Archief voor juli, 2010

28 juli
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

In 1863 zet de Engelse avonturier en handelaar William Marsters voet aan wal op de atol Palmerston. In de daarop volgende 30 jaar maakt hij met zijn 3 Maori vrouwen 17 kinderen en 54 kleinkinderen. Dit afgelegen eiland is anno 2010 nog steeds onderverdeeld in 3 families, die allemaal afstammen van William. Iedereen draagt de naam Marsters, ook de aangetrouwden. Dat zijn er 67 op dit moment. Elke familie bezit precies een derde deel van het eiland, en ook de omliggende motu’s (eilandjes) zijn verdeeld. Er zijn ook 3 aparte begraafplaatsen. Er is maar 1 kerk, dat wel. Van oudsher zijn de eilanders zeer gastvrij voor zeevaarders. Dat moet ook wel, want er is geen vliegveld en geen ferry-verbinding voor aanvoer van producten. Wel stopt er een cargo-boot eens in de 6-7 maanden. Wij zijn hier een korte stop van plan, maar het gaat allemaal wat anders… (meer…)

24 juli
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

In Aitutaki hopen we op een nachtje bijslapen. Daar komt echter niet veel van. De ‘ankerbaai’ ligt vlak buiten het rif, gewoon op de oceaan. Dat betekent rollen op de deining, een fluitende zuidoostendwind in de windgenerator en witte brekers op het rif vlak voor je neus. Hoewel ons anker ons prima houdt is het ‘s nachts niet echt relaxed liggen. Met de dinghy varen we door een smalle ondiepe pas in het rif naar het eiland. De mensen zijn supervriendelijk en spreken engels met een Nieuw Zeelandse tongval. Iedereen rijdt op scooters en de menukaart staat vol engelse klassiekers als toasted cheese en bacon & eggs. Er is hier in maart nog een orkaan langs geraasd en de sporen daarvan zijn nog duidelijk zichtbaar. De 4 kerken zijn het eerst weer opgebouwd. Het geloof leeft hier sterk en zondag is een absolute rustdag. (meer…)

20 juli
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

In een flinke bries verlaten we Bora Bora voor een tocht van 4 nachten en 4 dagen. We mikken op de Cook-eilanden. We moeten weer als vanouds wennen aan de zeegang en voeren alle vier de visjes. We zijn ook weinig meer gewend: de laatste 2 maanden maakten we slechts dagtochtjes en lagen steeds lekker rustig voor anker lagen binnen het rif. Hard gaan we gelukkig wel. Een brakke nacht en dag later snakken we naar rust en we overwegen het eiland Maupelia aan te lopen. Er is een pas door het rif naar de lagune, en het schijnt er nog ongerept mooi te zijn. In een oude pilot lezen we dat het stevig kan stromen in de smalle niet-betonde pas (tot 5 knopen) maar dat je er voor 12u ‘s middags moet zijn en dat bij een stevige zuidoost passaatwind de uitgaande stroming des te sterker is. We hebben 25 knopen ZO en kunnen er pas om 16u zijn… Hoe aanlokkelijk een korte stop ook is, we besluiten op zee te blijven en door te varen naar Aitutaki, 3 nachten verder. Later horen we van Belgische medezeilers dat ze met hun catamaran nog maar net door deze pas pasten, de brekers angstaanjagend waren en ze hun beide motoren tot aan de geur van verbranding toe aan hebben moeten zetten om de tegenstroom van 5 knopen te overwinnen (en dat nog ruim voor 12u!). Na anderhalve dag hebben we ons normale zeeritme weer te pakken. Dat betekent onder andere ‘s nachts hazeslaapjes van 15-20min, omdat er dan weer even naar buiten gekeken moet worden. Dat blijkt ook in een lege oceaan als deze nog steeds nuttig. Zo treffen we een (Chinese?) grote visser op ramkoers. Wanneer we hem oproepen op kanaal 16 is het enige dat we bij herhaling horen iets als ‘port port’. We zijn elkaar dus maar bakboord-bakboord gepasseerd. Onze volgende nachtelijke escape is het vervangen van een doorgeschavielde fokkeschoot in de boom. Affijn, na 4 dagen en nachten op zee zijn we blij weer vaste wal binnen bereik te hebben. We liggen momenteel buiten het rif van Aitutaki, een van de zuidelijke Cook-eilanden, voor anker. We hebben wel weer trek in een nachtje lekker doorslapen.

