16 mei
2010
geschreven door Tangaroa

Zittend tussen de lolake vissers van Nuku Hiva sluit ik mentaal de indrukken van de afgelopen 8 dagen af. Vanavond hijsen we de zeilen weer voor een 3 daagse zeiltocht richting de Tuamotos, het volgende paradijs. Wat waren deze afgelopen dagen een mooie beloning voor de 22 daagse zeiltocht hierheen. Elke dag hebben we ons verwonderd over de prachtige landschappen, de enorme vriendelijkheid en tevredenheid van de mensen hier, het klimaat en het bevoorrechte gevoel om hier met je eigen bootje te liggen. Wat een paradijs op aarde! De Virgin Bay op Fatu Hiva, het eerste eiland na onze aankomst, staat beschreven als een van de mooiste ankerbaaien ter wereld. Het is een van de kleinere bewoonde eilanden en naast de yachties vind je er geen andere toeristen. Er zijn geen voorzieningen en aangezien er geen bank is, komen we de eerste vier dagen dmv ruilhandel door. De pakken zeer goedkope Closwijn uit Panama komen hier uitstekend van pas. Drank is hier niet te krijgen dus een zeer gewild product. We vullen er onze fruitvoorraad met name weer van bij. Het regent er werkelijk uit de bomen.

We eten een avond zeer royaal bij een lokale familie (oa rauwe vis in kokosmelk), we wandelen en badderen naar/in een waterval, hebben nog een bbq bij iemand thuis (in ruil voor twee pakken Clos) en vinden baguettes met kaas! Ondertussen werken we de schade van de overtocht weer een beetje weg. We wassen de was, de baard van de boot en onszelf. De boot wordt weer een beetje huis ipv van stink/rotzooihok. En we rusten uit. Na een kort weerzien met Mike en Sammie van de Quartermoon (onze medevakantiegangers op de Galapagos) besluiten we verder te varen naar Hiva Oa. We zijn namelijk nog steeds niet officieel ingeklaard en het schijnt dat de gendarmerie hier wel eens boetes wil uitdelen aan yachties die nog niet zijn ingeklaard. Geen slecht idee dus om na het weekend (dan is de boel dicht) maar weer eens te vertrekken.

Aangezien de tijd begint te dringen voordat we Fleur weer in Papeete moeten afzetten houden we er een strakke planning op na. We zullen de komende dagen zoveel mogelijk ’s nachts zeilen van eiland naar eiland zodat we de dagen maximaal kunnen benutten. We willen maximaal 1 dag op Hiva Oa blijven en aangezien de gendarmerie een openingstijd hanteert van  5 tot 9 uur ‘sochtends plannen wij een aankomst van 6 uur in de ochtend. Het schema van de dag wordt tot op het uur gepland. De taken bij aankomst zijn zelfs tot op de minuut gemanaged. Het is echt behoorlijk krap in deze kleine baai waardoor het noodzakelijk is om het hekanker voor het eerst te gebruiken (zodat iedereen minder heen en weer slingert en dus elkaar niet raakt). Geen idee hoe we dit moeten doen maar al snel komt er een vroege vogel aan met zijn bijboot om ons te helpen. Dit scheelt weer tijd! Fleur voedt de kids en zorgt voor de dagtas, Caro haalt de fietskar van onder uit de bakskist, Wierd haalt de dinghy van het voordek en monteert de buitenboordmotor. Zo lukt het ons dus, na ook nog een wandeling van een klein uur, om ons stipt op tijd te melden bij de dienstdoende politiebeamte. Klus geklaard! Nu nog even de welbekende graven van Jacques Brel en Paul Gaugain bezoeken boven op de berg, inkopen doen, het stadje bekijken, echte espresso drinken met een ijsje en weer terug naar de boot. We zijn kapot! Na enig beraad zijn we het snel eens. Nog een nachttochtje naar het volgende eiland Ua Huka zien we nu niet meer zitten. Daar gaat ons schema! Het compromis wordt een vertrek van 5 uur  de volgende ochtend. Die avond liggen we allemaal om 8 uur plat.

