20 september
2009
geschreven door Tangaroa

Suze kijkt dolfijnen“Bom dia, I’d like to pay for two nights, because we are leaving tomorrow.’ ‘Are you sure?’ zegt de havenmeester in Peniche. ‘Have you seen the weather forecast? The waves are going to be 3 meters high and the wind is blowing over 25 knots!’ Hij laat ons de weerkaartjes en voorspelling van windguru zien. Die is niet anders dan onze informatie. De wind komt mooi uit het Noorden, precies de goede kant op dus. We willen nu wel eens zonder de motor varen. Hij vertelt ons dat andere boten juist wat langer blijven liggen door deze voorspelling. Maar als we vragen welke boten dat zijn dan heeft ie het over een Spaanse en een Franse. Spaanse boten zijn niets gewend en dat Franse bootje lijkt meer op een tobbe dan een boot dus daar kunnen we ons iets bij voorstellen. We laten ons niet afschrikken door zijn advies. We willen vroeg vertrekken zodat de meiden dan nog wat kunnen slapen. Bovendien kunnen we ons dan volledig concentreren op een goede afvaart.

0600-0700u

De volgende morgen gaat om 6u de wekker. Wierd stapt als eerste uit bed. Ik moet eerst even rustig wakker worden. Suze ligt nog rustig naast mij te slapen. Ze mag altijd bij ons in bed slapen als we vroeg vertrekken. Normaal slaapt ze samen met Tamar in haar tentje voor in de punt die we kunnen afsluiten met een rits. Omdat ze redelijk gevoelig is voor zeeziekte moet ze zelf snel naar buiten kunnen vinden we anders spuugt ze zo haar bed onder. Bovendien ligt het achterin wat stabieler. Als ik ook weer een beetje op deze wereld ben doe ik snel mijn kleren aan en vergezel Wierd in de kajuit. Hij heeft inmiddels al een broodje klaar en thee gezet. Ook zit er alweer heet water in de thermoskan voor onderweg. ‘Zullen we nog koffie zetten?’ vraagt ie me. Met een ruige tocht voor de boeg lijkt me dat overbodig. Koffie smaakt dan meestal niet. De crackers moeten wel voorhanden zijn want meestal is dat het enige dat er tijdens zo’n tocht verorberd wordt.

0700-0800u

Om stipt 5 voor 7 loop ik naar het havenkantoor. Dat gaat om 7u open. Ik lever onze sleutel in en krijg 30 euro borg terug. Als ik terug kom op de boot staat Suze ineens aangekleed in de kuip. Dit was niet de bedoeling… Hmmm, nou ja, zwemvest aan en vast in de stoel dan maar. We liggen aan lagerwal en drie dik dus het vertrek neemt meer tijd dan gepland. Eerst moet de eerste boot weg en dat gaat gelukkig goed. Dan onze buren die dankzij een wakkere Wierd nog net op tijd hun springlijn losgooien. Nu wij nog. Omdat er vlak voor ons twee boten liggen vergt dit wat voorbereiding. Onze Finse voor-buurman neemt onze voorlijn en kan zo onze kop wat door de wind trekken met hulp van de onze achterspring. Zonder boegschroef lukt dit niet alleen op onze eigen (motor)kracht. Suze blijft tijdens deze maneuvre keurig zonder morren vast in haar stoel zitten en om kwart voor acht varen we de haven uit.

0800-0900u

Op het moment dat we discussieren over het zetten van een rif (kleiner maken van het zeil) laat Tamar zich ook al weer horen. Suze blij, wij niet… Omdat we nog bezig zijn met het hijsen van de zeilen laten we haar nog even liggen. Als deze eenmaal staan ga ik naar binnen, verwissel al hobbelend de luier en kleed haar aan. Snel weer naar buiten met twee crackers in de hand. Inmiddels is de ervaring dat we hier beter mee kunnen beginnen dan de gebruikelijke fles pap. Die valt meestal niet zo goed. Op het moment dat we de pieren uit varen, zijn we klaar voor de grote golven en bakken met wind maar niks van dit alles. Het zeil ligt te klapperen en met niet meer dan 3 knopen p/u gaan we vooruit. Op deze manier gaat dit dagtochtje meer dan 15 uren duren. Toch maar de motor bijzetten dan weer?

