Caribbean

Als de tegenstelling tussen de Caribbean en de Pacific net zo groot is als die van het voor anker liggen voor een tropisch eilandje en de ‘romantische’ havenstad Colon dan kunnen we onze borst nog nat maken… .

Als vers aangemonsterd bemanningslid is het altijd goed om de Tangaroa aan de horizon te zien verschijnen. Nog beter is het om dit liggend in een hangmat te doen met een banana-juice in de ene hand en in de andere een goed boek. Bijzonder om elkaar te ontmoeten op drie verschillende plekken op de wereld binnen een jaar tijd: Lanzarote, Groningen tussendoor en nu Panama! De doorgegeven ETA (aankomsttijd) wordt exact gehaald en dat betekent dat er nog tijd genoeg is voor een verfrissende snorkelpartij en natuurlijk de borrel met de voetjes in het warme Caribische water! (meer…)

Na Las Roques in Venezuela zijn de San Blas (of Kuna Yala) eilanden voor de kust van Panama echt Paradijsje nummer 2. Wat een prachtig koraal en wat een grote vissen. Schitterend snorkelen hier. Ze bijten alleen niet (of teveel, weer 2x nieuw aas afgebeten!). Kijk naar de foto’s, of lees hier en hier de verhalen nog eens. Je kunt ook eens kijken bij de site van de Elena. (meer…)

Foto’s! De plaatjes van de mooie skyline van Carthagena, Colombia, staan online. De mooie pittoreske straatjes incluis. (meer…)

We zijn weer in de bewoonde wereld. Voor menigeen is Bonaire een soort Vlieland, met een  dorp waar verder niet zoveel is te beleven maar wij vinden het een wereldstad. Na een weekje eiland hoppen aan de kust van Venezuela zijn wij weer als een kind zo blij met een ijsjeswinkel, meerdere supermarkten, terrasjes en bekenden. (meer…)

De jongedames waren redelijk te spreken over de Captain vandaag. Ze kwamen gister ruim voor borreltijd aan bij het rif-eilandje Francisquis, Los Roques, Venezuela. Het was iets later dan wat ze geboekt hadden. De captain had een goede smoes voor het uurtje vertraging. Door een klapgijp bij het wegvaren in het pikkedonker was de beugel voor de grootschoot aan de giek weggeslagen. Maar met vereende krachten kon gelukkig een substituut geknutseld worden. Eenmaal geankerd hadden de prinsesjes – het parelwitte strand aanschouwende – best vrede met dit kleine oponthoud. Hun Personal Assistent hielp hen in rap tempo omkleden, het ‘kleine bootje’ werd klaargemaakt en de dames werden gedropt voor een uurtje zandkastelen met de kleine billen in het warme zout. Toen de verveling even toesloeg bij de hoogheidjes stonden de pakjes appelsap met zoute snackjes natuurlijk direct ter beschikking, elke glimp van onvrede direct wegpoetsend van de gebruinde snuitjes. Op verzoek bracht het kleine bootje hen weer terug voor een warme douche aan boord van het cruiseship. De chef had inmiddels het diner reeds bereid (stampot zuurkool met kip, tsja we eten wat de uiterste houdbaarheidsdatum ons ingeeft). Na het dessert van thee met chocola volgde een bekertje warme melk en een voorleesbeurt. Bij hoge uitzondering mocht er nog even samen met de Captain naar de fonkelende sterrenhemel gekeken worden voordat er geslapen werd. (meer…)

Alleenstaande moeders en vaders, petje af! Ik heb het de afgelopen 10 dagen even mogen uitproberen en het is niet niks kan ik je vertellen. Naast de zorg van de kinderen ook ineens hoofdverantwoordelijk voor het schip en daarnaast nog een To Do lijst als afscheidskado van Wierd, voor als ik me mocht vervelen….

