12 juli
2010
geschreven door Tangaroa

Bora Bora, we liggen er gewoon! Precies een jaar na ons vertrek vanuit Nederland zijn we op die plek beland die voor ons in de verbeelding altijd iets magisch heeft gehad. Het feit dat we hier op eigen kracht en in ons eigen bootje naartoe zijn gezeild maakte vanmiddag wel wat in mij los toen we door de pas naar binnenvoeren. Ik weet nog dat mijn collega’s in Singapore allen een plaatje van Bora Bora als screensaver hadden. Daar moest je heen! Nou, dan doen we dat dus……….

We hebben er dus precies een jaar over gedaan. Gisteren hebben Wierd en ik onder het genot van een lang bewaard pakje kaasfondue (smaakt prima in de tropen) nog eens even teruggekeken op het afgelopen jaar. Is het nu wat we er van hebben verwacht? Hebben we de juiste beslissing genomen? Wat zouden we de volgende keer anders doen? Wie en wat missen we nu het meest? Is het nou wel of niet goed voor de kinderen? Dit en meer van dit soort vragen hebben de avond weer eens tot een ouderwets latertje gemaakt.

Over verwachtingen gesproken. Het is zoals we hadden gehoopt een superjaar geworden. We hadden het niet willen missen. Veel MVG-tjes zeg maar. Maar je gaat nu heel hard lachen als ik zeg dat we hadden verwacht meer tijd te hebben voor onszelf. Onze drie vrouwen (Suze, Tamar en Tangaroa) nemen toch meer tijd in beslag dan we van te voren hadden verwacht. In een Australische klassieker over wereldzeilen wordt zelfs afgeraden om met kinderen in onze leeftijd te vertrekken omdat het te zwaar zou zijn voor de ouders. Dit boek hadden wij echter vooraf niet gelezen. Babies prima, boven de vijf prima maar die handenbinders maken het zeilen tot een bijzaak. En dat kunnen we eigenlijk wel beamen. Wij, overigens net als de medevertrekkers met kids als de onze, roepen ook altijd dat het zeilen zelf niet de prestatie is. Het klinkt raar maar eigenlijk liggen we meestal vroeg op bed omdat we gewoon te moe zijn. Maar het is wel heerlijk dat dat ook gewoon kan. Morgen weer een dag.

En het onderhoud van die derde dame is weer van een hele andere orde. Het houdt gewoon nooit op. Om een beeld te geven hebben we de Kluslijst Tangaroa als bijlage bijgevoegd. Ervaren zeilers zullen nu misschien roepen dat dit nog niks voorstelt maar die hebben waarschijnlijk nog nooit geprobeerd te klussen met twee van die apies erbij….Toen we vertrokken hadden we het idee dat we wel zo’n beetje klaar waren maar het blijkt gewoon een on-going project. Overigens is dat bij onze mede vertrekkers zeker niet anders. Het hoort er kennelijk gewoon bij. Ik moet wel zeggen dat Wierd inmiddels een meester klusser is geworden.

Maar ook het gewone leven aan boord neemt meer tijd in beslag dan we dachten. Het afwassen gaat gewoon met de hand (en soms in zout water). Het koken op twee pitjes. Dat is dus wel even wat anders dan onze luxe keuken in Nederland. Het zelfde geldt voor het wassen van onze kleren en beddengoed. Dit gaat gewoon met de hand waarbij het water vooraf wordt gekookt in twee pannen. Een gewone was neemt daardoor een hele ochtend in beslag. We zijn dan ook niet meer zo kritisch op schoon of niet schoon. Maar volgepoept of geplast beddengoed gaat ons net te ver. Bij een tweede keer gaat er dus zeker een wasmachine mee. Volgens Wierd betekent dit dus ook een dikke alternator, schroefas- en dieselgenerator. Je moet altijd wat te wensen overhouden, nietwaar?

Maar de grootste luxe van thuis is toch wel de constante toegang tot het internet. De eerstgestelde vraag tussen medecruisers bij aankomst op een volgende plek is dan ook altijd of er ‘een netwerkje’ hangt. En dan is het hopen dat het een beetje snel is. Wij zijn soms een hele avond bezig om drie mailtjes te bekijken. Het uploaden van foto’s is helemaal iets wat je alleen wilt doen bij een goed netwerk.

Als je ons nu vraagt wat we het meeste gaan missen na deze reis, roepen we beiden “ de vrijheid”. Het gevoel met niemand rekening te hoeven houden en gewoon je anker uit te gooien, of te vertrekken wanneer je wilt is zo’n enorme luxe dat we ons wat dat betreft wel een beetje zorgen maken over onze terugkomst in de normale maatschappij. Dat zal echt wel weer wennen zijn. Dit geldt overigens ook voor de kinderen zijn we bang. Die moeten wel weer even in het gareel. Je kunt nou eenmaal niet overal zomaar je kleren uittrekken of een beetje rondhuppelen tijdens het eten. Maar ook naar die mooie plekjes, waar je alleen per boot kunt komen, gaan we heimwee krijgen. Onze top drie tot nu toe: Frans Polynesie, Las Roques (Venezuela) en San Blas (Panama). En natuurlijk ook het mooie weer waar we constant van mogen genieten zal bovenaan de heimwee lijst staan.

Wat ik niet zal missen is de constante staat van alertheid bij het toezicht op de kinderen. Dit is op een boot nou eenmaal veel belangrijker dan thuis. De gevolgen van een misstap zijn jammer genoeg veel te groot. Er is continu een van ons die daarmee belast is. Voor de kinderen zelf is dit natuurlijk helemaal niet verkeerd. De constante aanwezigheid van ons doet ze goed. Ze hebben geen slechte jeugd, in tegendeel. Het zijn twee vrolijke meiden. De lange stukken zeilen vinden ze minder leuk maar ze leren er wel van incasseren wat geen verkeerde eigenschap is. Bovendien is het in verhouding zo weinig dat we hier geen schuldgevoel over hebben. Het hoort er nou eenmaal bij en zo staan we er zelf ook in. Het blijkt geen hobby van ons. Een week achter elkaar zeilen is prima, langer vinden we eigenlijk niet leuk. Maar als je eenmaal weer op de plaats van bestemming bent, ben je alles zo weer vergeten.

Als ik dit zo nu eens lees lijkt het net alsof we er al zijn en de droom alweer voorbij is. Dit is gelukkig nog niet het geval. We mogen nog even. De Cook-eilanden, Tonga, Fiji, Nieuw Caledonië en de Australische oostkust liggen nog in het verschiet. We moeten nog wel even wat mijlen, zo’n 4000 in totaal tot Sydney, onze voorlopig laatste nautische mijlpaal.

Reacties zijn gesloten.