Caribbean

7 maart
2010
geschreven door Tangaroa

Als de tegenstelling tussen de Caribbean en de Pacific net zo groot is als die van het voor anker liggen voor een tropisch eilandje en de ‘romantische’ havenstad Colon dan kunnen we onze borst nog nat maken… .

Als vers aangemonsterd bemanningslid is het altijd goed om de Tangaroa aan de horizon te zien verschijnen. Nog beter is het om dit liggend in een hangmat te doen met een banana-juice in de ene hand en in de andere een goed boek. Bijzonder om elkaar te ontmoeten op drie verschillende plekken op de wereld binnen een jaar tijd: Lanzarote, Groningen tussendoor en nu Panama! De doorgegeven ETA (aankomsttijd) wordt exact gehaald en dat betekent dat er nog tijd genoeg is voor een verfrissende snorkelpartij en natuurlijk de borrel met de voetjes in het warme Caribische water! (meer…)

6 maart
2010
geschreven door Tangaroa

Na Las Roques in Venezuela zijn de San Blas (of Kuna Yala) eilanden voor de kust van Panama echt Paradijsje nummer 2. Wat een prachtig koraal en wat een grote vissen. Schitterend snorkelen hier. Ze bijten alleen niet (of teveel, weer 2x nieuw aas afgebeten!). Kijk naar de foto’s, of lees hier en hier de verhalen nog eens. Je kunt ook eens kijken bij de site van de Elena. (meer…)

2 maart
2010
geschreven door Tangaroa

Foto’s! De plaatjes van de mooie skyline van Carthagena, Colombia, staan online. De mooie pittoreske straatjes incluis. (meer…)

27 februari
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Vijfentwintig februari is de onafhankelijkheidsdag van de Kuna Yala indianen die op de San Blas eilanden wonen. Reden voor een feestje dus. Op Isla Tigre, een van de meest authentieke Kuna dorpen, lopen we rond tussen de rieten hutten en de in kleurrijke “mola’s” geklede vrouwen. Met neusring welteverstaan. Ze zijn dol op blonde Suze en helemaal weg van kleine Tamar. In een grote rieten hut drinken de mannen en vrouwen (apart van elkaar) een lokaal alcoholisch brouwseltje dat vanuit dezelfde beker gedeeld wordt. Er wordt gedanst, gehuild, en gespuugd. Het meest bijzonder vinden we echter de ongedwongen en ontspannen sfeer die er heerst richting ons als vreemdelingen. ‘s Avonds nemen we alle indrukken nog eens door met Adam en Leonie aan boord van hun Elena. Het is erg gezellig deze mede-vertrekkers met kids eindelijk weer te treffen. Na een wat onrustige nacht door heftige wind en hoosbuien (squalls) maken we ons op voor een gezamenlijke dinghy safari over de Rio Diablo. Amerikaan Kenny gidst ons – hij cruist hier al 20 jaar – langs mangroven, bamboo- en palmbomen, gekleurde vogels, hagedissen en stroomversnellingen. Een echte jungle-tour. Plotseling zien we twee oogjes boven water komen, terwijl we dachten dat het toch echt een stuk hout was… Het blijkt een krokodil, en we varen er maar 2m naast in onze dinghy. Gister snorkelde Caro nog oog in oog met een 2m grote nurse-shark, en nu dit! Hoe meer up-close-and-personal wil je het hebben?

25 februari
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Een beetje dronken zit ik dit stukje te tikken en ik heb er weer één: een mvg-tje. De lounge muziek staat aan en Wierd staat in zijn jodokus kwak de koffie met cognac klaar te maken. Het kan slechter… Mvg-tjes, ik heb er al veel gehad vandaag. We zitten werkelijk waar op weer een prachtige plek, de Coca Bandero Cays op de San Blas eilanden. We zijn hier vanochtend om een uur of elf aangekomen. Het zijn allemaal kleine onbewoonde eilandjes, een paar palmbomen met strand daaromheen. Je loopt er in 10 minuten omheen, in lauwwarm kraakhelder water welteverstaan. Je waant je op je eigen eiland want verder is er niemand. We liggen er voor anker op nog geen 20 meter van het strand. Suze is vanmiddag zelfs zelf vanaf de boot naar het strand gezwommen. Al kijkend naar dat kleine ding met haar zwembandjes trots met haar nieuwe duikbril op, alweer een mvg-tje. `s Middags zwem ik van het ene eiland naar het andere langs een rif met een grote pijlstaartrog, een barracuda, een meter grote triggerfish, prachtig koraal en gekleurde vissen. En je raadt het al, alweer een mvg. Het houdt niet op vandaag. In de namiddag een (nog steeds drijvende!) dinghy safari met zijn allen op ondekkingstocht naar meer onbewoonde eilandjes. Suze en Tamar schommelen aan de kokosnotenbladeren, wippen op omgevallen bomen en wanen zich in een natuurlijke speeltuin. Mvg-end aanschouwen we dit tafereeltje, zittend op het strand met ondergaande zon. Toen nog het avonddiner. De dames werden vandaag vroeg gevoerd en liggen na een uitputtende stranddag al te kooi. We eten buiten in de kuip biefstuk met blauwe kaas, een pak rode wijn erbij (de wijn was duur in Colombia..) met als decor wederom ons eigen prachtige strandje verlicht door de volle maan. Wanneer maak je dit nu mee? Niet raar dus al die Momenten Van Geluk …..

