ANWB-borden zijn er niet in Suriname. Lokale informatie leert ons dat wij bij electriciteitspaal 36 moeten afslaan. Het bospad blijkt de snelweg naar Carolina te zijn. Daar steken we de Suriname-rivier weer over. Niet met een brug overigens. Die werd vlak voor de opening, zo’n 2 jaar geleden door een dronken schipper aangevaren. Er ligt ‘een segmentje’ uit. De brug is nog altijd stuk. Het geld is op. We worden overgezet met een ponton voorzien van een 100 pk buitenboordmotor. Achter de brug ligt de Jodensavanne, met de resten van een oude synagoge van de Joodse gemeenschap die hier ooit een plantage exploiteerde. We maken nog een uitstap naar de voormalige plantages van het Commewijne-gebied. In Marienburg bekijken we de rietsuikerfabriek die tot 1970 nog volop in bedrijf was en nu desolaat en verkommerd aan de jungle wordt overgelaten. Imposant.

Ondertussen wordt het oud en nieuw. We gaan voor luxe en oliebollen bij Peter & Pieter op het resort De Plantage vlakbij Tamanredjo. De bar blijkt een pleisterplaats voor avontuurlijke Hollanders. We spreken de Hollandse oprichters van het maandblad Parbode en horen van Peter & Pieter de ins- en outs van de politiek in Suriname. Onze oceaan-verhalen maken de mix compleet. Op nieuwjaarsdag dineren we weer in De Waag, de beste (en zeer waarschijnlijk enige) Italiaan van Paramaribo, om samen met Arjan het nieuwe jaar in te luiden. ‘s Avonds rijden we met de file mee de stad uit naar Domburg. Op dit moment zitten we daar in een helaas vrijwel onvindbaar resort aan de Surinamerivier. Zwembad, brede bedden, luxe ontbijt, wifi. ‘Surinat’ spant zonder meer de kroon van alle plekken waar we gelogeerd hebben. Frans & Aad hebben niet alleen hun resort perfect voor elkaar maar het zijn ook uitmuntende en bovendien gezellige gastheren. We maken zo de eerste djogo (1 liter Parbo bier) open voor de lunch. Het is 15.00 uur. De zon schijnt. Er staat een iets verkoelend briesje. Vanmiddag bami van een van de Chinezen die je iedere paar kilometer langs de weg wel vindt. Tijd om mailtjes te schrijven en foto’s te uploaden.

Morgen scheiden – tijdelijk – onze wegen: wij vliegen met Suze en Tamar naar Trinidad & Tobago. Carolien & Wierd maken zich op voor een romantisch zeiltochtje naar Pirate’s Bay op het idyllische Tobago. Drie nachten zonder kinderen om weer eens aan elkaar (toe) te komen…

Eind van het jaar. Tijd om terug en vooruit te zien. Spijt? Geen seconde. Walhalla? Het is niet altijd leuk. In balans? Dat zijn we zeker. Eigenlijk tekent dat zowel onze Atlantische oversteek als de trip in zijn geheel. Het voelt niet als een heldendaad of buitensporige prestatie. Aan de andere kant hebben we het toch maar geflikt, vlot en zonder noemenswaardige problemen. Het meeste werk is de voorbereiding, en werk was en is er genoeg wat dat betreft. De tocht zelf voelt daarna als een kwestie van ‘just do it’. Maar we hebben natuurlijk ook geluk gehad (of afgedwongen). Rustig weer, stabiele winden, goede routeringsinfo, nabijheid van andere schepen, extra crew.

Hoogtepunten waren de eerste dagen met een heerlijk bakstagwindje en een rustige zee, de culinaire lekkernijen van ‘positivo’ Ger, de kilo’s verse snapper en dorade van visser Arjan, swingen in de kuip met de meisjes, schatzoeken met kapitein blauwbaard en piet piraat, de halfway borrel, kijken naar een volgeblazen kleurrijke gennaker, het fiksen van een gebroken gennaker-blok hoog in de mast en het repareren van een defecte dynamo – in zeegang, de 10 kilo wahoo aan de haak, het veilig doorkomen van de 1e ‘squall’ vlak voor het binnenlopen van de Suriname-rivier, de daaropvolgende borrel met de crew en de afterparties met onze mede-yachties. Daar tegen over staan de hotseklots zeeen zonder ritme die je katterig en zeeziek maken en de slopende peuterpubers op zoek naar grenzen in een beperkte fysieke en mentale ruimte.

