7 december
2009
geschreven door Tangaroa

Opstapper ArjanDe crew van de Tangaroa is voor de Atlantische oversteek uitgebreid met broer Arjan. Hij geeft zijn ongecensureerde blik op het boordleven met zijn twee kleine nichtjes. Lees en huiver.

Hier mijn eerste reismail getiept vanuit een internet cafe-restaurant in Mindelo, op San Vincente. Voor degenen die de blog lezen was het misschien al duidelijk dat het reisschema wat anders was dan ik in eerste instantie had gedacht. Toen ik aankwam op Sal was de planning inmiddels al 3 keer aangepast. Meteen overvaren had plaats gemaakt voor een andere aanpak, met als inzet Sinterklaas aan wal.

Maar eerst moesten we van Sal naar San Vincente varen. Een nacht en halve dag varen. Een koekje dacht ik. Ik had tenslotte de golf van Biskaje al bedwongen. Nou nee. De zeegang was twee tot drie keer zo hoog als in Biskaje. Na een half uurtje had ik al zin om te liggen. Een uur later kwam de lasagna van de lunch naar buiten. Mijn wacht was van 23:00 tot 02:00. Toen ik buiten kwam dacht ik dat we in een wildwaterbaan zaten. Harde wind, en de in maanlicht gehulde wereld om de boot was groots en vervaarlijk De enige manier om te stoppen met kokhalzen was aan de lei-kant op het bankje te liggen. Om de tien minuten ging ik even omhoog om de koers te controleren en te speuren naar lichtjes aan de horizon. Dan snel weer liggen. Dat ging redelijk, totdat het kouder begon te worden en ik kleren moest halen. Toen ik dat niet langer kon uitstellen stormde ik naar binnen, moest ik mijn zwager van zijn slaapbank afsturen omdat mijn kleren achter de rugleuning zaten, en snel wat warms weggrissen. Dit alles met een mond vol speeksel en braakneigingen. Weer buiten aangekomen de rest van mijn maaginhoud in het gangboord gedumpt. Voldaan mijn broekspijpen aangeritst en de trui aangedaan, en snel weer liggen.

De volgende dag hoofdpijn, en constant aan het vechten tegen de misselijkheid. Uiteindelijk werd de deining minder toen we de baai binnenvoeren en de ankerplaats naderden. Al met al een belangrijk voorproefje van wat er komen gaat. Het eerste dat me opviel was dat de Nederlandse wereldreizigers elkaar heel goed kennen, en ook elkaars voortgang nauwlettend in de gaten houden. Dat gaat per marifoon, SSB radio, blogs, en natuurlijk het roddelcircuit. Het grootste nieuws van de laatste tijd was dat de Barbarossa midden in de nacht uit het anker was geschoten en op de rotsen was gedreven, in een wilde zeegang met brekende golven die de kuip binnen rolden. De bemanning werd in hun slaap verrast. Dankzij snel denkwerk, goede timing in de branding, en een nodige dosis geluk had de schipper de boot op de motor uit de kust kunnen trekken.

De boten met kinderen aan boord trekken begrijperlijkerwijs naar elkaar toe. Wij liggen nu in de haven met de Pjotter en de Mjolner (met streepje door de o), die samen drie kinderen mee hebben. De ouders kunnen elkaar op die manier helpen en de kinderen vinden het geweldig om met elkaar te spelen. Samen hebben ze de Gambia rivier bedwongen, en ook de rest van de reisplanning wordt gesynchroniseerd, tenminste tot en met oud en nieuw. Dan is er nog een drietal andere boten die er wat minder dicht bij zitten, maar wel allemaal ongeveer tegelijk in Paramaribo willen aankomen om oud en nieuw samen te vieren. Men refereert aan elkaar dmv de naam van de boot. Zo gaan we buurten bij de Mjolners, een reisplannings avond houden bij de Pjotters, en ben ik het nieuwe lid van de Tangaroa´s.

Gisteren was het Sinterklaas. De ochtend hadden we voor pakjes gepland. We hadden de kinderen al goed lekker gemaakt. Ik denk dat ik zwarte piet wel een keer of vijf had gezien de vorige dag, maar ja, net als de kinderen keken was die snelle jongen alweer weg. Mijn nichtje van 2 begint het net een beetje te begrijpen, alhoewel ze af en toe nog niet helemaal begreep dat stoute kinderen toch echt geen kadootjes zouden krijgen. Gelukkig had Sinterklaas zijn hand over het hart gestreken, en waren er een heleboel kadootjes. Oma had in Gambia een rugtas vol achtergelaten, en oom Arjan had ook een extra tas meegenomen.

´s Middags hadden de grote mensen een kinderfeest georganiseerd. Het begon met schminken op de Tangaroa. Daarna was er poppenkast, door mij en mijn vader. Ik had een script geschreven voor jong & oud. Een dief had de zak van Sinterklaas gestolen. De kinderen gingen er helemaal in op, vooral de bloedstollende ontknoping met controversiele twist waarbij de grenzen tussen goed & kwaad toch wat minder zwart-wit bleken te zijn dan men had gedacht. De kinderen vonden het tenminste geweldig.

Fase 2 was pannenkoeken eten op de Mjolner, en daarna een tekening maken voor Sinterklaas. Maar tijdens het tekenen was er ineens gebonk op het dak van de kajuit. Wat kon dat zijn? Een echte zwarte Piet! Hij vertelde dat Sinterklaas het te druk had in Nederland, maar dat hij zwarte Piet had gestuurd op een dolfijn om toch kadootjes te brengen. Maar zijn collega piet was de slimste niet, vertelde hij, en had de kadootjes op een  andere boot verstopt. Dus op naar de Pjotter om kadootjes te zoeken. De kinderen hadden het niet meer. Uiteindelijk uitpakken en toen was het feest afgelopen. Mijn nichtjes waren kapot dus dat betekende weer de gebruikelijke huilbuien en dreinpartijen. Ik begin er langzaam wat aan te wennen.

Maar goed, de afgelopen dagen zijn allemaal ter voorbereiding geweest van de overtocht. Morgen beginnen we met de lange tocht over de Atlantische Oceaan. ETA: twee weken. Vandaar ook dit mailtje nog even. Gek genoeg verwacht ik tijdens de overtocht meer tijd te hebben om
mailtjes te tikken. Het leven in de haven is allesbehalve relaxed. We zijn de hele dag in touw. Is het niet het organiseren van Sinterklaasfeestjes, dan is het wel inkopen doen, reparaties uitvoeren, schoonmaken, koken, en de boot vertrek klaar maken. Alles moet vastgesjord worden, water, diesel moeten bijgevuld worden, inclusief zware jerrycans rondzeulen. In de vrije tijd ben je babysit voor de hyperactieve kids die constant nieuwe manieren proberen te vinden om dure spullen kapot te maken of tenminste met pennen en viltstift te bekladden. Als ze elkaar niet in de haren vliegen tenminste. Het is toch een stuk minder relaxed dan ik had verwacht.

Verder ben ik aangesteld als hoofd visvangst. Ik ben inmiddels aan het inlezen uit ´de bijbel´, een boek over vissen op zeiljachten. De theorie zit er inmiddels aardig in, maar ik vermoed dat de praktijk wat anders gaat uitpakken. Dat heeft me er uiteraard niet van weerhouden om een aantal weddenschappen (om de eer) af te sluiten met de schippers van de andere boten. Die ik uiteraard jammerlijk ga verliezen, maar dat hoort er bij.

Ik moet weer verder. Het werk wacht…

Groeten, Arjan

Reacties zijn gesloten.