6 juli
2011
geschreven door Tangaroa

We zijn weer thuis. Zonder boot. Maar met een lijf vol herinneringen en ervaringen die niemand ons meer kan afnemen. Geen spijt. Geen berouw. Ook geen vakantie. Het leven op een boot is puur. Puur geluk en pure ellende. Opsmuk heeft geen functie. Misschien ligt in dat pure wel de verslaving van het varen en de zee.

We zullen het missen. Altijd lopen op blote voeten. Zwembroekje, t-shirtje, soms helemaal niks. Het gekabbel van het water. De sterrenhemel. De ruimte om je heen. De natuur. De tijd. De vrijheid. Onbereikbaar zijn. De intimiteit met ons gezin. De echtheid van de cruisersgemeenschap. Het genieten van de aankomst.

We zullen het niet missen. Continu de kinderen in het oog houden. Geen oppas. Kleine ruimtes. Altijd schommelen. Zeeziek. Alles gaat kapot. Altijd onderhoud. Continue verplichte zelfredzaamheid. Gemis van familie en je eigen cultuur.

Maar wat een machtige tijd en wat een prachtig project was het. De eerste blog ‘we gaan het gewoon doen’ dateert van december 2007. Vele avonturen volgden. Op hoogtijdagen zag Tangaroa.info meer dan honderd unieke bezoekers per dag. Het was leuk om te merken dat zoveel mensen mee leefden. Bedankt daarvoor.

Vandaag, 3½ jaar later, plaatsen we de laatste blog. Tangaroa heeft de verre bestemmingen in onze verbeelding bereikbaar gemaakt en Tangaroa.info is de verbeelding daarvan. Letterlijk en figuurlijk. Wij blijven onze verbeelding verbeelden. We hopen dat jullie dat ook doen.

Tangaroa out.

Reacties zijn gesloten.