24 maart
2010
geschreven door Tangaroa

Het is zweten op alle fronten de laatste dagen. Na de gezellige verjaardag van Suze blijkt de spanning (van de accu’s en die van ons zelf) nog steeds op te spelen. Het blijft een raadsel waarom de accu’s het ene moment wel, en het andere moment niet worden opgeladen. Aan het gezicht, een “yeah baby yeah” kreet, of een harde klap ergens beneden vergezeld van een vloek kunnen Fleur en ik inmiddels meteen het spanningsniveau van de kapitein inschatten. Het ene moment heeft hij het euvel toch echt gevonden (de hele boot is al binnenste buiten gekeerd) en is de stemming euforisch aan boord. Het andere moment zitten we weer een avond in het donker (om de stroom te sparen) omdat ook deze ingeving niet juist blijkt te zijn. We hopen dan maar dat we de volgende dag tot briljante oplossingen komen…..

We liggen dus nog steeds in Panama. Na de eilandengroep van Las Perlas zijn we in anderhalf etmaal naar het kleine eilandje Jicaron (behorend bij het Nationale Park Coiba) gemotord. Het schijnt hier ongelofelijk mooi snorkelen te zijn en haast onmogelijk (tenzij je een hele volle portemonnaie hebt) om hier zonder eigen schip te komen. Ook hier worden onze zweetklieren weer geprikkeld omdat we hier eigenlijk illegaal liggen en meteen bezoek krijgen van een patrouille boot. Het accu-probleem biedt enige clementie maar we worden wel verzocht om hier vanavond weer te vertrekken. We verzekeren de heren dat we hard ons best zullen doen om dit probleem zo snel mogelijk op te lossen. Ondertussen verkennen we de onderwaterwereld en doen we weer eens een dagje strand. Na drie minuten zitten we midden in een enorme school barracuda’s en daarna zien we de grootste grouper die we ooit gezien hebben. In de namiddag doet Wierd – het is inmiddels routine geworden – wederom een poging om een briljante oplossing te vinden, kookt Fleur – is inmiddels ook routine geworden, want ze blijkt een supertalent – het avondeten en doe ik op het strand een poging om de kinderen van hun angst voor lopende schelpjes af te brengen. Via de handmarifoon check ik maar weer eens even hoe de spanning ervoor staat op de Tangaroa. “We hebben stroom!!!!” Hij klinkt nu wel heel erg overtuigd. Het euvel blijkt een slippende dynamo-riem te zijn. In combinatie met een eerder gevonden loszittend D-plus draadje op de dynamo en een kapotte startaccu lijkt het alle rare waarnemingen te verklaren. Na het eten maken we ons weer klaar voor de derde nachttocht op rij en vertrekken richting David, onze laaste Panama-haven voor ons vertrek naar de Galapagos eilanden.

Maar de volgende dag breekt het zweet ons wederom uit. De haven van David, Pedegral, ligt aan een ondiepe rivier die bij laag tij op sommige plekken gewoon droogvalt. Bij aankomst in de rivier monding zien we niets anders dan brekers. Al surfend manouvreert Fleur ons vakkundig door de branding heen. Hoewel de kaart precies overeenkomt met onze pilot blijken beide toch achterhaald door de verzanding. We lopen slechts een keer vast, maar bereiken uiteindelijk toch veilig het schattige haventje van Pedegral. We zijn de enige passanten en worden meteen voorzien van electriciteit, water en meer van dit soort luxe zaken. Fleur is in haar nopjes. “Kan ik echt douchen zolang ik wil?”

Dat douchen is hier dan ook echt een verademing. Het is hier namelijk niet te harden, zo warm is het. Het zweet drijft je de ogen uit. De nieuwe Hella fan in de achterkajuit is dan ook meteen opgehangen waardoor de nachten iets comfortabeler worden. Overdag zijn we ondanks de hitte toch behoorlijk in de weer. We zijn de laatste dingen aan het voorbereiden (200 liter diesel aan dek, verstaging controleren, oliewissel motor, blower in de motorruimte, etc) zodat we veilig aan de tocht naar de Galapagos kunnen beginnen. Vandaag hebben we nog een rustdag ingebouwd voor wat sight-seeing. Een dagje de bergen in bij Boquete, een welvarend pensionado dorp. Het regent….en het is wat chilly. Dat zijn we niet meer gewend maar zijn blij met een dagje verkoeling. Dat was ook wel even nodig want de heren van de AMP (Autoridad Maritime de Panama) hebben mij weer behoorlijk verhit en niet op die  manier. Volgens hen hebben we niet de juiste papieren omdat we in Colon een zgn Zarpe hadden moeten regelen. Om een lang verhaal kort te maken, ze willen gewoon hun zakken vullen maar dat zullen we nog wel eens zien. Het enige probleem is dat we deze heren nog wel nodig hebben ons ons uit te klaren. Morgen gaan we maar weer eens praten. Wat ons betreft vertrekken we zo snel mogelijk. Op naar hopelijk iets meer koude zeelucht voor onze poriën.

Reacties zijn gesloten.