12 december
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Het is bijna 2:00 uur UTC. Gisternacht hebben we de boordklok een uurtje vooruit gezet. Aan boord is het nu 1:00 uur ‘s nachts. Op deze reis moeten we nog drie keer de klok een uur vooruit zetten om uiteindelijk uit te komen bij de lokale tijd in Suriname. We doen dat in vier stappen om de zon steeds ‘s avonds onder te laten gaan en ‘s ochtends op te laten komen op het tijdstip dat de schipper in zijn almacht heeft besloten. Alleen de zon trekt zich niets van hem aan. Die maakt dit tochtje immers iedere dag opnieuw. Een rondje om de kerk met een vaste dienstregeling.

In het spitsuur van de dag, avondeten, kinderen voorbereiden op de nachtrust, afwas en dergelijke rond 18:00 boordtijd, trok de wind plotseling aan en kwam er nog een extra klusje bij. Gennaker naar beneden, grootzeil omhoog en een andere zeilvoering. We doen nu “het melkmeisje”. Een term die mij tot nu toe onbekend was. Het komt verdacht overeen met wat we vroeger deden op de praam: voor de wind met de fokkeloet aan loef. Op luxejachten als deze van Nederlandse origine heet dat blijkbaar anders. Ik vind “het melkmeisje” naast onze fier wapperende Nederlandse vlag een prachtig eerbetoon aan het moederland. De Tangaroa schommelt nu wel veel meer. Het kraakt, het fluit, het ratelt. Mijn wacht begint over een half uur en ik ben blij met het reefje in het grootzeil. We lopen nu 6 tot 7 knopen. We zeilden 141 mijl in onze vorige 24 uur. Het zou me niet verbazen als we dat nog gaan overtreffen.

Reacties zijn gesloten.