Archief voor november, 2009

30 november
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

We vallen van de ene in de andere attractie. We liggen voor anker bij het Kaap Verdische eiland Sal in de baai van Santa Maria. Eindelijk genieten na een stampende overtocht en de ontberingen van het zeemansleven. Koud bier, Bounty strand. Zon, zee, zaligheid. De laatste 17 mijl naar het beschutte westen van het eiland zou betekenen dat we bij donker voor anker moeten. De wind is NW en we verwachten aan de zuidkant van het eiland een rustige ligplaats. Maar de golfslag rolt om de kaap de baai in en het lijkt wel kermis. De zaterdagnacht brengen we door in een onvervalste Cake Walk zoals je die op de kermis van de opa’s en oma’s wel tegenkwam. We stampen, slingeren en gieren alle kanten uit. De wijnglazen komen uit de kast, maar we moeten ze wel stevig vasthouden. De zondagochtend aan wal maakt alles goed. Caribisch sfeertje. Terrasje. Bongo’s. Kaapverdische espresso. Broodje tonijn. Dat smaakt toch anders dan Nescafe en opgeroosterd vier dagen oud stokbrood. Carolien haalt met de jongedames oom Arjan van het vliegveld. Wierd en ik stuiven met een windje 6, een reefje, en 7 knopen het hoekje om naar Palmeira. Vanavond eten we aan wal en slapen we rustig.

28 november
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Woensdagmiddag zijn we vertrokken uit Banjul. Het is nu vrijdagavond en van de dikke 400 mijl is nu nog minder dan 100 te gaan. Onze positie is nu 15.54N 21.23W en we lopen 5 tot 6 knopen. In de verste verte dus nog steeds geen wifi dat we nodig hebben om foto’s te uploaden. Oma Rens heeft een paar foto’s mee uit Gambia op een memory stickje. Zij spoedt zich vanavond per vliegtuig naar Nederland. Vanaf hier wenst de gehele bemanning haar goede reis. De foto’s van Gambia en deze overtocht kunnen we misschien op Sal, maar ongetwijfeld op een van de Kaapverdische eilanden versturen. Dat is per radio niet mogelijk.

De gebruikelijke mindere dagen aan het begin van de reis lijken intussen bijna voorbij. Het gangboord is vandaag schoongespoeld en schoon gebleven. De lunch en de avondmaaltijd zitten er nog in. Maar de schippper vindt het nog steeds niet echt heerlijk om binnen te zitten. Opa heeft nergens last van, en zit dus dit stukje te typen. Morgenvroeg hopen we land te zien. Vooralsnog zien we een als met een passer getrokken horizon. Alleen wij en het water. De jongedames zijn al in dromenland. Het buikje vol met opa’s pasta bolognaise. Moe maar voldaan van de klim- en klauterpartijen in de kuip en de kajuit vanavond. Vivaldi en een ondergaande zon op de achtergrond. Het kon slechter…

