12 oktober
2009
geschreven door Tangaroa

Marokkaanse Waterman‘Kom snel, kom snel!’ Het is 03 uur in de nacht, pikkedonker. Het waait windje 7 en de zee is er ook naar. Caro draait haar wacht en ik lig met zeilpak en zwemvest te slapen in de kajuit. In een wip sta ik buiten, de zeilen klapperen en het grootzeil staat bak op de bulletalie. ‘Ik zag een walvis!’ roept Caro, ’30 meter voor ons; ik kon nog net wijken!’ Ik kijk rond maar zie behalve een klotsende zee geen walvis meer. Was ie er wel, is ie weg? Wat als we hem geraakt hadden? Kan ons schip dat hebben? Ja, zeg ik maar tegen Caro, dat kan ons schip best hebben. Blij dat ik geen walvis meer zie… Caro is klaarwakker. Ze twijfelt of ze het wel goed gezien heeft. We zijn eigenlijk allebei misselijk van moeheid. Met zo’n zee slaap je slecht en overdag zit bijslapen er vanwege de kids niet in. En er is ook zoveel gebeurd…

De afgelopen dagen hebben we in een tweetal nachttochten Marokko ‘even’ gedaan. We stopten in Rabat, El Jadida en Essaouira en maken nu de oversteek naar Lanzarote, een van de Canarische Eilanden. Normaal gesproken is het advies om vanuit Portugal naar Madeira over te steken, een trip van zo’n 550 mijl zonder tussenstops. Van daaruit is het dan nog 300 mijl naar de Canaries. Het alternatief is een route langs de Atlantische kust van Marokko, met als voordeel dat dit in een aantal dag- en nachttochten gedaan kan worden. Aantrekkelijk als je zoals wij met kleine kinderen vaart, of als je wat van dit bijzondere land wilt zien natuurlijk.

Rabat, of eigenlijk Sale, heeft een gloednieuwe marina net stroomopwaarts van de Bou Regreg rivier. In de Imray pilot is de rivier nogal ondiep en dus onbegaanbaar, maar wij troffen niet minder dan 3,5m water onder de kiel aan. Overigens komt een pilot-zodiak je verwelkomen en begeleiden na melding op VHF 10. Dan volgt een lange staande receptie met achtereenvolgens de dokter (mondlap), politie (wapens?), douane en de havenmeester. En inderdaad: ook 4 formulieren. Overigens herhaalt dit circus zich bij het uitklaren weer. Uiterst vriendelijk, zij het soms met wat Maroccan-style baksheesh (‘do you have a present for me, sir?). De bereidwilligheid is er zeker, en aan de zeilkennis wordt hard gewerkt (de pilots wijzen ruim buiten de havenmonden steeds naar bakboord maar ik moet toch echt stuurboord uit om de zeilen te kunnen hijsen). Niettemin is de marina ruim opgezet, voorzien van restaurantjes en natuurlijk diesel, water, electriek, wasmachines en wifi. De oude traditionele medina van Sale ligt op loopafstand en de meer moderne medina van Rabat is via een dinghy-taxi goed bereikbaar. In Sale zien we veel hoofddoekjes en in Rabat blote schouders en mobieltjes, mooi gezicht.

El Jadida, een echte vissershaven, ligt een windstille nachttocht verder. De hele nacht zijn we druk met alle vissers; het radarscherm lijkt wel een sterrenhemel.  Bij het binnenvaren van de haven zien we mannen met flippers in een tractorband: ook dit zijn vissers. Overal liggen visnetten en kleine roeibootjes. Ook hier weer het nodige papierwerk om in te klaren. Samen met de Waterman verkennen we het oude Portugese fort met bijbehorende cisternen. In de medina kopen we vers stokbrood, fruit, groenten en olijven. Ondanks een grote koeiekop als teken van versheid laten we het vlees toch maar voor wat het is. Als na een strandmiddag ’s avonds de temperatuur wat is gedaald komt het leven op straat weer op gang en genieten we van een heerlijke lamstajine in een lokaal restaurant. Onder de tafel nippen we stiekum van ons meegebrachte biertje.

Onze laatste stop in Marokko is Essaouira, vooral bij Franse kunstenaars populair. Het is een toeristisch vissersdorpje met de bekende tapijt- en leren tassen winkeltjes en heel veel restaurantjes maar het heeft een heerlijk ontspannen sfeertje. De haven wordt door de zelf-benoemde bootboys lukraak volgelegd tot 5 breed, onafhankelijk van scheepslengte of gewicht. Met lange lijnen proberen we het slingeren wat te dempen… Op het strand vieren we de 8e verjaardag van Silke van de Waterman. ’s Avonds heeft ze een gezellige verassing: we gaan Franse stijl uit eten, met wijn! Okee, het zit in een koffiekopje, maar a la! ‘More coffee, sir?’ Silke en Lotte vechten om Tamar, want die is nog lief om op schoot te hebben. Silke’s mening over Suze is toch anders. Ze luistert niet altijd, dus zo’n zusje hoeft ze toch niet meer meldt zij haar ouders. Gelukkig is het wederzijds speelplezier ’s avonds laat weer helemaal terug…

Omdat er – eindelijk – wind voorspeld wordt, houdt ons korte bezoek aan Marokko hier op. Gelukkig hebben we het binnenland al eens kunnen zien op onze fietsen, anders zouden we zeker een trip naar Marakesh, het Atlas-gebergte of de Sahara hebben ondernomen (zie Elena en Pjotter). Met 2 riffen in het grootzeil maken we los richting de Canarische Eilanden, 235 mijl verder. Wind is er zeker, en meer!

Reacties zijn gesloten.