Atlantic

3 januari
2010
geschreven door Tangaroa

Suikerfabriek Marienburg ?De 4-wheeldrives waren op. Wij karren met Wierd en Carolien en de kleinkinderen in een sedan langs bauxiettrails door Suriname. Zij hebben vaker gereisd in primitieve landen. We doen nu de tripjes die in Paramaribo voor honderden euro’s georganiseerd worden aangeboden. Wij doen het op de bonnefooi. Men vindt het wat apart dat we niet geboekt hebben in Paramaribo, maar er is altijd wel plek. Het comfort is wat wisselend, gister was er electriciteit tot 23:00 en geen drinkbaar water, maar wel een ‘on top of the world’ uitzicht. We bekijken de Brokopondo-stuwdam in Afobaka en eten er kip met zuurkool in de reggae-shack aan het meer. De Brownsberg blijkt net niet begaanbaar voor onze bolide (na elke bocht weer een nog iets diepere kuil). Dat het goud weer duur is, is goed te merken in Suriname. Er zijn veel illegale Braziliaanse gouddelvers die poeltjes water met kwik achterlaten waardoor malaria-muskieten weer een kans krijgen en vervuiling ontstaat. Het wat eigenaardige sfeertje in het nabije dorpje nodigde niet uit tot een langer dan strikt noodzakelijk verblijf. Na wat snelle aankopen bij de zwaar betraliede en gebarricadeerde Chinees kiezen wij het hazenpad terug naar de beschaving. Wij hebben onze dosis multicultureel wel weer even gehad. (meer…)

31 december
2009
geschreven door Tangaroa

Weer beetZittend in de stilte van kikkers en krekels, hoog op een heuvel boven de Surinamerivier, verlicht door het licht van de volle maan. ‘On top of the world Riverresort’ heet het hier. We vormen met ons zessen bijna de gehele populatie hier.

Eind van het jaar. Tijd om terug en vooruit te zien. Spijt? Geen seconde. Walhalla? Het is niet altijd leuk. In balans? Dat zijn we zeker. Eigenlijk tekent dat zowel onze Atlantische oversteek als de trip in zijn geheel. Het voelt niet als een heldendaad of buitensporige prestatie. Aan de andere kant hebben we het toch maar geflikt, vlot en zonder noemenswaardige problemen. Het meeste werk is de voorbereiding, en werk was en is er genoeg wat dat betreft. De tocht zelf voelt daarna als een kwestie van ‘just do it’. Maar we hebben natuurlijk ook geluk gehad (of afgedwongen). Rustig weer, stabiele winden, goede routeringsinfo, nabijheid van andere schepen, extra crew. (meer…)

29 december
2009
geschreven door Tangaroa

Waterkant ParamariboVoor ons is het jaar nog niet om. We hebben nog drie dagen om nuttig te besteden. Hier in Paramaribo knalt het oude jaar al weg. Niet zo zuinig. We hebben de afgelopen paar dagen al meer vuurwerk de lucht in zien gaan dan in Sneek de laatste 10 jaar. En dat is alleen nog maar een beetje uitproberen. Oudjaar moet hier een heksenketel zijn volgens de verhalen. Op het terras gaat het Parbo bier per liter en voor de prijs hoef je het niet te laten. En als je ziet wat er in de talloze restaurantjes wordt geserveerd voor een paar SRD laat je het wel uit je hoofd om zelf te gaan koken.

We zijn hier aan een waterkant met een warme W. Een W met een volupteuze schoonheid. De W van wiegend, warm, weldadig. Een W met een voorkant en een achterkant. De W van welnee, om het over vrouwen maar eens niet te hebben. De W van warm, wonderlijk en wachten. (meer…)

24 december
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Jij nog een biertje? Ja, lekker!