24 november
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Pappa’s navigatiehoek is natuurlijk “the place to be” als je wat uitgekeken raakt op de puzzeltjes, kleurboeken, klei en kleurstiften. Streng verboden toegang en nog grotere zonde dan op het gangboord komen zonder zwemvest. In het bijzonder is daar de verlokking van SSB zender en de marifoon om nog maar niet te spreken van de radio CD speler. Daar gaan de kinderliedjes in. Er is zwaar gezondigd. Drie CD’s tegelijk er in, dat trok het mechaniekje niet. Klusje voor opa! Aan boord wordt de vis duur betaald. Hij heeft vroeger wel eens wat in horloges zitten prutsen, laat hem maar eens wat doen voor de kost. Doorgaans heeft opa wel een gelukkige hand met dit soort pielklusjes. Het ding eerst gedeeltelijk, toen helemaal uit en in elkaar. Opa is met pensioen. Tijd zat toch? Om een kort verhaal lang te maken. Drie keer gedemonteerd, drie keer in elkaar. Resultaat: noppes. Dus met Alex naar Serekunda voor een nieuwe JVC autoradio CD speler en als het kan met MP3 speler. Alex is 18 en ook werkloos zoals 40% van de bevolking hier. Maar hij spreekt goed engels en is absoluut niet dom. Hij verdient het schoolgeld voor zijn broertje met het rondleiden van toeristen. Hij kan bijna alles. “Are you good at bargaining?” vroeg ik. “Sure”. Wij liepen het zandpad (van ongeveer een kilometer) op tot een taxi passeerde. Alex discussieerde wat met de chauffeur en wilde gratis mee tot het eind van het pad. Ik kon de discussie niet volgen maar ik begreep dat de aanwezigheid van een blanke toerist een en ander wat ingewikkeld maakte. Maar het lukte hem toch en we stapten in. Goed gedrag moet beloond vind ik. “Probeer maar een goede deal te maken voor een rit naar Serekunda”. Kwam ook voor elkaar. Heen en terug. Chauffeur op ons laten wachten: geen probleem. Het eind van het liedje: kinderliedjes. Zelfs de DVD van K3 is nu speelbaar. Koreaans of Chinees machientje, dat wel. Maar een hoop techniek voor je centen en in Nederland voor een dergelijk bedrag niet te koop. Het resultaat van de bargaining hebben we samen gedeeld. Broertje kan weer een tijdje naar school. Alex is gewoon een leuke jongen. Geinteresserd, zorgzaam, zorgvuldig. Die redden het ook zonder school.

(Geschreven door Ger, de vader van Carolien)

20 november
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Opa en Oma raken ingeslingerd. De Tangaroa ruikt de oceaan. De oevers van de Gambiarivier spreiden zich in de richting van een avontuur dat lokt. Steeds zouter maar ook steeds blauwer water. Zeelucht en een soort deining die we nog kennen van Portugal. Druk is het hier nog steeds niet, maar we zijn aangekomen bij de main port van Gambia, dat is wel duidelijk. Een paar zeeschepen voor anker. Een paar patouilleboten van de Gambiaanse marine. En midden op de rivier, die hier de afmetingen van het IJsselmeer benadert, nog steeds de visserlui in hun gammele kano’s. In de bloedhitte midden op de dag in de weer met visnetjes. Kilo of vijf per dag als het goed gaat. Zes euros als je geluk hebt en het kunt slijten aan een paar langsvarende toeristen. Wat zijn wij in Nederland schaamteloos rijk.

We herkennen Banjul: in de verte gaat de veerpont. Alweer 6 dagen geleden staken we over om met een auto naar Georgetown te reizen. In porties van 40 mijl de rivier weer afgezakt. Prachtige ankerplekken. Oevers die hier en daar doen denken aan Friesland. Het is hier vlak en groen. Nu nadert de oceaan. Om ons heen springen dolfijnen. Harderwijk is er helemaal niets bij. In groepjes van soms wel vijf springen ze in een strakke choreografie rondom.

Vandaag even geankerd bij James Island. Een eilandje niet veel groter dan het vroegere Schokland, met vervallen fortificatie en verroeste kanonnen. Had heel idyllisch kunnen zijn met die grote schaduwrijke oude bomen bij het fort. Dit niet. Vroegere slavenhandel. Deprimerend, troosteloos.

Maar vanavond zijn wij omringd door een ongekende luxe. Lamin Lodge. Een weergaloos toprestaurant. Koude biertjes. Kipkluifjes met pindasaus. Friet zelfs. Wel op tijd bestellen, het bereiden kost een paar uur tijd. Carolien en Wierd zijn al weer druk met de logistiek. Water, diesel, onderhoud schip, uitklaren. Wij hangen lekker wat rond en rusten uit van het niets doen.

