15 juni
2010
geschreven door Tangaroa

Moorea ligt zo’n 20 mijl van Tahiti. Een klein tochtje varen dus. We zijn van plan om het eiland alvast wat te verkennen voordat we er volgende week met een zeilrally vanuit Tahiti weer heen zullen varen. Bovendien hangen we alweer twee weken rond in Tahiti en zijn wel weer even toe aan wat afwisseling. We varen er samen met de Elixir, de Australische kidsboat, tijdens de middagslaap heen. Moorea combineert de prachtige ruige groene bergen van de Marqueses met het rif van de Tuamotu’s dus het is deiningsloos liggen met schitterend uitzicht.

We ankeren in Cooksbaai, recht onder het huis van de Nederlandse consul die zijn mansion boven op de kliffen van deze baai bewoont. We zijn daar de volgende dag uitgenodigd om nog meer gecertificeerde kopieen te regelen voor Wierd zijn fellowship. De Australische bureaucraten zijn echt dol op stempeltjes en handtekeningen hebben we gemerkt.

We hijsen de fietskar en vouwfietsjes uit de bakskist en maken een rondrit over het 60 kilometer ronde eiland. We passeren sjieke hotelketens waaronder het Hilton met romantische bungalows op palen boven het rif. Toch is aan alles zichtbaar dat het toerisme hier te lijden heeft onder de economische malaise. Er is een magere bezettingsgraad en veel leegstand. Dit verlies van bedrijvigheid wordt nog eens versterkt door het deze week stakende overheidspersoneel. En de druilerige regen maakt het geheel er niet vrolijker op.

Er is één attractie die gelukkig blijvend populair is: het voeren van de stingrays (voor de hotelgasten). Op een zandplaat van 1 meter diepte komen de metersgrote stingrays (roggen) uit de hand eten en tegen je benen knuffelen. Het wemelt er vervolgens van de blacktip haaien die vrolijk om ons heen zwemmen, hun driehoekige vinnetjes net boven water stekend. We kunnen het geheel fantastisch zien door onze duikbrillen, Suze met haar eigen snorkelset en Tamar op de nek van papa. Wanneer we weer onderweg zijn naar Papeete om daar de laatste stadse zaken te regelen fluistert Suze ons toe dat ze die grote vissen wel heel mooi maar ook wel eng vond…

Reacties zijn gesloten.