Atlantic

De 4-wheeldrives waren op. Wij karren met Wierd en Carolien en de kleinkinderen in een sedan langs bauxiettrails door Suriname. Zij hebben vaker gereisd in primitieve landen. We doen nu de tripjes die in Paramaribo voor honderden euro’s georganiseerd worden aangeboden. Wij doen het op de bonnefooi. Men vindt het wat apart dat we niet geboekt hebben in Paramaribo, maar er is altijd wel plek. Het comfort is wat wisselend, gister was er electriciteit tot 23:00 en geen drinkbaar water, maar wel een ‘on top of the world’ uitzicht. We bekijken de Brokopondo-stuwdam in Afobaka en eten er kip met zuurkool in de reggae-shack aan het meer. De Brownsberg blijkt net niet begaanbaar voor onze bolide (na elke bocht weer een nog iets diepere kuil). Dat het goud weer duur is, is goed te merken in Suriname. Er zijn veel illegale Braziliaanse gouddelvers die poeltjes water met kwik achterlaten waardoor malaria-muskieten weer een kans krijgen en vervuiling ontstaat. Het wat eigenaardige sfeertje in het nabije dorpje nodigde niet uit tot een langer dan strikt noodzakelijk verblijf. Na wat snelle aankopen bij de zwaar betraliede en gebarricadeerde Chinees kiezen wij het hazenpad terug naar de beschaving. Wij hebben onze dosis multicultureel wel weer even gehad. (meer…)

Zittend in de stilte van kikkers en krekels, hoog op een heuvel boven de Surinamerivier, verlicht door het licht van de volle maan. ‘On top of the world Riverresort’ heet het hier. We vormen met ons zessen bijna de gehele populatie hier.

Eind van het jaar. Tijd om terug en vooruit te zien. Spijt? Geen seconde. Walhalla? Het is niet altijd leuk. In balans? Dat zijn we zeker. Eigenlijk tekent dat zowel onze Atlantische oversteek als de trip in zijn geheel. Het voelt niet als een heldendaad of buitensporige prestatie. Aan de andere kant hebben we het toch maar geflikt, vlot en zonder noemenswaardige problemen. Het meeste werk is de voorbereiding, en werk was en is er genoeg wat dat betreft. De tocht zelf voelt daarna als een kwestie van ‘just do it’. Maar we hebben natuurlijk ook geluk gehad (of afgedwongen). Rustig weer, stabiele winden, goede routeringsinfo, nabijheid van andere schepen, extra crew. (meer…)

Voor ons is het jaar nog niet om. We hebben nog drie dagen om nuttig te besteden. Hier in Paramaribo knalt het oude jaar al weg. Niet zo zuinig. We hebben de afgelopen paar dagen al meer vuurwerk de lucht in zien gaan dan in Sneek de laatste 10 jaar. En dat is alleen nog maar een beetje uitproberen. Oudjaar moet hier een heksenketel zijn volgens de verhalen. Op het terras gaat het Parbo bier per liter en voor de prijs hoef je het niet te laten. En als je ziet wat er in de talloze restaurantjes wordt geserveerd voor een paar SRD laat je het wel uit je hoofd om zelf te gaan koken.

We zijn hier aan een waterkant met een warme W. Een W met een volupteuze schoonheid. De W van wiegend, warm, weldadig. Een W met een voorkant en een achterkant. De W van welnee, om het over vrouwen maar eens niet te hebben. De W van warm, wonderlijk en wachten. (meer…)

Het is zondag in Mindelo. Maandag vertrekken we voor de overtocht naar Paramaribo. Spitsuur dus.  Opa er op uit met de jongedames Zijlstra. Intussen weten we de weg naar de Gelateria. Had ik eerder moeten bedenken. Het roze bolletje in het plastic bekertje doet wonderen. Opa kan niet meer stuk. De dames willen niet terug naar de boot, maar de stad in. Veel speeltuin is hier niet, maar ze hebben geleerd zich te behelpen met wat er aan hekwerk in een stoffig parkje voor handen is. Bestand genoeg tegen de slopershandjes van Tamar. Avontuurlijk genoeg voor Suze die weldra met een weggeworpen plastic flesje en wat zand en steentjes zich oefent voor het strand aan de overkant. De loopfiets die de Sint heeft meegebracht wordt met tussenpozen uitgeprobeerd. Het tempo waarmee Suze zich kan verplaatsen neemt duidelijk toe. (meer…)

De crew van de Tangaroa is voor de Atlantische oversteek uitgebreid met broer Arjan. Hij geeft zijn ongecensureerde blik op het boordleven met zijn twee kleine nichtjes. Lees en huiver. (meer…)

Nou ja, hij was er zelf natuurlijk niet. De Sint had het nog te druk in Nederland. Maar hij stuurde wel een van zijn Pietermannen helemaal naar hier. Pepernoten, pietenmutsjes, pakjes en pannekoeken. Het was even helemaal Nederland in de marina van Mindelo.  Het leek alsof de kleintjes in geen weken te eten hadden gekregen. Op de Tangaroa gingen de pepernoten als sneeuw voor de zon. Een zak taaikoek bleek ook geen enkel probleem. Poppenkast uit het kajuitluik met Sint en Piet. Jan Klaasen die zich weer eens misdroeg en bijna was meegenomen naar Spanje. Spannend! De kleintjes gingen er volledig in op. Op de Mjolner stond een stapel pannenkoeken die men voor 20 volwassenen ruim voldoende zou achten. In een oogwenk ten offer aan de vraatzucht van het nageslacht. De Pjotter staat vanaf vandaag in de kinderhoofden gegrift.  Als pakjesboot. Verder was er natuurlijk nog de boot van Zwarte Piet. Deze blijft om moverende redenen uiteraard strikt geheim. (meer…)

Een grandioos dolce far niente,  een superzalig niets doen zo stel je je dat voor. Even een jaartje of wat er  tussen uit om de batterij op te laden.  Om tegelijkertijd opa’s en oma’s ooms tantes,  vrienden en bekenden een goede reden te geven om de grenzen wat op te rekken verder dan Schiermonnikoog  of Middelburg. Maar dat is de schone schijn van het ruime sop. Wereldzeilen is hard werken. Het is zweten en afzien voor de schippers. Niets zalig niets doen voor de opstappers. Onze onverzettelijke wil de golven te tarten bracht ons tot Mindelo. We liggen hier een week. Maar ook hier brengen wij slechts 1 dag in ledigheid door. (meer…)

De foto’s van de overtocht van Gambia naar de Kaap Verden zijn geplaatst.
(meer…)

Wifi! Niet snel, niet betrouwbaar, maar toch: wifi. Met wat zweet en tranen hierbij dus de foto’s van Gambia. Overigens liggen we voor anker in Mindelo, Kaap Verden. De sfeer is goed, de muziek top, de locals vriendelijk. We bereiden ons voor op de Atlantische oversteek. Maar misschien komt de Sint hier eerst nog wel even langs? (meer…)