(Geschreven door Ger, de vader van Carolien)

15 november
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Boem! De diepte was steeds 8m maar ineens hobbelen we met een knal over iets hards. Het klinkt niet als steen, niet als metaal, maar het is iets massiefs. Dan varen we weer. Het is nog steeds 8m diep. We zijn er blijkbaar al overheen. Wat was het? Met Seb en Jeroen discussieren we over de marifoon over de oorzaak: een zandbank, een wrak, of toch een hippo? Hippo, ofwel hippopotamus, ofwel nijlpaard. Die leven hier namelijk, net als krokodillen en chimpansees. We spotten er vier, en zien samen een kleine krokodil. Aapjes zien we slingeren in de bomen naast ons. En het stikt van de vogels. Maar het echte uitbundige wildlife laat zich pas na zonsondergang zien: muggen, vliegjes, torretjes, sprinkhanen en zelfs vuurvliegjes. ‘s Avonds zitten we daarom veilig onder ons muskietennet van de spaarzame koelte te genieten, ingesmeerd met DEET en met de Malarone malaria-tabletten als toetje. We kijken hier bij Baboon-eiland uit op een stralende sterrenhemel en luisteren naar de proest van een hippo en de oerwoudgeluiden van krekels, vogels en apen.

Ger en Rens, de ouders van Carolien, vinden het prachtig. Ze zijn hier voor een korte vakantie annex cultuurshock, en Ger gaat straks mee over de atlantische oceaan. We pikken ze breed glimlachend op bij Georgetown. Ze zijn allervriendelijkst ontvangen in The Gambia. Wat wil je ook als je de mannetjes op 1 dag wat maandsalarissen toeschuift. Maar geld speelt geen rol voor een heer van stand zegt Ger. De entertainer van hun hotel in Banjul heeft een vriend met een rijbewijs en die wel weer een zwager met een auto. Bij de ferry blijkt die ingehuurde local experience onmisbaar en verdwijnt de file als sneeuw voor de zon. De kredietcrisis in Gambia schijnt nu goeddeels opgelost te zijn volgens Ger. Want ook de pompbaas, de bandenpompers, de parkeerwachters en de stoplichtbedieners hebben vrienden, broers, zwagers, etc…

Wij hebben in ieder geval weer verse groente en fruit, dropjes, banketstaaf, tijdschriften, diesel- en waterfilters en bovenal een hoop gezelligheid (en oppas!).

10 november
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

Een stralende sterrenhemel, vier ankerlichtjes en verder helemaal niks, niets, noppes. We liggen in Bintang Creek, een zijtak van de Gambia-rivier. De kreek doet zijn naam eer aan want we drinken er biertjes (geen Bintang, wel Superbock) vanwege de eerste ‘poop on the potty’ van Rogan aan boord van de Atmosphere uit Canada. Eergisteren vierden we een ander feestje: de 50e verjaardag van Jan-Bart van de Victory. Verkleed als Abraham, compleet met wc-papier-baard, een drietand en een tamboerijn, luisteren we zijn verjaardag op en maken daarna de onderweg gevangen barracuda, dorade en bonito soldaat. De volgende dag neemt een lokale visser ons op sleeptouw. We vangen dorade, butterfish, shine-nose, een krab, een stingray en zowaar een giftige slang die door onze gids met de machete letterlijk een kopje kleiner wordt gemaakt. De dames gaan ondertussen met de kids naar de dierentuin en de krokodillen-farm. Tot slot gaan we met het lokale vervoer naar de markt. Het is een hele toer om wat verse groente en fruit te bemachtigen maar het is geweldig om echt in Afrika te zijn: het ruikt ernaar (houtvuurtjes), het klinkt ernaar (Youssou ‘n Dour & Reggae) en het voelt ernaar (35 graden en een verzengende zon). Het dorp loopt uit als onze – toch behoorlijk gebruinde – ‘witte’ kindjes langskomen. Suus krijgt met een handkus een huwelijksaanzoek van een van de donkere boys en Tamar wordt vrolijk toegelachen en het liefst even aangeraakt. ‘Gambia: the smiling coast’ – we kunnen er ons wel in vinden!