De Tangaroa ligt afgemeerd bij Powerboats in de Chagaramas Bay in Trinidad. Tijdens de afwezigheid van Wierd, die voor een congres naar Nederland moet, lijkt dit een goede plek om de komende tien dagen door te komen. Ik heb er alle vertrouwen in. Onze vrienden van de Pjotter, Mjölner en Victory inclusief speelmaatjes voor Suze en Tamar liggen hier ook. Daarnaast heb ik van mijn ouders een nieuwe DVD speler/annex babysitter voor mijn verjaardag gekregen die me kan ondersteunen. Er is een supermarkt op nog geen minuut lopen en het cafe Sails met de heerlijkste coctails op babyfoonafstand. En meerdere zwembaden op dinghy afstand. (meer…)

Ben even over. Kort genieten van de Hollandse kou. Zeven maanden zeilreis in 12 vlieguren teniet gedaan. Raar idee. Reden: Jaarcongres van de Nederlandse Orthopaedische Vereniging. Ditmaal over heupchirurgie. Honderdveertig abstracts ingestuurd. Vijfendertig geaccepteerd voor presentatie. Drie genomineerd voor een prijs. Een daarvan van mij. Heb uiteindelijk twee voordrachten mogen geven. Goed ontvangen. Alle collega’s weer gesproken. ‘Hoe is dat nou, zo’n reis?’ Korte tour langs familie, vrienden en huis-huurders. Drop, diksap en led-lampjes ingeslagen. Nu weer terug bij mijn meisjes. Knuffelen, en weer aan het werk (gezet). Achterstand in bootklusjes wegwerken. Blijkbaar toch echt mannenwerk… Straks weer op pad. Eerst  naar de idyllische eilandjes voor de kust van Venezuela. In het holst van de nacht maar weer heen. Het heet er godzijdank geen Pirate Bay…

Het had niet veel gescheeld of we waren nooit in Trinidad aangekomen. Eind december werd er zo’n 40 mijl voor de kust van Trinidad nog een zeilschip ‘at gunpoint’ overvallen door Venezuelaanse piraten. Boot volledig leeg gestript, communicatieapparatuur onklaar gemaakt, bemanning gelukkig ongedeerd. Dat laatste is ook wel eens anders geweest. Het nieuws bereikt menig medevertrekker – overigens geankerd in – echt waar – Pirate Bay – vlak voor de geplande oversteek naar Trinidad en zorgt voor de nodige onrust. Een deel wijkt uit naar Grenada. Wij varen samen met de Pjotter zonder navigatieverlichting en onder radiostilte in een pikzwarte nacht naar Trinidad. Bij het ochtendgloren draaien we ongedeerd de fjord-achtige doorgang in naar de beveiligde marina’s van Chaguaramas. Wat ging er allemaal aan vooraf? (meer…)

Carolien en Wierd steken over van Paramaribo naar Tobago. Opa en Oma mogen een paar dagen landrotten op Trinidad met Suze en Tamar. Met  de vliegmachien naar Port of Spain. Je bent er voor je het weet, maar op het vliegveld ben je met de procedures nog wel een paar uurtjes bezig.  We zijn landrot voor een paar dagen. Voor de zee moet je respect hebben, maar op land is ook niet alles zonder gevaar. Onze taxichauffeur uit India, een cultuur waar het noodlot nog een  kans krijgt, brengt ons met een duizelingwekkende vaart langs steeds slechtere wegen en diepere afgronden naar Blanchisseuse. Het is wat verder dan hij dacht. Ergens in het noorden van Trinidad, daar waar de wereld eindigt, loopt het zoete water van de Mariannerivier over het strand de oceaan in. Een prachtig groen omzoomde zoet water laguna strekt zich uit naar het zuiden de bergen in. Aan de noordzijde rolt de schuimende deining het strand op. Een kreekje door het kiezelzand vormt de verbinding tussen zoet en zout. Zon, palmen, ruimte en rust. De gedroomde zonvakantie met kleine kinderen. Het avontuur van de zoute golfslag om de dag mee te beginnen. De ondiepe zandoever van de rivier met een voortdurende aanvoer van kristalhelder fris water als een veilig oord om te spelen. (meer…)