26 juni
2010
geschreven door Tangaroa

Al een week liggen we hier. Dezelfde baai in Moorea, met elke dag hetzelfde strand, uitermate geschikt voor borrels en bbq’s en pannenkoekfeestjes met dezelfde mensen (Elena, A small Nest en nu ook weer Flash 5). Het lijkt wel of iedereen een beetje aan het uitrusten is van het harde werk in Papeete. Steigerstress noemen wij dat tegenwoordig. Want zodra je in een plaats komt waar alles voorhanden is moet je aan de bak. Hier in de baai Opunohu in Moorea is verder niks. Er is een klein winkeltje waar je, mits je de dag van te voren reserveert, verse baguettes kunt kopen en er is wat diepvriesvlees wat het prima doet op onze Cobb bbq. De dagprogramma’s worden op elkaar afgestemd. Zo hebben we al gezamelijk voetbal gekeken om half negen ’s ochtends in het Hilton. Jammer dat net uitgerekend Japan-Denemarken werd uitgezonden en er alleen kort werd overgeschakeld bij een doelpunt…. Maar goed, het was een heerlijk grote TV met heerlijk zittende stoelen. Verder zijn we nog een keer gaan kijken bij de stingrays en blacktipsharks (zie ook film beneden met dank aan Willem van de Small Nest).

Ook meenden we een ochtend met de duikers mee te gaan snorkelen op zoek naar lemonsharks die hier buiten het rif schijnen te leven, terwijl Adam (Elena) met Greg (Zuid-afrikaan op de Merlin) daar aan het duiken waren. Het was nogal ruig waardoor we besloten dat Wierd eerst alleen met Suze zou gaan snorkelen en ik samen met Tamar in de dinghy zou blijven wachten. Toen Adam en Greg boven kwamen besloot Wierd ook weer terug in de dinghy te komen. Maar eenmaal binnen was een moment van onoplettendheid genoeg om ons door een grote golf zomaar ineens te laten kapseizen. Echt niet best! Ik kwam boven aan de ene kant van de dinghy zonder kinderen in zicht. Het enige dat ik zag waren dingen die naar de bodem dreven. Wat een schrik. Je wilt je niet voorstellen wat er dan door je heen gaat. “Waar zijn de kinderen, waar zijn de kinderen” heb ik geloof ik geroepen. Wel apart hoe snel je hersenen dan werken. De opmerking van Adam van juist daarvoor dat hij nog heel veel lucht in zijn tanks had deed me meteen een beetje gerust stellen en ook het feit dat we zelf snorkelspullen hadden vormde het noodplan dat we in ieder geval snel naar de kinderen konden zoeken.

Gelukkig was dit allemaal niet nodig. Wierd bleek met Suze onder de dinghy te zitten (die hij, zo roept hij nu, ook zonder pardon zomaar naar buiten heeft getrokken). En kleine Tamar hing zichzelf vasthoudend aan de andere kant van de dinghy. Greg had haar, al voordat ik het uberhaupt gezien had al in zijn dinghy gezet. En ook Suze zat al lang en breed in zijn dinghy toen ik aan de andere kant van de dinghy kwam of voordat iemand riep dat ze er nog waren. Ik denk dat dit alles in zo’n 5 tot 10 seconden gebeurde. Het enge achteraf was dat Tamar geen zwembandjes meer om bleek te hebben. Deze moeten zijn afgegleden tijdens de kanteling. Ze hing daar dus zonder iets drijvends in de golven. Maar wel goed dat ze zich dus goed vast heeft gehouden, ons kleine matroosje.

Daar zaten ze dus met zijn vieren in de dinghy van Greg, twee huilende kinderen en twee geschrokken ouders. Al onze spullen waren uit onze boot gevallen en lagen nu op de bodem. Een tas met onze beurs (incl creditcards), snorkels, peddels, flippers en de dinghy nog op de kop….. Maar zoals gezegd, Adam had nog genoeg lucht in zijn tank en heeft in een tweede duik bijna al onze spullen weer teruggevonden. Adam wist ons toen hij weer boven kwam nog te melden dat het nu echt wemelde van de haaien onder en rond de dinghy. Alsof ze konden aanvoelen dat er iets mis was. Maar ons kreeg je er even niet meer in. Met wat mannenkracht is onze dingy ook weer rechtgetrokken en teruggesleept. De buitenboordmotor doet het inmiddels weer…..

Wierd is vanochtend nog mee geweest om te duiken op dezelfde plek met onze eigen duikgear. Alle cruisers hebben zowat hun eigen gear bij zich en als je mazzel hebt heb je bevriende cruisers met een duikcompressor (Flash 5) die je tank zo weer kunnen bijvullen. Hij heeft de grote lemonsharks (3 meter) nu van dichtbij kunnen aanschouwen. Je moet er maar niet teveel bij nadenken of deze jongens ook een lekker kinderbilletje zouden lusten……

Reacties zijn gesloten.