20 december
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Het is zaterdagavond en we gaan beginnen aan de laatste 300 mijl naar de aanloopton van Paramaribo. Achter ons ligt 1500 mijl atlantische oceaan en dat is te merken. De meeste schuivers over de kajuitvloer met deze achteropkomende golven (nu meer dan 3 meter) hebben we wel eens gemaakt. We zijn daar wel min of meer op voorbereid. Maar nu speelt de oceaan een spelletje pinball. Alleen de puntenteller ontbreekt er aan. Kinderen en kommaliwant: het stuitert door de kajuit dat het een lieve lust is. Hangen aan de handreling boven in de kajuit is vandaag favoriet bij Suze en Tamar. Als ik mijn kleinkinderen bondig zou moeten beschrijven voor een onbekende zou ik het woord “halfcardanisch” kiezen. Kortom: we drijven als een klein badeendje in een gigantisch golfslagbad maar het gaat wel hard. Het melkmeisje staat er weer, we lopen een dikke 6 knopen en tikken bij vlagen meer dan 8 knopen aan. Comfortabel is het allemaal niet en we raken ook figuurlijk wat aan lagerwal. Een sterrenmaaltijd zit er niet in vandaag. Capucijners met veel ui en spekjes. De meeste verse groente en fruit is nu wel op. Er staat ui te trekken in het sap van de laatste citroenen die er ook al niet meer appetijtelijk uitzagen. Lekker voor straks als een fris accentje bij het captainsdinner van vanavond. Ik heb nog kilo’s heerlijke vis, maar dat hoeven ze vandaag even niet. Maar goed ook, ik schat in dat het diner van vandaag de aanloopton naar het maagdarmkanaal zal missen en onverrichterzake zal moeten terugkeren. Daarom doe ik ook even extra mijn best om het lekker te maken. Je kunt er dan immers 2 keer van genieten.

19 december
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Het is 4:50. Een klein uur geleden is mijn (Arjan’s) wacht weer begonnen. We zeilen met de gennaker over bakboord, de fok aan een boom over stuurboord. Koers is ongeveer 270 graden. De lucht is bewolkt: een welkome afwisseling met de brandende zon van de laatste tijd. Tot nu toe hebben we geen regen gehad, behalve een paar drupjes in het begin. Daar zou vannacht verandering in kunnen komen. Een aantal zeilboten die ons voorliggen hebben regen gemeld.

De temperatuur overdag is dermate warm dat we in blote bast in de schaduw blijven. ‘s Nachts is het iets koeler. Dan moet de lange broek aan en een dun zeiljack. Maar geen schoenen of sokken. Schoenen worden geweerd aan boord omdat daar eitjes van kakkerlakken aan kunnen plakken, en als je eenmaal kakkerlakken aan boord hebt, dan raak je ze nooit weer kwijt. Zodoende loopt iedereen hier op blote voeten, ook ‘s nachts dus. Lekker vrij, maar ook af en toe heel vervelend als je je tenen weer eens stoot aan een van de vele metalen onderdelen die op het dek gemonteerd zitten. Auw!

Morgen passeren we weer een magische grens. De teller daalt dan voor het eerst onder de 500 mijl, en op 470 mijl is het weer feest: dan zitten we op driekwart. Op het programma staan onder andere zelfgebakken koekjes en worstenbroodjes. En weer een zeldzaam wijntje natuurlijk.

Ik mocht vandaag weer vissen. De afgelopen 2 dagen moest ik de hengel binnenlaten omdat we nog vis hadden van de grote dorade, en we eigenlijk wel even ziek waren van vis met zijn allen. Sportvissen mocht wel, maar ik spaarde liever het materiaal. Van de 5 driepuntshaken die ik voor de reis had gekocht zitten we nu op de laatste. De rest is afgescheurd of versleten.

Maar de goden waren ons goedgestemd. Om een uur of 4 trok de werphengel krom. Een grote jongen. Ik begon met binnenhalen onder gejuich van mijn nichtjes die altijd erg geinteresseerd zijn als er weer iets gevangen is. Ze vinden visjes lief. Dat gaat helaas niet zo goed samen met onze methode van doodmaken: met een stok slaan op de kop totdat het beest niet meer beweegt. Hopelijk houden ze er geen trauma aan over. Anyway, om een lang verhaal kort te maken: De vis bleek een lege zak meel te zijn. Echter: tijdens het binnenhalen kreeg ik beet aan de andere lijn. De dikke lijn met het grote aas…

Het leek een grote jongen te zijn. Waar andere vissen snel naar de oppervlakte getrokken werden door de snelheid van de zeilboot, ging deze diep en spartelde wild rond. De schipper werd van bed gehaald, want dat was de expert binnenhaler. Na een minuut of 20 leek de vis de strijd wat moe te zijn en begon ik met binnenhalen. De lijn zat op een losse klos, vergelijkbaar met een vlieger, dus het was gewoon handwerk. Tijdens het binnenhalen dook de vis nog een paar keer onder en moest ik me schrap zetten om hem niet te verliezen. Maar elke keer voelde ik dat zijn kracht minder werd. Aan dek werd wild gespeculeerd over het soort vis dat we aan de haak hadden. Iemand had een rugvin gezien dus we dachten eerst aan een kleine haai. Toen zagen we de mooie blauwe kleur van de vis, en werd tonijn de heersende opinie. Maar 1 ding was zeker toen het beest dichterbij kwam: het was een grote jongen.