We did it. De Atlantic, en de hele tocht tot zover. Het blijft een werkend avontuur, het blijft leren en ontwikkelen, het blijft de vrijheid van ‘elke dag zondag’, het blijft genieten van nieuwe culturen en (ver)gezichten. In die zin leven we nog steeds 100% ‘on top of the world’.

We wensen dat jullie allen van harte toe voor 2010!

We zijn hier aan een waterkant met een warme W. Een W met een volupteuze schoonheid. De W van wiegend, warm, weldadig. Een W met een voorkant en een achterkant. De W van welnee, om het over vrouwen maar eens niet te hebben. De W van warm, wonderlijk en wachten.

We zijn de kerstdagen weer door en kregen nog een zondag als toetje. Het internetcafe was dicht. Toen het weer open was, bleek de uploadsnelheid te laag voor foto’s. De kerst-BBQ met de andere oceaanhelden moest gevierd. De  evaluaties, zorg voor het schip, de sightseeing. Oma vloog in. Er zijn duizenden excuses waarom u nu pas weer nieuws krijgt uit  Paramaribo. U moest even wachten. Dat wachten, met die warme W, is trouwens helemaal niet onaangenaam. Terrasjes genoeg als je even moet wachten op de collega die het weet, en gebeld is, maar nog slaapt. Komen we toch gewoon later even terug. We doen er niet meer moeilijk over.  Dus relax, pak een bierje en kijk morgen maar weer even op deze site.

Vanavond een dikke truck met oplegger voor ons hotel. Bijna helemaal vol speakerboxen. Twee verdiepingen. Onderin een man of vijf percussie, een stuk of wat trompetjes, nog wat ander koper. Op de bovenverdieping vocalisten omringd door dat warme weldadige wiegen met een voor- en achterkant waar ik het eerder over had. Een ritme dat zo heerlijk zuidamerikaans tegen elkaar aan hangt, alsof iedereen er maar wat op los trommelt, maar toch bij iedere maat als bij toeval elkaar weer vindt. Het was fantastisch om te horen en te zien. Paramaribo is een groot feest.

Het blijft hier Wonderlijk: foto’s uploaden gaat (nog) niet, (oude) kleine filmpjes wel…

De temperatuur overdag is dermate warm dat we in blote bast in de schaduw blijven. ‘s Nachts is het iets koeler. Dan moet de lange broek aan en een dun zeiljack. Maar geen schoenen of sokken. Schoenen worden geweerd aan boord omdat daar eitjes van kakkerlakken aan kunnen plakken, en als je eenmaal kakkerlakken aan boord hebt, dan raak je ze nooit weer kwijt. Zodoende loopt iedereen hier op blote voeten, ook ‘s nachts dus. Lekker vrij, maar ook af en toe heel vervelend als je je tenen weer eens stoot aan een van de vele metalen onderdelen die op het dek gemonteerd zitten. Auw!

Morgen passeren we weer een magische grens. De teller daalt dan voor het eerst onder de 500 mijl, en op 470 mijl is het weer feest: dan zitten we op driekwart. Op het programma staan onder andere zelfgebakken koekjes en worstenbroodjes. En weer een zeldzaam wijntje natuurlijk.

Ik mocht vandaag weer vissen. De afgelopen 2 dagen moest ik de hengel binnenlaten omdat we nog vis hadden van de grote dorade, en we eigenlijk wel even ziek waren van vis met zijn allen. Sportvissen mocht wel, maar ik spaarde liever het materiaal. Van de 5 driepuntshaken die ik voor de reis had gekocht zitten we nu op de laatste. De rest is afgescheurd of versleten.

Maar de goden waren ons goedgestemd. Om een uur of 4 trok de werphengel krom. Een grote jongen. Ik begon met binnenhalen onder gejuich van mijn nichtjes die altijd erg geinteresseerd zijn als er weer iets gevangen is. Ze vinden visjes lief. Dat gaat helaas niet zo goed samen met onze methode van doodmaken: met een stok slaan op de kop totdat het beest niet meer beweegt. Hopelijk houden ze er geen trauma aan over. Anyway, om een lang verhaal kort te maken: De vis bleek een lege zak meel te zijn. Echter: tijdens het binnenhalen kreeg ik beet aan de andere lijn. De dikke lijn met het grote aas…