24 februari
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Bijboot lek. Klote. Veiligheidsventiel gebroken door ongelukkige combi hekgolf versus zwemtrapje. Gelukkig hangt ie nog in de davits en zinkt ie net niet. Het dagje leuk de stad in komt hiermee wel te vervallen. De kids gaan naar het voordek om met grote emmers met water te spelen. Onder ons nieuwe (self-made!) zonnetentje wel te verstaan. Ondertussen gaat de kit-spuit (weer) open en met een lijmklem erbij fixen we het euvel. De volgende dag bekijken we met een taxi een hooggelegen klooster en een oud fort. Uit eten in de stad. Speeltuin helaas dicht. Ijsjes zijn er wel. Net voor het donker varen we Carthagena uit via de small boats doorgang (5m diep itt de 2,3m uit de pilot). Zo woest als het was bij aankomst, zo rustig is de zee nu. Er staat slechts een zuchtje wind, maar tegen. Voor het motorsailen eigenlijk des te beter. Om een lang verhaal kort te maken: we motoren nog steeds, 27 uur later. En we blijven dat de komende 15 uur ook nog wel doen. De accu’s zijn daardoor mooi vol, en ook onze watervoorraad is door de watermaker helemaal opgetopt. Er is tijd voor verven, lego-spelen, en schatzoeken. Wij komen zelfs toe aan wat leeswerk. Borreltijd met een biertje, en verse tonijnmoot in teriyaki-gembersiroop-saus bij het diner. Helaas is ons nieuwe ‘tuna-eye’ aas direct verslonden door en verdwenen met een of andere grote jongen, dus we vissen nu weer ouderwets met een squidje. Zonder succes vandaag. Morgen maar weer proberen. Het vissen en snorkelen bij de Coco Bandero eilanden van San Blas schijnt top te zijn. Nog 60 mijl te gaan. Alleen nog hopen dat de bijboot niet zinkt…

21 februari
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Waar zijn we nu toch beland? Het ziet er uit als de Big Apple met al die skyscrapers hier om de ankerplaats, maar het is ‘gewoon’ Carthagena, Colombia. Wat een schitterende stad. Het oude centrum staat vol Spaanse pleintjes en cathedralen, koffieverkopers en schoenenpoetsers. De smalle straatjes hebben overhangende balkonnetjes met fleurige bloemen. Het is schoon, relaxed, vriendelijk. Nooit gedacht dat Colombia ook zo zou zijn.

De tocht hierheen was eigenlijk een prachtige zeiltocht. We waren er anders in gegaan. Volgens goeroe Jimmy Cornell (World Cruising Routes, de ‘bijbel’ zeg maar) is dit best een lastig stukkie. ‘Experienced sailers describe their passage…as the roughest part of their voyage around the world. Many boats have been knocked down or pooped by the steep seas, while others have been lost on the coast of Colombia.’ De eerste nacht zeilen we mooi en snel langs Aruba op enkel de fok. Daarna zakt de wind weg en motorsailen we met vol tuig uitgeboomd als ‘melkmeisje’. Bij het ingaan van de 3e nacht is de windverwachting 20 tot 30 knopen dus we strijken uit voorzorg het grootzeil en gaan op de fok verder. Collega-zeilers braken hier de genuaboom van hun (nieuwe!) boot. Deze zeilvoering blijkt achteraf een goede zet. Een paar uurtjes later begint het flink te blazen. De golven volgen maar gelukkig komen ze van achter, net als de wind. Ze komen in de zwarte nacht donderend voorbijrollen, boven kajuithoogte uit. Een tegemoetkomende visser is zelfs op een halve mijl afstand soms absoluut niet zichtbaar door de deining. Spooky. Uiteindelijk surfen we op slechts een puntje fok met 9 knopen van de golven af. Doordat het schip door de straffe wind nog steeds loefgierig is en bovendien door de golven weggezet wordt, moeten we de windpilot met de hand corrigeren, ook al om klapgijpen te voorkomen. Door het gebeuk wordt Tamar wakker, Suze daarna natuurlijk ook. Ze gaan samen met Caro gedrieen achterin liggen. Een bewegende Tamar is echter niet bevorderlijk voor de slaap van Caro die na een intensieve wacht van 23u tot 02u echt toe is aan wat rust. Brak van moeheid vragen we ons af hoe we de dag gaan doorkomen als het drukke duo weer wakker is. Gelukkig werken de weergoden wat mee. De wind gaat liggen, de golven vlakken af. We varen nog steeds op het fokje, liggen als een huis en doen 6 tot 7 knopen. Suze kijkt een dvd-tje, Tamar knutselt met pen en papier. De stiften en de lijm hebben we strategisch weggeborgen. Haar grijpgrage sloophandjes zijn geen goede combi met ons inmiddels danig ingeperkte geduld. Een bakje met chipjes vlak voor aankomst blijkt een gouden zet voor de door vermoeidheid hyperactieve chica’s. In alle rust laten we ons anker vallen. Het bier gaat open. Wat een schitterende skyline met New York City achtige wolkenkrabbers. En dat in Colombia.

