16 augustus
2009
geschreven door Tangaroa

Spaanse Ria's“Dit is echt genieten he?” zeggen we tegen elkaar terwijl Suze en Tamar rondbanjeren op ons privestrandje. We liggen hier voor anker in de Ria de Arosa, nog steeds in Noord Spanje. Het bijbootje hangt weer achter op, aan onze davits (stalen hekwerk achterop onze boot) en deze laten we in het water zakken als we even naar de kant willen voor een rondwandeling in een van de typisch Spaanse dorpjes, wat boodschappen doen of voor de inmiddels gebruikelijke afternoon borrel op het strand.

Sinds we in Spanje zijn aangekomen zitten we letterlijk en figuurlijk in rustiger vaarwater. De pittige zuid-westers van Engeland zijn veranderd in aangename briesjes uit het noord-oosten. De zonnebrand staat standaard in de kuip en de afstanden zijn lachertjes. We zijn hier echt aan het “blue water cruisen” zoals dat heet. De lichamen worden langzaam bruin en Wierd’s ontstoken beenwonden voelen ook dat het tempo omlaag is en verdwijnen dus eindelijk (na weken) als sneeuw voor de zon.

In de luxe Marina van Portosin, onze aankomsthaven na de Golf van Biscaye, zijn we drie dagen blijven hangen. De waszak was na 4 dagen oceaan weer volledig gevuld met kotsdoeken, poeplakens en stinkonderbroeken en een automatische wasmachine is dan echt een kadootje. Bovendien was er een Club Nautico met een restaurant waar we met babyfoon ‘s avonds onder het genot van een wijntje en tapas vanaf het balkon konden uitkijken op ons “huisje”. Want zo begint het steeds meer te voelen. Alles heeft zo langzamerhand zijn vaste plek, de meisjes krijgen steeds meer de smaak te pakken, en wij voelen ons ook steeds meer vertrouwd met haar (een boot is altijd een zij….).

Het toeval wilde dat er deze dagen een rondtoerend circus langskwam in het dorp. We hadden Suze al de hele dag lekker gemaakt met deze verrassing. Zij was de hele dag aan het raden wat het nou kon zijn. Maar dit had ze natuurlijk niet verwacht. Het was een groot succes. Compleet met echte tijgers, dansende hondjes, verdwijntrucs, en een clown. Als klap op de vuurpijl mocht Suus nog een rondje rijden op de rug van een heel klein paardje midden door de arena. Prachtig vond ze het. Vol verhalen kwam ze ‘s avonds de foto’s aan papa laten zien.

Na 3 nachten Marina vonden we het dan toch echt tijd voor onze eerste ankeractie (op een keer ijsselmeer na). We zullen daar toch aan moeten wennen want vaak zal dit tijdens onze reis de enige mogelijkheid zijn om aan te kunnen leggen. We lagen als een huis (ook niet zo moeilijk zonder wind) met uitkijk op een klein dorpje. Een machtig gevoel hoor! En zo toeren we dus momenteel al ankerend door de verschillende Ria’s (inhammen) hier in Noord Spanje. We hebben de tijd, we hoeven pas over 4 weken in Lissabon te zijn!

Reacties zijn gesloten.