0900-1000u

“Kijk Suze, dolfijnen!” Wauw, een hele school van deze prachtige dieren duikt op naast onze boot. Suze wordt wild. Het hele uur wijken ze niet van onze zijde. Tamar is iets minder enthousiast. Ze is een beetje hangerig en dat is meestal een voorbode van niet veel goeds. Even later zitten de crackerresten op haar en mijn jas. De duim gaat in de mond. Er is dan maar één remedie, het bed weer in. Zodra ze ligt, slaapt ze.

1000-1100u

De dolfijnen zijn er nog steeds. Suze heeft het inmiddels ook wel gezien en wil ook graag naar haar bed. Even later zitten we samen in de kuip. De wind begint aan te trekken. We lopen inmiddels 6 knopen. De motor kan eigenlijk wel weer uit. Maar we zijn bang dat de dames dan weer wakker worden. We zitten net zo lekker rustig te genieten van de wind, de golven en elkaar. We kletsen wat, eten een cracker en proberen de dolfijnen op foto en film vast te leggen. Wierd dut nog wat, al liggend in de kuip, ik houd wacht. Het is best lastig om de talloze vissersvlaggetjes, die af en toe tussen de golven opduiken, te ontwijken. Een visnet in de schroef is niet het soort ervaring waar we op zitten te wachten. We varen inmiddels een voordewindse koers met het grootzeil naar de ene kant vast op een bulletalie en de fok naar de andere kant op de boom.

1100-1200u

Het gaat steeds harder waaien. De motor staat nog steeds aan maar met een snelheid van 7 knopen slaat dit natuurlijk nergens op. We wagen het erop. Het blijft rustig voorin… We delen een cola en eten nog maar een cracker.

1200-1300u

De “muis”, alias Tamar, wordt wakker. Vrolijk als altijd. We proberen het weer met een cracker. Even later laat ook Suze weer van zich horen. De dames willen een sprookje en even later schalt Roodkapje door de luidsprekers in de kuip.

1300-1400u

We naderen Cabo Roca, het meest westelijke stukje Europa, een mijlpaal dus. We stuiven er voorbij. Af en toe surfen we echt van de golven. Het gaat nu ook echt harder waaien. We besluiten nu ook de stuurautomaat uit te zetten en verder op de hand te sturen omdat we bang zijn dat er anders teveel kracht op staat. Eigenlijk hebben we nu teveel zeil op staan. Met de voorspelling dat het in de middag nog harder gaat waaien veranderen we de zeilvoering. We rollen de fok in en gaan verder op het grootzeil alleen.

1400-1500u

De volgende kaap, Cabo Raso doemt op. Suze vermaakt zich inmiddels met het zandkasteel op dvd in de kuip. Tamar doet nog een middagdutje.

1500-1600u

Na de ronding van Cabo Raso moeten we oostwaarts richting Cascais. Dit betekent halve wind met de golven dwars. Een stuk ruiger dus. Suze vindt het een beetje eng en wil graag dat Papa naast haar komt zitten. De druk op het stuurwiel is behoorlijk. Zodra we in de luwte zitten van de kaap worden de golven rap minder en neemt ook de wind in kracht snel af. Nog maar 5 mijl tot de haven. “Nog een uurtje Suus, dan zijn we er weer” “Als we in de haven zijn dan mag ik een snoepje he?” “Ja , hoor dan mag je een snoepje en gaan we wat lekkers eten!”

1600-1700u

Tamar is ook weer van de partij. We naderen de haven. We twijfelen nog of we zullen ankeren of de haven ingaan. We besluiten eerst een kijkje te nemen in de ankerbaai, vlak naast de haven. Het lijkt zelfs in de baai nog redelijk hard te waaien dus de beslissing om de haven aan te lopen wordt unaniem genomen. Bovendien gaan we morgen weer met de camper van Tineke en Jimmy op pad dus dat maakt de haven ook wel aantrekkelijk. Snel maken we de landvasten weer klaar en hangen we de stootwillen op. Wierd roept de Marina op via de marifoon. We leggen aan bij het visitorsponton. Terwijl Wierd inklaart krijgt Suze haar snoepje en Tamar haar fles. Daarna varen we naar onze box waar de boatboys van deze luxe haven ons opwachten. We zijn er! We maken popcorn om onze veilige aankomst weer te vieren.

Reacties zijn gesloten.