6 november
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

We hebben zojuist met Suus en Tamar de vuurspuwer met Afrikaanse drums en wiegende vrouwenheupen gezien in een hutje tussen de mangroven van de Gambia rivier. Kortom: we zijn er! Na 7 nachten en 6 dagen op zee zitten we in een totaal andere wereld. Vanmorgen om 9u ankerden we bij de vervallen haven van Banjul om het inklaringsproces rond te maken. Met hulp van de Zilvermeeuw, een andere Nederlandse boot die hier al een aantal dagen is, kon dit razend efficient worden afgewerkt. Het duurde slechts 2 ipv 4 uur. We hebben nu een heuse handgeschreven river-permit! Na een korte koffie- en bierbreak met collega vertrekkers-met-kids Pjotter, Atmosphere en ook de Victory volgde een Livingstone-achtige puzzeltocht (volgens de digitale kaart voeren we over land) over een zijtak van de Gambia-rivier naar Lamin Lodge. Voor de liefhebbers: het is te google-mappen (Lamin Creek). De Lamin Lodge is overigens niet meer dan een houten ‘shack’ zonder electriciteit of stromend water. Wel zijn er kaarsen, vriendelijke locals, kip met pindasaus en patatjes, en een heuse ‘Gambian Stevie Wonder’ die ons met niet meer dan een acapella tokkeldoos in Afrikaanse sferen brengt. Een perfecte afsluiting van een week zee. En een prachtige start van de tocht die we de komende 2 weken, samen met de ouders van Carolien, over de Gambia-rivier zullen maken. Nu eerst maar eens een nacht ‘dienstloos’ doorslapen. We hebben het wel verdiend.

5 november
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

De vijfde dag. Vanmorgen wakker geworden met een vers ovenbroodje en een glaasje jus. De zee is kalm, er staat een licht NE briesje, het zonnetje schijnt, het is een graadje of 25. In boxershort, zwemvest en life-line zetten we de gennaker op en zo kabbelen we kalm met een knoop of 4 over de Atlantic. De meisjes spelen gezellig in de ‘box’ in de kajuit, totdat de territoriumdrang en het temperament van Suze weer eens ten koste gaan van kleine Tamar en er weer pedagogisch ingegrepen moet worden… Ook die dingen hebben net als thuis hun ritme. Een wentelteefjes-lunch maakt alles weer goed. Er is tijd om de naar melk stinkende vloerbedekking stevig te schrobben met groene zeep en water (leve de watermaker!). Veel mag het niet baten… Suus en Tamar vinden de emmer wel prachtig om in te badderen. Na een marifoon-babbel met de Pjotter borrelen we ‘s middags met vers gemaakte popcorn. Als we starten met ons avondmaal roept Caro ineens ‘beet!’ De vanmiddag voor het eerst uitgeworpen hengel staat krom. Ik haal onze (eerste!) prooi binnen: het blijkt een kleine tonijn, een bonito te zijn. Wat een prachtbeest. Bijna 2 kg. ‘Mag ik hem aaien?’ Tuurlijk Suus. ‘Nog een keer?’ Tuurlijk Suus. Om een lang verhaal kort te maken: deze stevige rode jongen ligt inmiddels gefileerd in onze koelkast te wachten om lekker verorberd te worden. Het was een mooie, ‘muy bonito’ dag. Nog 187 mijl naar Banjul.

3 november
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

We zijn inmiddels drie dagen onderweg en de ergste zeeziekte van de eerste twee dagen is gelukkig voorbij. Vanochtend hebben we lekker met zijn allen binnen ontbeten. De wind is nog steeds hard en hoewel we in Afrika zijn (we varen inmiddels langs de kust van Mauretanie) is het toch best fris buiten. We klagen niet hoor, het is nog steeds een graad of twintig maar de zeilbroeken zijn aan en met name ‘s nachts mag het van ons best wat warmer.

