Als vers aangemonsterd bemanningslid is het altijd goed om de Tangaroa aan de horizon te zien verschijnen. Nog beter is het om dit liggend in een hangmat te doen met een banana-juice in de ene hand en in de andere een goed boek. Bijzonder om elkaar te ontmoeten op drie verschillende plekken op de wereld binnen een jaar tijd: Lanzarote, Groningen tussendoor en nu Panama! De doorgegeven ETA (aankomsttijd) wordt exact gehaald en dat betekent dat er nog tijd genoeg is voor een verfrissende snorkelpartij en natuurlijk de borrel met de voetjes in het warme Caribische water!

De dag begint goed. Met de dinghy door de mangroven, helaas geen krokodillen voor Suze maar wel mooie vogels om vervolgens de door Carolien eerder gespotte white tip sharks te zoeken bij het rif…helaas (of gelukkig…) ook geen haaien. Nog wel dofijnen trouwens, ook niet slecht! Wel een hele mooie zeiltocht langs de Panamese kust op weg naar de ingang van het Panama kanaal.

Na deze zes uur durende tocht, volgens de wereldzeilers een uitermate ontspannend en rustig tripje, eerst even voor anker in het havengebied om daarna met de dinghy op weg te gaan naar het restaurant in de haven.  Met goede moed en met het laatste restje benzine onderweg langs enorme vrachtschepen naar de plek waar volgens kapitein Wierd en z’n kaart het restaurant zich zou bevinden. Eerst nog even een Amerikaans oorlogsfregat ontwijken, bochtje om en daar is het… of toch niet? ‘Het zou hier moeten zijn’ Toch nog even vragen aan 2 havenarbeiders op de kade zo’n 8 meter boven ons en inderdaad het is daar wel maar het bestaat niet meer. Begrijpen we ook weer waarom er hier maar 5 andere zeilboten voor anker liggen… Met inmiddels zeer hongerige kinderbuikjes met bijbehorend gedrag terug naar de boot, onderweg nog wel even bij de zeilburen de naam van ‘regelaar’ Mr Ellington gekregen. Die schijnen we nodig te hebben als we een beetje snel het kanaal door willen.

Het is nog niet zo eenvoudig. We hebben nodig 1 kapitein, 4 linesmen, 4 touwen van 40 meter, een stapel autobanden, een pilot (gids), geduld en vertrouwen. Deze laatste 2 zijn helaas niet te koop of te huur… Volgens de laatste planning mogen we aanstaande maandag door het kanaal. Of Mr Ellington z’n regelkunsten nog kan inzetten om dit te versnellen moet nog blijken. En of er sprake is van een wereld van verschil ook.

Harmen-Ido

De tocht hierheen was eigenlijk een prachtige zeiltocht. We waren er anders in gegaan. Volgens goeroe Jimmy Cornell (World Cruising Routes, de ‘bijbel’ zeg maar) is dit best een lastig stukkie. ‘Experienced sailers describe their passage…as the roughest part of their voyage around the world. Many boats have been knocked down or pooped by the steep seas, while others have been lost on the coast of Colombia.’ De eerste nacht zeilen we mooi en snel langs Aruba op enkel de fok. Daarna zakt de wind weg en motorsailen we met vol tuig uitgeboomd als ‘melkmeisje’. Bij het ingaan van de 3e nacht is de windverwachting 20 tot 30 knopen dus we strijken uit voorzorg het grootzeil en gaan op de fok verder. Collega-zeilers braken hier de genuaboom van hun (nieuwe!) boot. Deze zeilvoering blijkt achteraf een goede zet. Een paar uurtjes later begint het flink te blazen. De golven volgen maar gelukkig komen ze van achter, net als de wind. Ze komen in de zwarte nacht donderend voorbijrollen, boven kajuithoogte uit. Een tegemoetkomende visser is zelfs op een halve mijl afstand soms absoluut niet zichtbaar door de deining. Spooky. Uiteindelijk surfen we op slechts een puntje fok met 9 knopen van de golven af. Doordat het schip door de straffe wind nog steeds loefgierig is en bovendien door de golven weggezet wordt, moeten we de windpilot met de hand corrigeren, ook al om klapgijpen te voorkomen. Door het gebeuk wordt Tamar wakker, Suze daarna natuurlijk ook. Ze gaan samen met Caro gedrieen achterin liggen. Een bewegende Tamar is echter niet bevorderlijk voor de slaap van Caro die na een intensieve wacht van 23u tot 02u echt toe is aan wat rust. Brak van moeheid vragen we ons af hoe we de dag gaan doorkomen als het drukke duo weer wakker is. Gelukkig werken de weergoden wat mee. De wind gaat liggen, de golven vlakken af. We varen nog steeds op het fokje, liggen als een huis en doen 6 tot 7 knopen. Suze kijkt een dvd-tje, Tamar knutselt met pen en papier. De stiften en de lijm hebben we strategisch weggeborgen. Haar grijpgrage sloophandjes zijn geen goede combi met ons inmiddels danig ingeperkte geduld. Een bakje met chipjes vlak voor aankomst blijkt een gouden zet voor de door vermoeidheid hyperactieve chica’s. In alle rust laten we ons anker vallen. Het bier gaat open. Wat een schitterende skyline met New York City achtige wolkenkrabbers. En dat in Colombia.

