom voor onze koude biertjes. Die hebben we wel verdiend. Het borreluur wordt dus verplaatst naar koffietijd. De kids zijn hyperenthousiast en lopen in hun zwemvestjes over het dek. Na de middagslaap van Tamar maken we een wandelingetje door het dorpje. Suus rent met haar buggy door de straatjes. De sfeer is erg vriendelijk. En overal hangt fruit! We regelen een dinertje bij mensen thuis voor morgenavond, stokbrood met brie voor morgenochtend en verse pompelmoezen (mega-grapefruits) voor vanavond. Top.

We komen in de buurt. We hebben een rotte nacht en dag achter de rug. Veel geslinger met de wind pal in de rug en de zeilen a la melkmeisje. We hebben nauwelijks kunnen slapen en dat is niet goed voor het geduld en de moraal. Op dit moment is het gelukkig iets beter, met de zeilen gewisseld en eindelijk weer wat meer wind. We hopen met de huidige snelheid van dik 6 knopen bij het eerste daglicht aan te komen bij Fatu Hiva. De ankerbaai van Hanavave schijnt schitterend te zijn. En de pompelmoezen (grapefruits) zijn er beregroot. Verder is niet zoveel. In elk geval geen moderne communicatiemiddelen. Dat komt pas weer in Hiva Oa. Eerst maar eens goed chillen dus. Nog 65 mijl.

De zee. Hoezee, hoezee, hoezee.

Zee, zeeer, zeest.

Zat zijn we van de zee. Maar zat zijn op zee? Nee. Er is zat zee hier op zee.

Ik kijk in de plee en zie: de zee.

De zee. We zijn er nu wel klaar mee.

Nog 35 uur.

Geen wind meer. Nou ja, bijna dan. Met onze allergrootste voorzeilen op (gennaker SB, fok BB) doen we nog net 2, soms 3 knopen. Te weinig wind ook voor onze windvaan-stuurinrichting, want de Tangaroa zwalkt tussen de 200 tot 300 graden terwijl ze met een beetje wind altijd mooi op koers blijft. De motor gaat dus aan. We laden de accu’s weer bij en maken gelijk water, zo’n 280 liter. Een kleine rekensom leert dat we 25 liter water per dag gebruiken, voor drinken, koken, afwassen en een korte douche. De verse groenten zijn er inmiddels allemaal door op wat aardappels na. We hebben nog wel 4 sinaasappels. En genoeg vitaminepillen. Vandaag schaft de pot toastjes met cremekaas/olijventapenade tijdens het borreluurtje, tomatensoep met echte tomaten uit blik, en een spinazie/ham-quiche uit de oven. Niet slecht op zijn Gronings. De meisjes knutselen lekker met schaar, papier en lijm. Wij schuren ons tafeltje weer verder, wisselen een luier, wassen af, lezen een boek of een proefschrift. Het leven gaat zo zijn gangetje. Nog 435 mijl…

Nee, we zijn er nog steeds niet. Nog 658 mijl te gaan. De Elena ligt bijna 500 mijl voor en zal overmorgen weer vaste wal zien en voelen. Ze mikken net als wij op Fatu Hiva. Het schijnt er druk te zijn, net als in Hiva Oa. Het is misschien lastig voor te stellen maar het is hier namelijk hoogseizoen. Niet dat het nu druk is hier op de Pacific Highway. We zien vandaag de 2e boot sinds 17 dagen! Het is een Franse 43 foot zeilboot, de Etoile de la Lune. Zij zijn ‘nog maar’ 14 dagen onderweg maar hebben net als wij behoefte aan een gezellige babbel over de marifoon. Ze zijn al 6 jaar onderweg en zijn van plan een jaar op de Marquesas te blijven. Via Belgische medezeilers hadden we al van ze gehoord. Het is een klein wereldje in de zeilerij. Er zijn nog meer hoogtepunten vandaag. Suze en Tamar vermaken zich samen zonder ouderlijk toezicht al meer dan anderhalf uur. Het is niet alleen aandoenlijk om te zien, maar het is ook een kadootje om even de teugels te kunnen laten vieren. Het is niet eens nodig om een knutselproject te verzinnen vandaag! Verder is er weer heerlijk foccacia-brood gebakken door Fleur (we hebben nog tapenades!), is Caro begonnen ons kuiptafeltje te schuren en ben ik weer achter de pc gekropen voor onderzoekswerk. Aan het eind van de dag gooien we weer eens een hengeltje uit. Rond borreltijd zien we een groot beest bij onze squid en direct staat onze hengel bijna 90 graden gebogen. Knap horen we. Weg vis. Vlak daarna zien we een enorme vis metershoog het water uit springen. Wij houden het op een merlijn… Gelukkig vangen we een kwartiertje later toch nog iets: een schattig klein dorade-tje. Wie het kleine niet eert…