Je zou denken dat er niet veel gebeurt tijdens een lange oversteek maar toch zijn er voldoende dingen die de dagen een beetje opkleuren. Hierbij de score van vandaag. Na twee dagen crackertjes zijn we vandaag in voor iets spectaculairders. We eten tosti’s tijdens de lunch. In Nederland misschien niet noemenswaardig maar hier op zee wordt alles anders gewaardeerd. Verder dook vanmiddig ineens een klein bootje op tussen de golven met daarin vijf zwarte mannen (ja we zijn echt in Afrika). Zijn het vluchtelingen, vissers of toch misschien piraten? We beginnen het een beetje benauwd te krijgen als ze ineens rondom onze boot beginnen te draaien. Wierd en ik bedenken ondertussen een strategie. Eerst maar zwemvesten aan (voor als we tijdens het gevecht in het water vallen). We roepen de Pjotter op, die op dat moment gelukkig in de buurt vaart, om ons in de gaten te houden. Dit doen ze nauwlettend met verrekijker in de hand en ze komen onze kant op. Met de pikhaak moeten we deze “piraten” wel van onze boot kunnen duwen. Het blijft gelukkig bij een rondje en bij nader inzien zijn het toch misschien wel vissers. Maar ja, het zou je gebeuren zeg…

Zowel de Pjotter als wij zijn blij dat we besloten hebben samen op te varen. Overigens zit er nog een hele vloot kinderboten in ons kielzog. We hebben een SSB netje opgezet (4146 kHz, doe mee) zodat we elke avond en ochtend even contact met elkaar kunnen hebben via de korte golf radio. Op die manier weten we een beetje waar iedereen zit en hoever we uit elkaar liggen en hoe het met iedereen gaat. We zullen met zijn allen de Gambiarivier gaan verkennen (als we er eindelijk zijn…)

En dan nog de exploderende melkpakken… Toen ik zojuist uit mijn bed kwam voor mijn wacht wist Wierd mij te vertellen dat de door mij gestouwde melkpakken door de hevige oceaandeining door de boot waren gesmeten en waren geexplodeerd. Leuk opruimklusje vond ie…

We zijn de 450 mijl inmiddels gepasseerd en dus over de helft. Nog drie dagen en 4 nachten. De wind is vanavond gaan liggen jammer genoeg. De motor is aan en het gemiddelde van 7 knopen kunnen we hierdoor niet meer halen. De door mij vanochtend optimistisch berekende aankomsttijd (‘s avonds in Banjul) is dus van de baan. Het wordt dus waarschijnlijk toch nog een extra nachtje op zee. Eerst dan maar weer lekker tukken…

1 november
2009
geschreven door Tangaroa SSB radio

We zijn nu 2 nachten en een dag onderweg richting Gambia. Het waait zo’n 5-6 Bf uit het NE en we lopen hard, 6 soms 7 knopen, op een gereefd grootzeil en een puntje fok in het volle maanlicht. Volgens het weerbericht is de deining ‘moderate to rough’ en het voelt alsof we een rally naar Dakar maken waarbij de duinen vervangen zijn door golven. De vissen zijn ruim gevoerd vandaag, alleen Suze is niet zo scheutig, die geniet al zwaaiend met haar armpjes van haar nieuwe K3-dvd die we haar gaven aan het begin van de trip. We varen samen op met de Pjotter, een Breehorn 37. Ook daar is Suze’s leeftijdsgenootje Emma de bikkel met weinig last. We zullen vanzelf wel wennen, we gaan in ieder geval mooi rap naar onze bestemming. Onze huidige positie is 24.27.8 N, 17.05.1 W. Nog 592 mijl te gaan naar waypoint Dakar, dan nog 100 naar Banjul.