31 mei
2011
geschreven door Tangaroa

Een droom ten einde, of de start van weer een nieuw avontuur? Een beetje van beide. Hoe dan ook: Tangaroa is verkocht. Per 31 mei 2011 zijn we boot- en dakloos. Het komt niet als een verrassing. Vanaf het begin van onze reis is het de bedoeling. Vanaf Tahiti maken we interieurfoto’s, advertenties, handboeken, lakken het houtwerk, leggen contact met brokers, houden bezichtigingen, en is het wachten. Op die ene koper. Volgens de brokers kan het wel een jaar duren. En de botenprijzen zijn het afgelopen jaar stevig gedaald door de kredietcrisis. Kortom: lekker vooruitzicht. Want zo lang de boot niet verkocht is, kunnen we een huurhuis in Sydney niet betalen. Hoewel we ons op een huis verheugd hadden, biedt het (door)leven op de Tangaroa ook voordelen. En niet alleen voor ons…

Begin februari krijgen we een telefoontje van een van onze brokers. Of we vanmiddag kijkers kunnen ontvangen. Hij heeft zelf al afspraken staan dus we moeten zelf het verkoopverhaal houden. Godzijdank zijn we allebei thuis, zetten de kids achter de dvd’s en gaan als een dolle opruimen en poetsen. Gestressed door tijdgebrek en met drie half-gederailleerde kids aan de hand staan we op de afgesproken tijd het nog-te-pensioneren potentiële kopersduo te woord. In ons shabby cruiserskloffie, want tijd om om te kleden was er niet. We dumpen de kids bij de zeilburen en doen met de aspirant-kopers een rondje Tangaroa. De mannen de techniek, de vrouwen de cosme- en logistiek. Na afloop kijken Caro en ik elkaar aan: ‘dit wordt niks’ denken we allebei. Twee dagen later gaat de telefoon. Of ze weer langs mogen komen. Voor wat aanvullende vragen. En een bod.

Of het het real-life verhaal is geweest van een gezin dat met kinderen succesvol de halve wereld bevoer, de staat van onderhoud, het ready-to-go-anywhere karakter van Tangaroa, de handboeken, de naam van Hallberg Rassy, gewoon geluk, of een goed verkoopverhaal, wie zal het zeggen. Ineens is er een bod. We weten het nog wat op te krikken dankzij de dreiging van een andere geïnteresseerde en de voorwaarde van een verlate overdracht. Wij kunnen op Tangaroa blijven wonen, zij kunnen nog even sparen, huurders voor hun huis vinden, en hun werk opzeggen. Everybody happy.

De volgende stap is het opstellen van een Offer to Purchase. Hierin staan de voorwaarden: een keuring, proefvaart en verstagingsinspectie. We bedingen dat de keuring niet gebruikt wordt om de prijs omlaag te drukken (veiligheidsaspecten daargelaten), en een non-refundable deposit. Voorafgaand aan de keuring lopen we alles na, het staand en lopend want, afsluiters, slangenklemmen, schimmel- en roestplekjes, de bilge, etc. We ankeren voor een strandje in Middle Harbour en schrapen schroef en onderwaterschip schoon met de duikfles. Via de marina horen we welke scheepskeurder de kopers mee gaan nemen. Hij is de kopers geadviseerd door onze verkoopmakelaar, maar volgens ingewijden een manke blinde. Op de dag des oordeels varen we het droogdok van Cammeray Marina op. Voor het eerst in twee jaar gaat Tangaroa het water uit. Haar onderwaterschip heeft wat oppervlakkige en onveranderde krasjes van een hippo-botsing in de Gambia-rivier, de anoden zijn aan vernieuwing toe, het roerblad heeft wat epoxyplamuur nodig, maar over het algemeen ziet ze er nog prima uit. De afsluiter in het toilet moet vernieuwd, de schroefasafdichting heeft onderhoud nodig maar lekt niet, en het is wat vochtig onder de gootsteen. Niets nieuws en vooral niets essentieels in elk geval. De verstaging stamt uit 2006 en krijgt ook het predikaat in orde. Rest nog de proefvaart. Op een stralende zaterdag zeilen we – zonder kids – in 20 knopen wind Sydney Harbour uit, de Pacific Ocean op. Het is prachtig zeilen. We nemen de diverse systemen door en ankeren nog even. Het is een uiterst gemoedelijke middag die we afsluiten met een koud flesje Tangaroa-wijn. We proosten gezamenlijk op de verkoop van de Tangaroa. Een dag later zijn alle handtekeningen gezet. It giet oan!

Nu de import nog. De aanbetaling gebruiken we om de import belasting te betalen. Deze is gebaseerd op de waarde van het schip en komt neer op ongeveer 15%. De douane hanteert ingeval van verkoop de verkoopprijs. Als er (nog) geen sprake is van verkoop, bepaalt een onafhankelijk scheepstaxateur de waarde. De truuk hier is om de juiste taxateur te vinden voor een zo laag mogelijke taxatie. Hiervoor dient je wel alle schijn van verkoop weg te nemen. Dus verwijderen we alle advertenties van het internet en saneren we zelfs tijdelijk onze eigen website. Wanneer de taxatie letterlijk en figuurlijk met de Franse slag is gedaan, vinden we nog wat leuke aftrekposten. En zo komen we met 9% in plaats van 15% import tax weg.

Ons deel van de deal is gedaan. De spanning glijdt van ons af. Nu is het wachten op de centen. We houden de wisselkoers scherp in de gaten en hebben geluk met de  sterke Australische dollar. Al met al houden we na aftrek van import en makelaarskosten meer over dan gehoopt. We hebben 94% van de aanschaf-, investerings- en onderhoudskosten teruggekregen. Een beetje doorrekenen leert ons dat we voor slechts 11 euro per dag twee jaar lang van de Tangaroa hebben mogen genieten.

Langzaam aan dringt het door dat dit grote genieten binnenkort echt voorbij is. Voor ons. Voor de nieuwe eigenaars gaat het hopelijk beginnen. We gunnen ze het van harte. Ze staan open voor avontuur. Fair winds Tangaroa!

Reacties zijn gesloten.