16 februari
2010
geschreven door Tangaroa

We zijn weer in de bewoonde wereld. Voor menigeen is Bonaire een soort Vlieland, met een  dorp waar verder niet zoveel is te beleven maar wij vinden het een wereldstad. Na een weekje eiland hoppen aan de kust van Venezuela zijn wij weer als een kind zo blij met een ijsjeswinkel, meerdere supermarkten, terrasjes en bekenden. (meer…)

8 februari
2010
geschreven door Tangaroa

De jongedames waren redelijk te spreken over de Captain vandaag. Ze kwamen gister ruim voor borreltijd aan bij het rif-eilandje Francisquis, Los Roques, Venezuela. Het was iets later dan wat ze geboekt hadden. De captain had een goede smoes voor het uurtje vertraging. Door een klapgijp bij het wegvaren in het pikkedonker was de beugel voor de grootschoot aan de giek weggeslagen. Maar met vereende krachten kon gelukkig een substituut geknutseld worden. Eenmaal geankerd hadden de prinsesjes – het parelwitte strand aanschouwende – best vrede met dit kleine oponthoud. Hun Personal Assistent hielp hen in rap tempo omkleden, het ‘kleine bootje’ werd klaargemaakt en de dames werden gedropt voor een uurtje zandkastelen met de kleine billen in het warme zout. Toen de verveling even toesloeg bij de hoogheidjes stonden de pakjes appelsap met zoute snackjes natuurlijk direct ter beschikking, elke glimp van onvrede direct wegpoetsend van de gebruinde snuitjes. Op verzoek bracht het kleine bootje hen weer terug voor een warme douche aan boord van het cruiseship. De chef had inmiddels het diner reeds bereid (stampot zuurkool met kip, tsja we eten wat de uiterste houdbaarheidsdatum ons ingeeft). Na het dessert van thee met chocola volgde een bekertje warme melk en een voorleesbeurt. Bij hoge uitzondering mocht er nog even samen met de Captain naar de fonkelende sterrenhemel gekeken worden voordat er geslapen werd. (meer…)

5 februari
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

We liggen voor anker bij het eiland Blanquilla. Zou het iets met wit te maken hebben? De stranden komen aardig in de buurt. We zijn hier na een nachtje doorzeilen tussen de middag even gestopt. Wat een plaatje! Ook onder water is het prachtig. Met snorkel wanen we ons zo vanaf het strand in een andere wereld. Er liggen hier nagenoeg geen andere schepen en het feit dat menig schip de venezulaanse kust mijdt heeft dus ook zijn voordelen. Op het strand vinden we de mooiste schelpen. De lunch met de vanochtend gevangen goudmakreel maken de dag bijna perfect. Bijna perfect, want de beide dames hebben vanochtend na lange tijd weer eens de vissen gevoerd….Het werd ineens een stuk ondieper wat een nogal rommelige zee veroorzaakte. Na het avondeten vertrekken we weer naar een ander paradijsje volgens de pilot. Los Roques. Qua slaap trekken we het nog redelijk. Het zijn wel korte nachtjes met elk maar 6 uur slaap maar het relaxte leven overdag maakt het goed te doen. Voor de dames is het op deze manier perfect. Alsof ze op een cruise zitten die ze van het ene mooie strand naar het andere brengt. Waar zullen ze morgen weer wakker worden?

Previous