Ik haalde hem langszij en de schipper haalde uit met de gaff: in 1 keer raak. Aan boord halen van vissen van deze maat kan gevaarlijk zijn, dus we hadden hier al een plan voor bedacht. Een ervaren zeiler had ons ooit de tip gegeven om wat spiritus in de mond van de vis te gooien om hem te verdoven. Spiritus hadden we niet, maar wel Kaap Verdiaanse Rum. Die fles ging dus in de bek en verdoofde de vis bijna meteen. Aan boord ramden we een schroevendraaier door de hersenpan om het karwei af te maken.

Het bleek een Wahoo te zijn: een barracuda-achtige roofvis die hier vrij veel voorkomt. Hij moet ongeveer 120 cm lang geweest zijn. De weegschaal zei 10 kilo. Verreweg de grootste vangst tot nu toe, en hoogstwaarschijnlijk niet meer te evenaren. Foto’s gemaakt en toen in stukken gesneden. De 15 steaks liggen nu in de koelkast en de hengel kan weer in het vet: hiervan kunnen we eten tot Paramaribo.

15 december
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

We hebben meerdere koosnaampjes voor onze kids. Natuurlijk een beetje afhankelijk van het getoonde gedrag en onze stemming. Muisjes, snoepies, smurfjes, boefjes, en – aan het eind van de lijn – slopers. Het zal de leeftijd zijn en de natuurlijke wil om te ontdekken, zeggen we dan maar weer tegen onszelf als huis-tuin-en-keuken-pedagogen. Op een trip als deze wordt je schip van voor naar achter gesloopt. Voorin – in de hut met de twee slaaptentjes van de meisjes – liggen de dozen met kinderkleding en het zwembadspeelgoed. De inhoud ligt nu door de hele hut en wist u dat je op die tentjes ook heel goed kunt staan? Ik kan als ouder echt genieten van dit out-of-the-box denken van onze dames. Schoon schip maken krijgt in onze gezinssamenstelling dan ook een andere betekenis: ‘s avonds gaat al het speelgoed met een grote schep naar de stuurboord-kajuitbank en dan is het weer opgeruimd staat netjes. Maar ik moet eerlijk toegeven: Suus en Tamar gedragen zich op deze trip werkelijk voorbeeldig en ik ga dus aan mijn ega voorstellen om ‘engeltjes’ toe te voegen aan het koosnaam-arsenaal. De dvd-speler is nog steeds intact en is zelfs nog nooit zo weinig gebruikt! In de ranking is overigens de home-made movie ‘het huis van roos, robin, floor en pieter’ gestegen naar de eerste plaats, daarmee K3 van de troon stotend. Hoog genoteerd staan ook het nieuwe memory-spel van oma, de clown-schmink-actie, het schoonschrobben van de kuip, en natuurlijk de schattenjacht door Piet Piraat en Kapitein Blauwbaard. Vandaag ook weer met succes herhaald. De cd van Kinderen voor Kinderen was de grootste hit. De kuip werd omgetoverd tot discotheek en het was swingen en springen geblazen met de beide meiskes, heerlijk.

Nee de echte slopers van vandaag waren de elementen die hier ongestoord hun gang kunnen gaan. Je schip slijt op zo’n trip echt onder je ogen weg. Was eergister door het schavielen in de fokkeboom de gennakerschoot doorgescheurd en midden in nacht vervangen, vandaag was het de beurt aan het valblok hoog in de mast. Deze hing los in de mast omdat de harp in tweeen was gebroken. De 100m2 zeildoek dus naar beneden en de schipper via de maststeps de mast in op een ‘rustige’ zee. Dit wil zoveel zeggen als: je af en toe even vasthouden op dekniveau. Ik moet zeggen, hoog in de mast is die amplitude toch iets groter en verandert dat ‘even’ vasthouden in krampachtig vastklampen om niet uit deze kermisattractie geslingerd te worden. Om een lang verhaal kort te maken: de gennaker hangt weer keurig aan zijn valblok over bakboord en we liggen weer als een huis op de golven. Schipper spierpijn, vrouw van de schipper trots. Nog 816 mijl te gaan.

