3 november
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

We zijn inmiddels drie dagen onderweg en de ergste zeeziekte van de eerste twee dagen is gelukkig voorbij. Vanochtend hebben we lekker met zijn allen binnen ontbeten. De wind is nog steeds hard en hoewel we in Afrika zijn (we varen inmiddels langs de kust van Mauretanie) is het toch best fris buiten. We klagen niet hoor, het is nog steeds een graad of twintig maar de zeilbroeken zijn aan en met name ‘s nachts mag het van ons best wat warmer.

Je zou denken dat er niet veel gebeurt tijdens een lange oversteek maar toch zijn er voldoende dingen die de dagen een beetje opkleuren. Hierbij de score van vandaag. Na twee dagen crackertjes zijn we vandaag in voor iets spectaculairders. We eten tosti’s tijdens de lunch. In Nederland misschien niet noemenswaardig maar hier op zee wordt alles anders gewaardeerd. Verder dook vanmiddig ineens een klein bootje op tussen de golven met daarin vijf zwarte mannen (ja we zijn echt in Afrika). Zijn het vluchtelingen, vissers of toch misschien piraten? We beginnen het een beetje benauwd te krijgen als ze ineens rondom onze boot beginnen te draaien. Wierd en ik bedenken ondertussen een strategie. Eerst maar zwemvesten aan (voor als we tijdens het gevecht in het water vallen). We roepen de Pjotter op, die op dat moment gelukkig in de buurt vaart, om ons in de gaten te houden. Dit doen ze nauwlettend met verrekijker in de hand en ze komen onze kant op. Met de pikhaak moeten we deze “piraten” wel van onze boot kunnen duwen. Het blijft gelukkig bij een rondje en bij nader inzien zijn het toch misschien wel vissers. Maar ja, het zou je gebeuren zeg…

Zowel de Pjotter als wij zijn blij dat we besloten hebben samen op te varen. Overigens zit er nog een hele vloot kinderboten in ons kielzog. We hebben een SSB netje opgezet (4146 kHz, doe mee) zodat we elke avond en ochtend even contact met elkaar kunnen hebben via de korte golf radio. Op die manier weten we een beetje waar iedereen zit en hoever we uit elkaar liggen en hoe het met iedereen gaat. We zullen met zijn allen de Gambiarivier gaan verkennen (als we er eindelijk zijn…)

En dan nog de exploderende melkpakken… Toen ik zojuist uit mijn bed kwam voor mijn wacht wist Wierd mij te vertellen dat de door mij gestouwde melkpakken door de hevige oceaandeining door de boot waren gesmeten en waren geexplodeerd. Leuk opruimklusje vond ie…

We zijn de 450 mijl inmiddels gepasseerd en dus over de helft. Nog drie dagen en 4 nachten. De wind is vanavond gaan liggen jammer genoeg. De motor is aan en het gemiddelde van 7 knopen kunnen we hierdoor niet meer halen. De door mij vanochtend optimistisch berekende aankomsttijd (‘s avonds in Banjul) is dus van de baan. Het wordt dus waarschijnlijk toch nog een extra nachtje op zee. Eerst dan maar weer lekker tukken…

Reacties zijn gesloten.