Pas tegen vijfen de volgende middag varen we, begeleid door dolfijnen, de kliffen binnen van het vulkanische eiland Ua Huka. Het is een prachtige aankomst, het heeft wat van het zuidwesten van Amerika. En onze ankerbaai geeft het gevoel of we binnen de Grand Canyon liggen, twee stijle oranje wanden zijn onze buren voor vannacht. Verder is er niemand…… Na een volle nacht slaap zijn we weer een een beetje bij en klaar voor de volgende dag. Ook nu zijn we weer van alles van plan. We moeten weer fruit zien te scoren, een wandeling maken op de vulkaan en aangezien hier meer paarden zijn dan bewoners (600) heb ik Suze ook nog een ritje op een paard beloofd.

Maar helaas niks van dit alles. Zodra we aan land zijn komen we erachter dat het een feestdag is. Iets met “accenssion” en “Dieu”. Pas later hebben we door dat Hemelvaartsdag ook hier een vrije dag betekent. Alles is gesloten. We wandelen wat door het dorp en vinden al snel een grote mangoboom. Fleur laat al snel zien hoe je hierin klimt en haalt de grootste mango’s eruit. We voelen ons een beetje schuldig maar een paar stappen verder staat er weer een mangoboom en weer een mangoboom en weer een mangoboom. Ondertussen stopt er een auto, we voelen ons betrapt…. Maar heel vriendelijk meldt de dame achter het stuur dat we voorzichtig moeten zijn en er niet uit moeten vallen. En of we ook niet wat pompelmoezen nodig hebben. Ze komt ze zo wel brengen. Tijdens onze wandeling voegen we ook nog wat avocado’s en uru (breadfruit) aan onze fruitvoorraad toe. Even later worden we aangesproken door Melinda, een vrouw met twee jochies in een 4×4. Of we niet even een klein tourtje naar boven op de berg willen maken. Ze nodigt ons uit om ook nog even haar huis te bekijken en plukt bij vertrek nog een grote lading pompelmoezen uit haar tuin. Bij de vraag wat ze ervoor wil hebben weigert ze elk voorstel. Het leven op dit eiland is voor haar voldoende blijft ze maar zeggen. Ik kan me er iets bij voorstellen. Op de terugweg rijdt ze nog even langs een vriendin om een grote tak bananen op te pikken. Deze kunnen we vast ook wel gebruiken. Afgeladen vol worden we weer op de kade bij onze bijboot afgezet. Ondanks deze prachtige ervaring en het aanbod om de volgende dag nog meer met haar te touren besluiten we toch om (volgens schema) nog dezelfde middag te vertrekken. Vlak voor vertrek staat er nog een man aan de kade naar ons te zwaaien. Hij houdt een pompelmoes in de hand. Jemig nog meer!!!! Het blijkt de man van de eesrte vrouw in de auto te zijn met nog een hele doos vol fruit. Hij is ons speciaal op zijn vrije dag komen zoeken. Wat een vriendelijkheid en wat een pracht van een eiland. Met weemoed varen we weg op naar onze laatste bestemming op de Marquisen, Nuku Hiva!

Tegen negenen varen we de grote baai binnen van dit hoofdeiland. Op goed geluk roepen we de Elena op en we krijgen nog antwoord ook. Ze liggen hier ook net en begeleiden ons naar een goede ankerplek. Het is toch best lastig in het pikkedonker. De laatste twee dagen van ons verblijf hier zijn we met name sociaal bezig. De Belgen van de Small Nest varen namelijk ook de volgende morgen de baai binnen. We maken een gezamelijke niet succesvolle snorkeltoer, borrelen bij ons aan boord met zelfgemaakte sangria en stokbrood met pindasaus, doen een happy hour en drinken koffie. Maar ook dat feest is nu weer voorbij. Fleur en de kids liggen al plat, Wierd is bezig met de bijboot op het voordek. Het is alweer negen uur en we moeten weg. On y va a la prochenne paradise!

Reacties zijn gesloten.