15 december
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Sinds vandaag schrijven we de resterende afstand met 3 cijfers. Paramaribo lijkt ineens een stuk minder ver. Tegen het eind van de middag stond de teller op 940 afgelegde mijlen. De remmen zijn goed los: een glaasje witte wijn bij de lunch. Een glaasje bier voor het eten en de rest van de witte wijn bij de maaltijd. Vandaag ving Arjan een dorade van 4 kilo ter gelegenheid van deze heugelijke dag. Een deel er van is als sushi verorberd. De hoofmaaltijd bestond uit vis uiteraard. Opa en Suze hebben een taart gemaakt die in de schommelende koelbox maar niet op wilde stijven en het niet verder heeft gebracht dan tot vlaflip als toetje. Gelukkig was er nog de zelfgebakken appeltaart van volkorenbloem. De bemanning van dit schip is intussen al zo door en door verwend dat er nog wat commentaar was op de consistentie van de slagroom en de omvang van de afwas. Maar met een (1) cognacje bij de koffie werd ook deze potentiele muiterij door onze schipper de kop in gedrukt. Tot de hollandse hits en de polonaise in het gangboord is het in verband met het tijdstip en het slot op de drankkast niet meer gekomen. De plicht roept. De hondenwacht is weer begonnen.

15 december
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Kapitein Blauwbaard en Piet Piraat hebben zojuist de blauwe schatkist gevonden onder een “dekentje” van zand. Snel haasten ze zich weer naar het vooronder van hun “piratenschip”. De door Piet Piraat zelfgeverfde schatkist (sigarendoos van opa) blijkt gevuld met de grootste schatten die je je als piraat kunt wensen: dropjes en rozijntjes.

Dat was het begin van het blogje van gisteren. Het blogje kwam niet af. Maar Suze en Tamar kwamen maagjes gevuld, tandjes gepoetst, voorgelezen, speen teruggevonden, in bed teruggstuurd en toch stiekem er weer uit uiteindelijk toch in dromenland terecht. De schipperse had het wel weer gehad voor een dag. Dan is de keuze tussen bed en buitenwacht niet zo moeilijk meer.

12 december
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Het is bijna 2:00 uur UTC. Gisternacht hebben we de boordklok een uurtje vooruit gezet. Aan boord is het nu 1:00 uur ‘s nachts. Op deze reis moeten we nog drie keer de klok een uur vooruit zetten om uiteindelijk uit te komen bij de lokale tijd in Suriname. We doen dat in vier stappen om de zon steeds ‘s avonds onder te laten gaan en ‘s ochtends op te laten komen op het tijdstip dat de schipper in zijn almacht heeft besloten. Alleen de zon trekt zich niets van hem aan. Die maakt dit tochtje immers iedere dag opnieuw. Een rondje om de kerk met een vaste dienstregeling.

In het spitsuur van de dag, avondeten, kinderen voorbereiden op de nachtrust, afwas en dergelijke rond 18:00 boordtijd, trok de wind plotseling aan en kwam er nog een extra klusje bij. Gennaker naar beneden, grootzeil omhoog en een andere zeilvoering. We doen nu “het melkmeisje”. Een term die mij tot nu toe onbekend was. Het komt verdacht overeen met wat we vroeger deden op de praam: voor de wind met de fokkeloet aan loef. Op luxejachten als deze van Nederlandse origine heet dat blijkbaar anders. Ik vind “het melkmeisje” naast onze fier wapperende Nederlandse vlag een prachtig eerbetoon aan het moederland. De Tangaroa schommelt nu wel veel meer. Het kraakt, het fluit, het ratelt. Mijn wacht begint over een half uur en ik ben blij met het reefje in het grootzeil. We lopen nu 6 tot 7 knopen. We zeilden 141 mijl in onze vorige 24 uur. Het zou me niet verbazen als we dat nog gaan overtreffen.

Previous