29 maart
2010
geschreven door Tangaroa

Wat heb ik een spijt van mijn opmerking naar Fleur van een paar weken geleden. “Maak je geen zorgen, wij hebben eigenlijk tot nu toe nooit gedonder met onze boot” Ze zei nog, “klop dat nu maar af!” maar volgens mij ben ik dat toen vergeten…… We liggen nog steeds in het godvergeten oord dat Pedregral (Panama) heet. De afgelopen week was toch wel zo’n beetje het dieptepunt van onze reis tot nu toe.Vlak na de aankomst hier, inmiddels een week geleden, waren we nog in de veronderstelling dat de oorzaak van het stroomprobleem gevonden was. Voor de geinteresseerden: bij het draaien van de motor verliezen we stroom in plaats van genereren. We zouden de dynamoriem even wat strakker stellen en dan zou probleem gefixt zijn. Dat was ook het geval maar na de tweede test zakte de stemming aan boord weer tot het dieptepunt. Het probleem van de negatieve stroom bleef bestaan en waren we weer terug bij af.

De volgende analyse van het inmiddels ingeschakelde thuisfront (Good Old Jimmy) was dat de nieuwe startaccu die we in Panama city hadden gekocht toch niet goed kon zijn. Maar ook na een uitgebreide (24-uurs) test bij de de leverancier (die hadden hier gelukkig ook een vestiging) blijkt ook dat hier de oorzaak niet gevonden kan worden. Een avond misere (Fleur begint zich af te vragen of we hier ooit nog vandaan komen) volgt temeer omdat we de heren van de AMP een (achterzak)boete hebben moeten betalen van 150 dollar omdat we niet wisten dat we in Panama een zgn zarpe nodig hadden voor het reizen tussen havens. Dit betreft een wet die voor cruisers op geen enkele plek openbaar getoond wordt. Maar goed, we worden mentaal steeds flexibeler en raken gewend aan het constant balanceren tussen hoop en wanhoop.

Over hoop gesproken, het wordt dan tijd voor Fleur’s natuurkunde lessen. Samen met Wierd buigt ze zich een avond over de stroomschema’s van het startpaneel. Misschien dat het euvel zich hier heeft verstopt. De conclusie na die sessie is dat het hier inderdaad in gevonden moet worden en dat de stroomkring naar de alternator (stroommaker) wordt onderbroken door het ontbreken van een stom rotlampje op het startpaneel. Een tweedaagse taxitocht door David door Caro volgt maar helaas zonder succes. De noodzakelijke lampjes zijn misschien in Panama City te vinden maar niet hier. Ik voorzie al een kindvrij tochtje samen met Fleur naar Panama city! Maar bij thuiskomst blijkt ons ook dit niet gegund en blijken de lampjes – na analyse van de inmiddels gefotografeerde en per email verstuurde stroomschema naar Jimmy – niet echt noodzakelijk om het probleem te kunnen oplossen.

Het probleem wordt nu in de alternator (dynamo) zelf gezocht. Onze Amerikaanse buurman weet nog wel een mannetje. Wierd klust de alternator eruit en in een werkplaats bezaaid met nieuwe, oude en volledig ontlede alternators wordt de diagnose gesteld: ‘regulador mal’. Wat volgt is een tocht door David op jacht naar dit vervangbare onderdeel. Niente. Ook niet in Panama City. Wat nu? Open schroeven, bijvijlen, gaatje boren, ander merk externe regulator erop, solderen, testen. Na drie soldeer-pogingen: doet het – op de testbank! Ding mee naar huis, als een kind zo blij. Eerst in euforie borrel gedronken aan boord en kindjes op bed. Daarna alternator erin gezet. Resultaat 1e poging: werkt! Resultaat 2e poging (wantrouwend als we zijn geworden): kut. In begrafenisstemming naar bed. Volgende dag boeken er weer bij, schema’s weer doorgenomen. Dames opnieuw op pad. Standaard verhaal: taxi naar de stad, boodschappen doen, en vooral: koffie bij de MacDonalds (de enige speeltuin in town), taxi terug, spelen in het zwembadje op het voorschip, en met een schepnetje alle zooi uit het water vissen die Tamar er in gooit. Om de laatste 3 Mac bezoekjes wat weg te wuiven wordt tot 2 maal toe de bus naar Boquet genomen. Wierd vervangt ondertussen een gecorrodeerd contact van de dieselstopknop. Eerste poging succes, tweede weer nihil. Uiteindelijk terug naar het mannetje: regulator van de alternator wederom kaputt. Oorzaak onbekend. Opnieuw vervangen. Getest aan boord: nul resultaat. Vol goede moe’t’ de volgende dag de alternator-to-battery-charger (Sterling) gebypassed om uit te sluiten dat het in dit apparaat zit. Nog steeds stroomverlies. Na accu, alternator, alt-batt-charger blijft dan alleen nog de bedrading en het instrumenpaneel over.

Na wat aan, uit en parallel zetten van de accu’s zien we dan eindelijk het stroomverlies in beeld op onze accumonitor. Draadje voor draadje knippen we door– volgens analyseplan Jimmy – om te zien waar het lek zit. Een hele lange dag alternerend knippen en bellen later blijkt het probleem in het voorgloeisysteem te zitten: ofwel in het relais, ofwel in de startknop. In beide gevallen blijft de motor continu voorgloeien en verliest op die manier 20-80A stroom. De oranje draad van de glowplug wordt doorgeknipt… Weg stroomverlies! We got him! Jim en Wierd zijn door het dolle heen, maar ook kapot. Dan worden de laatste testjes gedaan. Het relais blijkt in orde, de startschakelaar is het probleem. De motor is daardoor blijven steken in het voorgloeien. Om het stroomverlies van het voorgloeien te compenseren moest de alternator maximaal werken waardoor de regulator in deze hitte waarschijnlijk het loodje legde. We ontmantelen het voorgloeicircuit en sluiten de Sterling weer aan. De motor start zonder problemen. En we zien weer stroom binnenkomen! Wel 30 Amperes! Als een kind zo blij. Met een brok in de keel bellen we met Jim. Eindelijk kunnen we uit Panama weg. Om herhaling te voorkomen halen we 2 nieuwe regulators, bestelt Jim nieuwe lampjes en een startschakelaar en klust Wierd een blower achterop de alternator. We liggen nu uitgeteld op de bank. Wierd kijkt habitueel weer naar zijn accumonitor. Beide accu’s vol. Plenty Amperes. Niet te geloven. Tijd voor een borrel en een filmpje. Morgen gaan we.

Reacties zijn gesloten.