11 december
2010
geschreven door Tangaroa

“Hoe gaat het nu echt met jullie daar in Sydney?”  Die vraag heb ik de laatste tijd meerdere keren langs horen komen. “Ja, tussen de regels door lezen we wel een beetje hoe het gaat. Maar vertel nou eens….. “ Het is dus tijd voor een update van alledag of zoals Opa het zou noemen “een saai stukje” dat de romantiek van het leven Down Under gelijk de das om doet. Het lijkt zowaar weer op een normaal leven, waar we, als we eerlijk zijn, nog wel wat aan moeten wennen…

Evie

Evie doet het nog steeds geweldig en doet wat een baby hoort te doen, slapen, drinken, poepen en maar heel af en toe een huiltje. We hebben niks te klagen met deze dame. Ze past zich moeiteloos aan ons ritme aan, of eigenlijk het ritme van haar grote zussen. Overdag houdt ze zich redelijk gedeisd en zodra de grote dames slapen laat Evie zich gelden. Tot een uur of 12 en dan gaat ze keurig met ons naar bed. We hebben ons inmiddels gemeld bij het Early Childhood Center, een soort consultatiebureau, en ook daar was men tevreden. Een flinke gewichtstoename en normaal zoals de meeste andere kinderen. Ook haar beide zussen werden nog even gekeurd. Lengte (90 ste percentiel), gewicht en motoriek. Er was niks raars te vinden. Dat viel ze geloof ik nogal mee want ook hier gingen we al over de tong.. Ze wonen op een boot weet je…

Het leven op de boot

We wonen, tot teleurstelling van Oma, nog steeds op de boot. Het geld is op en de huren hier niet te betalen. Er moet dus eerst weer brood op de plank, of er moet een koper komen. Dat laatste schiet nog niet zo op. Dat eerste binnenkort gelukkig wel. Wierd start vanaf Januari als orthopedic fellow waarvoor hij in verschillende ziekenhuizen zal werken. Bovendien is de locatie lang niet slecht. Onze marina ligt precies tussen alle ziekenhuizen in. Echter, hoewel de boot hetzelfde is, is het wel anders als je aan het cruisen bent of als je je boot als woning gebruikt. Het is klein en met name op regenachtige dagen is dat best lastig. Ook het feit dat we ineens buren hebben waar je rekening mee moet houden is nieuw. De meiden hebben af en toe hun leeftijdsgerelateerde uitbarstgingen en de eerste buren zijn al ergens anders gaan liggen. Gelukkig hebben we nu buren die ons wat meer lucht geven. De uitbarstingen zijn ineens ook een stuk minder lijkt het wel.

(Zwem)school en playgroups

Omdat Wierd vanaf Januari aan het werk is en Caro alleen aan de bak mag, staat het vinden van een school voor Suze en een creche voor Tamar hoog op de prioriteitenlijst. Die droom wordt ons snel door de neus geboord. Vanwege enorme wachtlijsten en dito prijzen blijven hoogopgeleide moeders hier vooral thuis, zo leren we snel. Bij ons in de buurt lijkt in eerste instantie niks mogelijk. Gelukkig vinden we uiteindelijk een dagopvang voor Suze waar ze vanaf januari twee dagen per week terecht kan. Ze is inmiddels aan het wennen (anderhalf uur per dag) en dat is ook echt nodig. Echt enthousiast is ze nog niet. Voor Tamar bestaat er zoiets als playgroups (een soort peuterspeelzaal) waar kinderen (samen met hun moeders) twee uurtjes kunnen spelen met andere kinderen. Dit is vrijwel gratis en ook wel leuk om andere moeders te leren kennen. We hebben er al meerdere in de buurt gevonden, dus ik zit binnenkort midden in de social scene. Ook zitten de dames sinds kort op zwemles. Elk in een eigen groep en ze vinden het geweldig. Hopelijk kan Suze zwemmen als we weer terug zijn en is Tamar een eind op weg.

Sinterklaas en Santa Claus

De sint heeft ook dit jaar weer de Tangaroa gevonden. Hij kwam wat vroeger dit jaar zodat Opa en Oma het feest ook nog even konden meemaken voordat ze weer naar huis vlogen. Met hulp van Greg en Leisha van Fine Gold konden we via de marifoon en middels gebons op de boot nog enigzins de indruk wekken dat hij er daadwerkelijk was. We hadden echter via de Hollandse Club gehoord dat hij op 5 december ook nog echt in levende lijve zou verschijnen. Bovendien zouden er allemaal nederlandse kindjes zijn en hun nederlandse ouders. Een mooie gelegenheid om wat nieuwe mensen te leren kennen. Dit viel wat tegen. De Sint sprak gewoon engels, de kinderen ook en van interactie was weinig sprake. De meiden vonden het daarintegen prachtig maar ook wel een beetje eng. Dat de dag ervoor Santa op bezoek was bij Suze’s school vonden ze helemaal niet raar. Zolang de bebaarde heren maar blijven doorkomen met kadootjes maakt het voor de dames niet uit: Sinte of Santa Claus.

Het sociale leven

Zoals je vroeger mensen oppikte in de kroeg doen we dat tegenwoordig in de speeltuin. Zo hebben we met Amanda en haar kinderen een speeldate in het park en hebben we een zondag gespeeld en gedineerd bij Shalome en Stefan. Elke vrijdag is hier een BBQ in de marina die steevast eindigt in een zing/gitaar sessie. Morgen hebben we een picknick op het strand met Greg en Leisha. En met Oud en Nieuw gaan we een paar dagen met de boot op pad met een grote groep mede cruisers die we nog kennen vanuit de Pacific. Zoals je het leest lijkt het misschien wel dat we hier heel druk mee zijn maar eigenlijk zijn we de meeste tijd tot nu toe bezig geweest met regeldingen.

Regeldingen

Waar zijn we dan zo druk mee? We hebben een nieuwe bolide gekocht (incl twee autostoeltjes, verzekering, registratie en  tolpas) en Evie bestaat inmiddels bijna echt (het aangeven heeft hier iets meer voeten in de aarde nl, geboorte-acte aanvragen, legilisatie daarvan en een  paspoort aanvragen bij consulaat en dan het visum nog).  Ook bestaan de bootklussen nog steeds (badkamer upgraden, diesel-opvoerpomp voor de motor, olieen stootrand en kuipbanken). Bovendien mag Wierd nu bij officieel aan het werk. Als je achteraf kijkt hoeveel uren alleen al in de voorbereiding zitten kan je je afvragen of het uit kan maargoed. De medische registratie voor vijf ziekenhuizen, het werkvisum, de beroepsaansprakelijkheidsverzekering, de bankrekening en taxfile nummer zijn binnen. Nu het salaris nog. En dan hebben we nog de promotie.

De BV draait dus op volle toeren. We raken langzaam ingeslingerd in het normale leven. Zowel mentaal als fysiek. Vandaag riep iemand nog, hee Carolien wat zie je er moe uit….  Dat zijn we ook wel een beetje. We moeten nodig op vakantie.

Reacties zijn gesloten.