20 november
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Opa en Oma raken ingeslingerd. De Tangaroa ruikt de oceaan. De oevers van de Gambiarivier spreiden zich in de richting van een avontuur dat lokt. Steeds zouter maar ook steeds blauwer water. Zeelucht en een soort deining die we nog kennen van Portugal. Druk is het hier nog steeds niet, maar we zijn aangekomen bij de main port van Gambia, dat is wel duidelijk. Een paar zeeschepen voor anker. Een paar patouilleboten van de Gambiaanse marine. En midden op de rivier, die hier de afmetingen van het IJsselmeer benadert, nog steeds de visserlui in hun gammele kano’s. In de bloedhitte midden op de dag in de weer met visnetjes. Kilo of vijf per dag als het goed gaat. Zes euros als je geluk hebt en het kunt slijten aan een paar langsvarende toeristen. Wat zijn wij in Nederland schaamteloos rijk.

We herkennen Banjul: in de verte gaat de veerpont. Alweer 6 dagen geleden staken we over om met een auto naar Georgetown te reizen. In porties van 40 mijl de rivier weer afgezakt. Prachtige ankerplekken. Oevers die hier en daar doen denken aan Friesland. Het is hier vlak en groen. Nu nadert de oceaan. Om ons heen springen dolfijnen. Harderwijk is er helemaal niets bij. In groepjes van soms wel vijf springen ze in een strakke choreografie rondom.

Vandaag even geankerd bij James Island. Een eilandje niet veel groter dan het vroegere Schokland, met vervallen fortificatie en verroeste kanonnen. Had heel idyllisch kunnen zijn met die grote schaduwrijke oude bomen bij het fort. Dit niet. Vroegere slavenhandel. Deprimerend, troosteloos.

Maar vanavond zijn wij omringd door een ongekende luxe. Lamin Lodge. Een weergaloos toprestaurant. Koude biertjes. Kipkluifjes met pindasaus. Friet zelfs. Wel op tijd bestellen, het bereiden kost een paar uur tijd. Carolien en Wierd zijn al weer druk met de logistiek. Water, diesel, onderhoud schip, uitklaren. Wij hangen lekker wat rond en rusten uit van het niets doen.

(Geschreven door Ger, de vader van Carolien)

Reacties zijn gesloten.