15 juli
2010
geschreven door Tangaroa

We liggen dan wel voor anker in de parel van de Pacific maar Bora Bora is ook maar gewoon een eiland. Dat is wel een beetje een deceptie. In je dromen maak je van droombestemmingen vaak iets magisch maar je vergeet dan dat er ook gewoon mensen wonen, scholen zijn, gewerkt wordt net als in de rest van de wereld. We hebben in een ochtend het eiland rondgefietst en komen tot de conclusie dat het met name heel mooi moet zijn als je in je eigen hutje op palen bivakkeert in een van de resorts en je verder gewoon laat verwennen door alle luxe die hier voorhanden is. Wij liggen minstens zo mooi vlak voor de Bora Bora Yacht Club (en dat verwennen doen we op onze eigen manier….). (meer…)

12 juli
2010
geschreven door Tangaroa

Bora Bora, we liggen er gewoon! Precies een jaar na ons vertrek vanuit Nederland zijn we op die plek beland die voor ons in de verbeelding altijd iets magisch heeft gehad. Het feit dat we hier op eigen kracht en in ons eigen bootje naartoe zijn gezeild maakte vanmiddag wel wat in mij los toen we door de pas naar binnenvoeren. Ik weet nog dat mijn collega’s in Singapore allen een plaatje van Bora Bora als screensaver hadden. Daar moest je heen! Nou, dan doen we dat dus………. (meer…)

10 juli
2010
geschreven door Tangaroa

Tahaa staat bekend om haar vanille en een bezoek aan een vanilleboerderij kan dus eigenlijk niet worden overgeslagen. We combineren het met een mooie ochtendwandeling er naar toe vanuit Hameene Baai samen met de Elena. Dezelfde middag nog gaan we anker op naar een kleine motu (koraaleiland) vlak buiten de baai. De dames kunnen dan mooi naar het strand  terwijl Wierd en Adam met de Sammy (bijboot van de Elena) opnieuw naar Raiatea varen op zoek naar bootonderdelen. Met een bijboot van 15 PK is zo’n tochtje in bijna 20 minuten gepiept. De Elixir (Australiers met twee jongens in dezelfde leeftijd) is inmiddels ook gearriveerd dus het is een groot kindergebeuren op onze motu. (meer…)

8 juli
2010
geschreven door Tangaroa

Het is niet dat we er geen zin meer in hebben. In tegendeel. Maar eens komt er een eind aan dit prachtige avontuur. We moeten nou eenmaal vooruit kijken. Geheel volgens plan zullen we de Tangaroa in Australie gaan verkopen. Wierd heeft inmiddels de bureaucratie van Australie mogen ervaren in zijn fellowshiptraject. Het verkopen van een boot zal niet met minder regels gepaard gaan. Onze Australische mede-cruisers beamen dat. Vandaar dat we dus maar tijdig beginnen met dit hele traject. We willen er nog helemaal niet aan denken maar de advertentie staat inmiddels op de Australische botenbank. We hebben een Australische ex-broker annex mede-cruiser mee laten kijken. Hij was minstens zo positief over ons ‘schatje’ als wij. Nu maar kijken of de rest van de Aussies dat ook is.

5 juli
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Ook Polynesie kent zijn schaduwzijdes. In de stromende regen en striemende wind verlaten we Huahine en zetten koers naar Raiatea. Eenmaal buiten het rif van het eiland is de wind echter volledig weg, de deining en regen echter niet. Carolien ligt in het vooronder naast Tamar, die weigert te gaan slapen rond het middaguur. We zijn blij hoor met haar goed ontwikkelende driftleven, maar ietje minder had ook best gemogen. Haar huidige ‘alles gaat overboord’ passie maakt het geheel er niet eenvoudiger op. (meer…)

1 juli
2010
geschreven door Tangaroa

Er waren eens vier bootjes. Ze lagen in een baai. Een had een yoghurtmachine. De rest vond dat wel fraai……. (meer…)