18 september
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Manta Rays snorkelen, heuveltoppen beklimmen en niet te vergeten tot diep in de nacht gin-tonics innemen bij de Quartermoon. Er kan af en toe weer even wat zonder kinderen. Sinds opa als scheepskok annex hondenwacht annex oppascentrale is ingevlogen nemen ze het er van. Nou ja het zijn nog steeds schaarse uurtjes. Zolang Opa het presteert om in de tijd die er voor hem overblijft ook nog opa te zijn kan aan ongeveer een kwart van de wensen van de jongedames worden voldaan. Als het onverhoopt tot muiterij zou komen is dat van opa niet te verwachten. Je zou eerder denken aan Tamar (twee!) als kwade genius achter een dergelijk oproer. Zij oefent zich al dagelijks met het overboord gooien van dingen. Als ze sterk genoeg is gaat de schipper er naar alle waarschijnlijkheid achter aan.

Voor opa is de (in het jargon van de dertigers) meest uitdagende taak de oppascentrale. Challenging betekent in gewoon Nederlands: stressopwekkend, slopend, onbegonnen werk waar je een gek voor moet vinden die er toch aan begint. Dus zit opa op gezette tijden met de kleintjes aan het strand. Door de ouders voorzien van doodgriezelige attributen zoals een bodyboard dat kan wegdrijven op de ebstroom, zwembandjes die van de armpjes kunnen afglijden, legoblokjes die in het mulle zand verdwijnen als sneeuw voor de zon etcetera. Een seconde onachtzaamheid kan de grootste rampen veroorzaken. Gewoon een zandkasteel bouwen met een schepje, dat zit er niet meer in bij de aanstormende nieuwe generatie. Zonovergoten witte palmenstranden en helderblauw water, anders is hier niet. In de verste verte geen frietkraam, draaimolen, springkussen of gelateria te bekennen. Opa staat met lege handen en twee kleinkinderen aan het strand.

Krabbetjes zoeken blijkt een redelijk compromis. Maar het eind van het liedje is dat ze de beestjes verzamelen in een klein plastic emmertje. En met dat emmertje heel hard gaan schudden om te voorkomen dat ze er uit klimmen. Moet je nou als opa gaan zeggen dat dat niet lief is voor die kleine beestjes? Opa heeft er niets van gezegd. Ze zouden het niet begrijpen. Voor mijn kleinkinderen is een klein plastic bakje de normale habitat. Het bakje is nu onderweg naar Vanuatu op een knobbelige zee met de wind recht van achter. Vier dagen schudden. Ze vinden het de normaalste zaak van de wereld.

Reacties zijn gesloten.