Kalm zeetje, volle maan, windje 3. De Tangaroa kabbelt rustig met 4 tot 5 knopen richting haar eindbestemming. Nog 894 mijl. Iedereen is relaxed. Tijd is maar relatief. Dat geldt helemaal als je weer een jaartje ouder wordt, en zeker als dat precies vandaag is. Suze is de eerste om me te feliciteren. Er is wat te beleven vandaag natuurlijk. Gister heeft ze samen met Fleur brownies gebakken en die mogen vandaag gegeten worden. ‘Zullen we taart eten papa?’ vraagt ze, om 6u ’s ochtends wel te verstaan. Na de verjaardagsliedjes, het ontbijt en de fruitbreak is het dan eindelijk zover. Wat een top-recept! Van alle Tangaroa-meisjes samen krijgt papa een prachtig ingepakt kadootje. Om naar te kijken als hij weer samen met Suze mag opblijven tijdens de avondwacht (20-24u). Papa was flauw van de 5e keer Kabouter Plop en had in een onbewaakt moment heimelijk toegegeven liever naar K3 te turen. ‘K3 de wereld rond’ werd het dus. Gelukkig gelardeerd met de meest verukkelijke culinaire nautische hoogstandjes. Vers gebakken pesto-foccacia brood, een tapenade van zongedroogde tomaatjes met gemalen cashewnootjes, een met zwarte olijven, ansjovis en amandel, en een artisjokkencreme met citroen en mosterd. Rood wijntje erbij. En bovenal: de kids even exit (tukje + tv). Koffie met brownie toe. En als klap op de vuurpijl een scherp gecomponeerd persoonlijk lied, toegezongen door 2 brunettes in bikini. Een korte siesta kon er ook nog af. We naderen Frans Polynesie, want dit is leven als een God in Frankrijk.

Het is stralend weer. De cumulus is er nog maar de regen is voorbij. De wind overigens ook. Wat er staat is nog slechts een zuchtje. Ondanks vol tuig hobbelen en slingeren we ’s nachts met slechts 3 knopen vooruit. Carolien maakt zuchtend de nodige nacalculaties. Eenentwintig dagen zal niet meer lukken. Dan maar genieten van de rust en de zonnige dag. Het knutselteam heeft verrekijkers van toiletrollen op de planning staan voor de kids. Pannekoeken voor de lunch, vanavond pasta en vers brood. De Elena ligt ruim 300 mijl voor en heeft zojuist de motor gestart vanwege gebrek aan wind. Onze strategie voor vandaag is: zoveel mogelijk zeil omhoog. Zowel de gennaker als de fok gaan de lucht in, maar helaas weigert het blok van de eerste. Dat was net in Panama nog vervangen door een gloednieuw exemplaar uit de watersportwinkel van Sneek (merk: HS). Juist om dit te voorkomen. Opnieuw dus heen-en-weer slingerend de mast in en een ander blok geplaatst. Spierpijn en een goede ba-co later glijden we nu vredig over het water met ruim 4 knopen. We zullen er niet in een zucht en een scheet zijn, maar comfortabel is dit zeker.