5 juli
2011
geschreven door Tangaroa

Zon, zee, strand. Je zou bijna denken dat we weer op zee zitten. Niets is minder waar. We genieten met volle teugen van het aardse leven. Een sterren-resort met infinity-pool, uitzicht over de oceaan, 3 maal daags uit eten, speeltuin, kindertelevisie en wifi. Bali heet het hier, het Godeneiland. Goddelijk is het inderdaad. Er zijn slechtere plekken te bedenken voor de afsluiting van een halve wereldomzeiling. Het zit er nu echt bijna op. De tijd is nu schaars, maar het geld voor het eerst niet! We gieten onze terugreis dus in een luxe jasje en huren een grote camperbus om over land van Ayers Rock naar Darwin te rijden en sluiten af met een hotelvakantie in Bali. Nu kan het nog…

De verkoop van Tangaroa betekent het definitieve einde van onze zeiltrip. We pakken onze persoonlijke spullen in 14 dozen en zenden deze per containerschip terug naar Nederland. Op 30 mei 2011 dragen we Tangaroa over aan haar nieuwe eigenaars. Veel tijd voor emotie is er niet: het is een koude, regenachtige dag, Wierd is aan het werk en Caro heeft 3 kids te managen. Het is goed zo. De afgelopen maanden kwam het afscheid langzaam dichterbij. Het bootleven aan de wal is minder romantisch dan op zee. We nemen met een traditionele steiger-BBQ afscheid van onze cruiser-vrienden van Totem, Fine Gold, Kitani en Ben & Abbi; zeggen dag tegen collega orthopaeden & secretaresses, en groeten Sydney vrienden Shalome & Stefan en Tom & Berber. We verkopen onze Toyota stationwagon en pakken het vliegtuig naar Ayers Rock. Bye bye Sydney!

In Ayers Rock (Uluru) rijden we met een huurauto rond Australie’s meest befaamde rots. We pikken de sunset & sunrise mee, gekleed in bijna alle kleren die we nog hebben, want het vriest ‘s nachts en in onze tent staat geen dieselkachel meer. De verschillende tonen rood zijn schitterend en zo’n gigantische bak rots in the middle of nowhere is werkelijk buitenaards. In de twee dagen die volgen bekijken we de Olga’s en lopen de prachtige rim-walk van de King’s Canyon.

In Alice Springs, een dikke 500km verder, stappen we over op onze 6-persoons camperbus. Met dvd-speler! Ons kleine huis op wielen parkeren we op de Big-4 camping in Alice die voorzien is van alle gemakken: springkussen, zandbak, speeltuin, kinder-tv-kamer, en stroom voor de kachel… Dit is relaxed! Na een korte stop bij de Flying Doctors rijden we verder over de enige noord-zuid verbinding die Australie kent, de Stuart Highway.

Het rijden door de outback is zowel ontspannend als productief. De meiden kijken een filmpje en Wierd werkt aan zijn proefschrift. Als er weer eens gsm-bereik is regelen we via internet zaken in Nederland. We zitten met ons hoofd alweer in Nederland, het lijf voelt nog even het steeds warmer wordende zonnetje en geniet van de prachtige natuur van Australie. Hot pools, watervallen, uitzichtspunten, rotstekeningen, en veel BBQ’s. Het reizen met een camper heeft de vrijheid van het bootleven, maar is net ietsje comfortabeler. Jammer dat we nog geen 60+ zijn.

In Darwin ontmoeten we onze Belgische zeilvrienden van A Small Nest nog even. Het zijn de eerste en ook de laatste wereldcruisers die we zien en dat vinden we wel mooi symbolisch. We nemen net als hen met gemende gevoelens afscheid van Australie: “Het land en de natuur zijn wild, onmetelijk groot, super avontuurlijk en gevaarlijk, maar alles is overgereguleerd en strikt. De mensen zijn er warm, hartelijk, joviaal en zonder zorgen. En toch houden ze hun buurman, dorp- of stadsgenoot strikt in de gaten, en klikken ze elk gedrag dat niet aan de oneindige reeks regeltjes voldoet. En het is zo duur als het groot is”, schrijft Willem op zijn blog. Als je ook werkt in dit land, zie je ook andere dingen. Inderdaad (te)veel regels, maar eenmaal in het systeem heb je daar geen last meer van. Wie weet is het in Nederland niet anders. De werksfeer is collegiaal en beleefd, het is je en jij, voornaam in plaats van achternaam, en positief stimulerend zonder gezeur. Soms wat onecht voor stugge Nederlandse Noorderlingen, maar prima om in te werken zolang je presteert. Tijd is rekbaar en niet zo belangrijk, efficientie is een Nederlands streven. Iedere dokter heeft zijn eigen onderneming, en streeft dus klantenbinding en -tevredenheid na. De prijs mag er dan ook zijn, een factor 5-10 hoger. Kortom, een prima ervaring maar tijd om thuis verder te gaan.

De hotelvakantie in Bali is een prima afsluiting voor 2 jaar tropen. We zijn er 7 jaar geleden al eens geweest en met 3 kids vinden we 4 plaatsen en 4 hotels prima voor 11 dagen. Niks rondreizen met het lokale openbaar vervoer. Strand, zwembad, lekker eten en drinken, tv en wifi. Zittend aan de infinity-pool stuurt Wierd zijn concept-proefschrift weg. Klaar is Kees. Morgen staan we op Schiphol.

Reacties zijn gesloten.