16 september
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

We zijn op de Yasawa-eilanden want we hebben opa wat ‘bounty’ gevoel beloofd. Mooie witte stranden, helder blauw water, levend koraal, palmbomen, je kent het wel. Opa wilde er wel graag een biertje en een kopje koffie bij. Nou dat kon wel. Voor wat hoort wat. Opa dus met de twee kleine boefjes op het strand gedumpt. Wij lekker de hort op met zijn tweeen.

Eerst een mooie wandeling gemaakt onder leiding van Tuie, een uiterst vriendelijke 65-plusser op het eiland Waya. We doen dat samen met onze toekomstige Sydney-buren Mike & Sammie van de Quartemoon. Op zijn flipflops leidt Tuie ons naar de top van de heuvel voor een prachtig 360 graden uitzicht over zijn eiland. We zien onze bootjes tevreden beneden in de baai voor het koraal liggen. Tuie plukt nog wat verse citroenen en kookhout. Blijkbaar heeft onze kava hem goed gedaan. Bij terugkomst zien we een mooi zandkasteel gevuld met heremietkreeftjes en twee vrolijk spelende kinderen. En opa? Die leeft nog, maar had wel trek in een bakje koffie. Daar was hij nog niet aan toe gekomen.

Bij het bounty gevoel hoort ook een snorkel- en dinghytoer. Nu is het zowaar gelukt opa het toch niet zo koude water in te krijgen. Met het hoofd dan: snorkel op, en op de knietjes vanuit de dinghy naar het koraal kijken. Prachtig toch. De dinghy landing van opa behoeft nog wel wat training. Suze en Tamar doen daar niet zo gewichtig over, die springen zo hups de zee in voor het strand. Daar heeft opa letterlijk en figuurlijk nog wel wat moeite mee.

Het volgende bounty eiland heet Naviti. We ankeren er vlakbij Manta Ray Island. Inderdaad, je kunt er met manta roggen snorkelen. ‘s Ochtends vroeg laten we opa weer uit met kids en koffie op het strand en dinghyen wij met Mike en Sammie naar de pas waar de manta’s gespot zijn. Het stroomt er flink dus we gaan beurtelings het water in om ze te zoeken. Maar het lukt. We zwemmen herhaaldelijk achter, boven en naast een duo gracieus bewegende manta rays. Ze hebben er blijkbaar ook lol in want ze maken 360s en zwemmen op de kop gewoon weer verder. Wat een schitterende dieren en wat een unieke ervaring!

Ons laatste bounty dorpje heet Somosomo. We bieden er onze kava aan aan de vrouwelijke chief die meer dan 10 jaar geleden ook de bemanning van de Gabber welkom heette. Niet dat zij dat nog wist, maar wij vinden het wel grappig. De kava gaat er bij haar in ieder geval nog steeds goed in zo te zien. In de rondleiding die volgt worden onze blonde dames platgeknuffeld door de dorpsbewoners – jong en oud. Of we ze niet even willen uitlenen?

Helaas is dan de tijd op. De klok tikt, de buik groeit. We moeten verder. Inmiddels zijn we onderweg naar Port Vila in Vanuatu. Vijf dagen rollen op zee. Nu maar hopen dat opa dat bounty gevoel niet te letterlijk neemt en de kapitein overboord zet…

Reacties zijn gesloten.