28 oktober
2010
geschreven door Tangaroa

De tocht van de Tangaroa van Makkum naar Sydney is voltooid verleden tijd. De tocht van Coffs Harbour naar Sydney lijkt de laatste peuleschil van een lang verhaal zonder grote problemen. Toch gaat ook bij de Tangaroa lang niet alles altijd van een leien dakje. Sommige peuleschillen moeten niet onvermeld blijven.

Even terug naar de gebakken haai en de trossen die los gaan voor de finale. We vertrekken in de loop van de middag van Coffs naar Sydney. Het weerbeeld is prachtig: weinig wind bij vertrek en wat toenemend uit een gunstige richting in de loop van de komende 2 dagen. Mooie  gelegenheid om de dieselmotor een uitgebreide duurtest te laten ondergaan. Anderhalf uur na vertrek begint ze weer onregelmatig te lopen. Nog een uur later geeft ze het helemaal op. Sydney binnen zonder motor is geen optie. We moeten terug naar Coffs Harbour. De wind is gunstig voor Sydney, de stroom is gunstig voor Sydney maar voor Coffs Harbour zit het op zijn zachtst gezegd op dit moment zwaar tegen.

Een ding is wel duidelijk: is is iets mis met de brandstoftoevoer. Een coronair probleem, nou niet direct het stiel van een orthopeed, die je eerder een gebroken krukas of een versleten keerkoppeling toe zou vertrouwen. Maar er is nu een duidelijke verdachte: het brandstof opvoerpompje, te beschouwen als het hart van het machien, dat volgens het boekje vrijwel nooit stuk gaat. Hartinfarct. Wierd stelt de diagnose, rukt de kajuitvloer open, verwijdert deurtjes en het kajuittrapje. Ellendig ligt daar onze dappere Volvo Penta in diepe onmacht.

We beginnen bij het begin. Er staat gelukkig nog 50 liter diesel aan dek. Met een tankje op de kajuittrap, boven het niveau van de motor, hevelen we met een bypass van boven diesel naar de opvoerpomp. Het wonder geschiedt. Ze ontlucht probleemloos en slaat nu gemakkelijk aan. Dat  bewijst de diagnose. Het pompvermogen is nul, maar met zwaartekracht kan het ook. Volle kracht terug naar Coffs Harbour. In een half uur jagen we 25 liter diesel door het systeem. Dat is wel heel erg veel. Zo halen we de haven niet eens. Waar blijft die diesel? O ja, via de  retourleiding naar de tank onder in het schip. Dus fluks nog een bypass naar een leeg dieseltankje op de kajuitvloer. Dat loopt vol met  retourdiesel, kunnen we dan weer naar boven tillen en met de wet van de communicerende vaten vanuit de kuip overhevelen in de tank op de kajuittrap. De Romeinse waterwerken zijn er niets bij. Niets verder aan de orde zijnde koken we de warme prak. Het is al donker als we weer  aankomen in Coffs Harbour. Alicia van Fine Gold wacht ons op en helpt ons vastmaken.

Greg van Fine Gold, een overzeil maatje van Wierd, kreeg ooit een 12 volts fuelpump van weer een andere overzeiler in Panama. Voor het geval de opvoerpomp ooit eens stuk zou gaan. Panama, bestellen, volvo penta, moeilijk, moeilijk, lang wachten. Daarom pompje handig. Zelfs in Coffs  Harbour ben je zomaar weken verder als je een nieuw mechanisch opvoerpompje bestelt en laat monteren. Dat kan beter in Sydney. Dus gewoon recht voor zijn raap een pompje er tussen op 12 volt. De dieseltank van Greg ligt boven het niveau van de motor. Wij krijgen van hem het pompje dat hij nooit nodig zal hebben. We SMSen Jimmy onze dieselgoeroe en krijgen groen licht voor deze harttransplantatie uit zijn camper in Jordanie. Om 2 uur ‘s nachts zit het dieselpompje er in en functioneert het. Als een lullig infuusje hangt het met een paar sullige stroomdraadjes boven de motor aan een touwtje. Met het mes tussen de tanden en de schoenen onder het bloed (lees in dit geval schroevendraaier en dieselolie) kijkt Wierd tevreden naar zijn levensreddende operatie. De grote dame slaat krachtig aan en brengt ons in een lange ruk, ruim binnen de tijd, naar Sydney. Intensive care, dat wel. Ieder uur komt de dokter even kijken. Maar de motor draait  onverstoorbaar verder.

Het spijt me. Dit is een lullig verhaal waarvan opa vond dat het verteld moest worden. Als we nou de 12V fuelpump op volle zee uit de  dieselkachel hadden gesloopt was het aardig wat heldhaftiger geworden. Maar achteraf is het altijd gemakkelijk praten. Het is helaas voltooid  verleden tijd en het was gelukkig klein leed.

Reacties zijn gesloten.