24 september
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Hoewel er weinig wind voorspeld wordt besluiten we toch te vertrekken naar Vanuatu. We zeilen namelijk sinds kort weer met een deadline. Op 9 oktober landt Oma’s vliegtuig in Brisbane en we willen nog wel even langs Vanuatu en New Caledonia. We hebben niet genoeg diesel bij ons om het hele stuk (500 mijl) te motoren maar met een spinnaker kunnen we hopelijk nog wel wat vaart houden. De eerste dag valt het nog alles mee. We zeilen gewoon met vol tuig en halen de geplande 120 mijl (5 knopen gemiddeld). Het is ook nog wel comfortabel zo. In de nacht moet de motor helaas aan. Maar met de motor op de diesel-spaar-stand halen we de geplande 5 knopen en dus Vanuatu niet… Wierd en ik hebben al visioenen van dagen lang hobbelen totdat de wind weer opsteekt. De TTG van 80 uur wordt ineens oneindig en daar word ik nooit blij van.

De tweede dag blijft hetzelfde. Opa geeft toe dat hij dit vervelende rollen op de Atlantic uit zijn geheugen had verdrongen. Maar zijn blauwe plekken zijn harde werkelijkheid. Als we de spinnaker eenmaal hebben staan ligt het eigenlijk weer veel beter en halen we in ieder geval 4 knopen. Vanuatu komt weer dichterbij. Onze normale eetlust ook. Kok opa is er blij mee. De mahi mahi aan onze vislijn iets minder. Die verdwijnt namelijk in opa’s lunchpan. Elf kilo schoon aan de haak – de kop alleen al vier kilo – onze grootste vangst tot nu toe.

Om een lang verhaal kort te maken: iets later dan gepland, maar desalniettemin met evenveel vreugde arriveren we bij het krieken van de 5e dag in Port Vila, de hoofdstad van Vanuatu. Grote schoonmaak, inklaren, speeltuin, ijsjes, boodschappen, internet, kortom het normale stadsprogramma. ‘s Avonds met de dinghy uit eten naast jachtclub Yachting World. Slapen op een echt stilliggend bed, wat een luxe.

Lang niet gek dat Vanuatu. Aardige lui, niet opdringerig, en hoewel ietwat sloom toch betrouwbare werkers. We laten ons onderwaterschip (voor het eerst sinds vertrek) van waterlijn tot kiel schoonmaken door een zich aanbiedende snorkelaar en zijn daar reuze blij mee. Het resultaat mag er zijn. Onze EcoNautic onderwatercoating ziet er nog goed uit terwijl we in 14 maanden geen enkele maal het schip uit het water hebben hoeven halen. De snelheidswinst die deze actie moet opleveren kunnen we goed gebruiken bij onze trip naar Tanna, een van de zuidelijke vulkaan-eilanden van Vanuatu. Helaas is de koers niet pal voor, maar bijna pal tegen de stevige passaatwind in. Niks schommelen: hakken & stampen…

Reacties zijn gesloten.