Het leek een grote jongen te zijn. Waar andere vissen snel naar de oppervlakte getrokken werden door de snelheid van de zeilboot, ging deze diep en spartelde wild rond. De schipper werd van bed gehaald, want dat was de expert binnenhaler. Na een minuut of 20 leek de vis de strijd wat moe te zijn en begon ik met binnenhalen. De lijn zat op een losse klos, vergelijkbaar met een vlieger, dus het was gewoon handwerk. Tijdens het binnenhalen dook de vis nog een paar keer onder en moest ik me schrap zetten om hem niet te verliezen. Maar elke keer voelde ik dat zijn kracht minder werd. Aan dek werd wild gespeculeerd over het soort vis dat we aan de haak hadden. Iemand had een rugvin gezien dus we dachten eerst aan een kleine haai. Toen zagen we de mooie blauwe kleur van de vis, en werd tonijn de heersende opinie. Maar 1 ding was zeker toen het beest dichterbij kwam: het was een grote jongen.

Ik haalde hem langszij en de schipper haalde uit met de gaff: in 1 keer raak. Aan boord halen van vissen van deze maat kan gevaarlijk zijn, dus we hadden hier al een plan voor bedacht. Een ervaren zeiler had ons ooit de tip gegeven om wat spiritus in de mond van de vis te gooien om hem te verdoven. Spiritus hadden we niet, maar wel Kaap Verdiaanse Rum. Die fles ging dus in de bek en verdoofde de vis bijna meteen. Aan boord ramden we een schroevendraaier door de hersenpan om het karwei af te maken.

Het bleek een Wahoo te zijn: een barracuda-achtige roofvis die hier vrij veel voorkomt. Hij moet ongeveer 120 cm lang geweest zijn. De weegschaal zei 10 kilo. Verreweg de grootste vangst tot nu toe, en hoogstwaarschijnlijk niet meer te evenaren. Foto’s gemaakt en toen in stukken gesneden. De 15 steaks liggen nu in de koelkast en de hengel kan weer in het vet: hiervan kunnen we eten tot Paramaribo.

Nee de echte slopers van vandaag waren de elementen die hier ongestoord hun gang kunnen gaan. Je schip slijt op zo’n trip echt onder je ogen weg. Was eergister door het schavielen in de fokkeboom de gennakerschoot doorgescheurd en midden in nacht vervangen, vandaag was het de beurt aan het valblok hoog in de mast. Deze hing los in de mast omdat de harp in tweeen was gebroken. De 100m2 zeildoek dus naar beneden en de schipper via de maststeps de mast in op een ‘rustige’ zee. Dit wil zoveel zeggen als: je af en toe even vasthouden op dekniveau. Ik moet zeggen, hoog in de mast is die amplitude toch iets groter en verandert dat ‘even’ vasthouden in krampachtig vastklampen om niet uit deze kermisattractie geslingerd te worden. Om een lang verhaal kort te maken: de gennaker hangt weer keurig aan zijn valblok over bakboord en we liggen weer als een huis op de golven. Schipper spierpijn, vrouw van de schipper trots. Nog 816 mijl te gaan.

Dat was het begin van het blogje van gisteren. Het blogje kwam niet af. Maar Suze en Tamar kwamen maagjes gevuld, tandjes gepoetst, voorgelezen, speen teruggevonden, in bed teruggstuurd en toch stiekem er weer uit uiteindelijk toch in dromenland terecht. De schipperse had het wel weer gehad voor een dag. Dan is de keuze tussen bed en buitenwacht niet zo moeilijk meer.

In het spitsuur van de dag, avondeten, kinderen voorbereiden op de nachtrust, afwas en dergelijke rond 18:00 boordtijd, trok de wind plotseling aan en kwam er nog een extra klusje bij. Gennaker naar beneden, grootzeil omhoog en een andere zeilvoering. We doen nu “het melkmeisje”. Een term die mij tot nu toe onbekend was. Het komt verdacht overeen met wat we vroeger deden op de praam: voor de wind met de fokkeloet aan loef. Op luxejachten als deze van Nederlandse origine heet dat blijkbaar anders. Ik vind “het melkmeisje” naast onze fier wapperende Nederlandse vlag een prachtig eerbetoon aan het moederland. De Tangaroa schommelt nu wel veel meer. Het kraakt, het fluit, het ratelt. Mijn wacht begint over een half uur en ik ben blij met het reefje in het grootzeil. We lopen nu 6 tot 7 knopen. We zeilden 141 mijl in onze vorige 24 uur. Het zou me niet verbazen als we dat nog gaan overtreffen.