We treffen er Jan en Inge, oude bekenden uit onze Donitas tijd, die hier een jaartje vertoeven samen met hun twee jongens, Mark en Ties. In hun pickup truck rijden we langs de zoutvlaktes in het zuiden, spotten wat flamingo’s en chillen de rest van de middag aan een surfstrandje aan de westkant van het eiland. Een dag later volgt een rondje om Klein Bonaire in de Tangaroa. Er wordt heftig gevist met maar liefst 3 lijnen maar bijten ho maar. Gelukkig kan er mooi gesnorkeld worden via een mooring vlakbij het koraalrif. We spotten een schildpad en een schooltje baracuda’s. We maken de dag af met een borrel en een BBQ bij Jan & Inge thuis. Suze is weg van ‘de jongens’ en er volgt een schattige voorleessessie op de bank. Op de dag van vertrek krijgen we uit gastvrijheid nog even de auto te leen voor een tourtje langs het Goto-meer met flamingo’s en cactussen. Via Rincon rijden we naar de hollandse huismerk supermarkt voor dozen luiers, poedermelk, diksap, drop, etc.

Het is een kort zeiltripje naar Curacao. We komen er vlak voor het donker aan en laten het anker vallen in het Spaanse Water. Omdat hier gratis busjes gaan naar de (hollandse) supermarkt, slaan we ook hier onze bevoorradingsslag. ’s Middags nemen we de bus naar Willemstad waar we het inklaren combineren met een ijsjesfestijn voor de meiden. Helaas is door het carnaval de immigratie wat eerder dicht dan officieel. Moet kunnen. ’s Avonds komen Ellianne en Eric, collega orthopaed te Curacao, een borrel drinken aan boord. Als tegenprestatie nemen ze Caro mee naar het shopping walhalla van dit eiland: de grote Albert Heijn. Voor yachties zoals wij die voor de komende 9 maanden moeten inslaan is het heerlijk om het Euroshopper huismerk te zien. Ondertussen neem ik de kids mee naar het Seaquarium voor dolfijnen, flamingo’s, kreeften en schildpadden. Tamar leert er een nieuw woordje: wauw! Tussendoor stikken we de kapotte rits in de bimini en fixen we de klapgijpschade aan de giek. Ons onthaal op de Antillen wordt afgemaakt door een ‘pamper’ bezoek in huize Eric & Ellianne. Verse appeltaart, Nespresso’s, een Miele wasmachine, zwembad, warme douche en tot slot 2 hele kippen a la Jamie Oliver. Wauw…

Vandaag maken we schoon schip en studeren we op de grib files en golfverwachtingen voor de komende dagen. Hoe het ook zij: het wordt een ruig tochtje van 3 dagen naar Cartagena, Colombia, of misschien van 5 naar de San Blas eilanden in Panama. Het is weer even afgelopen met het bon bini luxe leven…

Vandaag verging het de (b)engeltjes niet veel slechter. Uitslapen tot half negen. Even knuffelen met papa en mama. Ontbijtje semi-op-bed. Met het activiteitenteam een engeltje in elkaar knutselen van een leeg (gin)tonic flesje. Van de catering een appeltje, sapje en een snoepje. Inschepen in de taxi naar het hagelwitte strand. Zwemmen. Zandkasteel. Kreeften, schildpadden, inktvisjes en pelikanen kijken. Heremietkrabbetjes zoeken. Verstoppertje spelen met een pijlstaartrog. Lunch in de balzaal met vers gebakken brood, met hagelslag nog wel!

Tijdens het middagdutje zorgt de cruiseship-bemanning voor een soepel zeiltochtje richting – u raadt het al – het volgende poedersuikerstrand: Noronsquis, overigens gevolgd door Sarqui. Er moet nog even veilig genavigeerd worden tussen de zandbanken door, ditmaal iets lastiger doordat de digitale kaart beweert dat de Captain over land vaart. De Manager spoedt zich echter in hoogst eigen persoon naar de boeg om met ‘eyeball navigation’ de Tangaroa veilig tussen de riffen door naar de ankerplaats te loodsen. Het strand en de vista’s kunnen gelukkig de goedkeuring van de koninginnetjes verdragen. Het is weer ‘just another day at the office’…