21 februari
2010
geschreven door Tangaroa SSB radio

Waar zijn we nu toch beland? Het ziet er uit als de Big Apple met al die skyscrapers hier om de ankerplaats, maar het is ‘gewoon’ Carthagena, Colombia. Wat een schitterende stad. Het oude centrum staat vol Spaanse pleintjes en cathedralen, koffieverkopers en schoenenpoetsers. De smalle straatjes hebben overhangende balkonnetjes met fleurige bloemen. Het is schoon, relaxed, vriendelijk. Nooit gedacht dat Colombia ook zo zou zijn.

De tocht hierheen was eigenlijk een prachtige zeiltocht. We waren er anders in gegaan. Volgens goeroe Jimmy Cornell (World Cruising Routes, de ‘bijbel’ zeg maar) is dit best een lastig stukkie. ‘Experienced sailers describe their passage…as the roughest part of their voyage around the world. Many boats have been knocked down or pooped by the steep seas, while others have been lost on the coast of Colombia.’ De eerste nacht zeilen we mooi en snel langs Aruba op enkel de fok. Daarna zakt de wind weg en motorsailen we met vol tuig uitgeboomd als ‘melkmeisje’. Bij het ingaan van de 3e nacht is de windverwachting 20 tot 30 knopen dus we strijken uit voorzorg het grootzeil en gaan op de fok verder. Collega-zeilers braken hier de genuaboom van hun (nieuwe!) boot. Deze zeilvoering blijkt achteraf een goede zet. Een paar uurtjes later begint het flink te blazen. De golven volgen maar gelukkig komen ze van achter, net als de wind. Ze komen in de zwarte nacht donderend voorbijrollen, boven kajuithoogte uit. Een tegemoetkomende visser is zelfs op een halve mijl afstand soms absoluut niet zichtbaar door de deining. Spooky. Uiteindelijk surfen we op slechts een puntje fok met 9 knopen van de golven af. Doordat het schip door de straffe wind nog steeds loefgierig is en bovendien door de golven weggezet wordt, moeten we de windpilot met de hand corrigeren, ook al om klapgijpen te voorkomen. Door het gebeuk wordt Tamar wakker, Suze daarna natuurlijk ook. Ze gaan samen met Caro gedrieen achterin liggen. Een bewegende Tamar is echter niet bevorderlijk voor de slaap van Caro die na een intensieve wacht van 23u tot 02u echt toe is aan wat rust. Brak van moeheid vragen we ons af hoe we de dag gaan doorkomen als het drukke duo weer wakker is. Gelukkig werken de weergoden wat mee. De wind gaat liggen, de golven vlakken af. We varen nog steeds op het fokje, liggen als een huis en doen 6 tot 7 knopen. Suze kijkt een dvd-tje, Tamar knutselt met pen en papier. De stiften en de lijm hebben we strategisch weggeborgen. Haar grijpgrage sloophandjes zijn geen goede combi met ons inmiddels danig ingeperkte geduld. Een bakje met chipjes vlak voor aankomst blijkt een gouden zet voor de door vermoeidheid hyperactieve chica’s. In alle rust laten we ons anker vallen. Het bier gaat open. Wat een schitterende skyline met New York City achtige wolkenkrabbers. En dat in Colombia.

Reacties zijn gesloten.